มติชน | มติชนสุดสัปดาห์ | ข่าวสด | ประชาชาติธุรกิจ | ศิลปวัฒนธรรม | เทคโนโลยีชาวบ้าน | เส้นทางเศรษฐี | สำนักพิมพ์ | พิมพ์สี | งานดี | ข้อมูลบริษัท | มติชนอคาเดมี | khaosod-english |
   [Home] หน้าแรก-ข่าวสด
 
จำนวนคนอ่านล่าสุด 867 คน
วันที่ 06 มิถุนายน พ.ศ. 2556 เวลา 14:44 น.  ข่าวสดออนไลน์


ละคร รักนี้ชั่วนิจนิรันดร์ ตอนที่ 18

 ตอนสายวันเดียวกัน พัชรนั่งรอพิชาอยู่ในห้องพัก ลุกเดินไปเดินมากระวนกระวายใจ พิชชาเปิดประตูห้องเข้ามา เธอแปลกใจที่ประตูไม่ได้ล็อก หันไปหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดที่รถเข็นแล้วเดินเข้ามา
 พัชรยืนมองพิชชาอยู่ พิชชาเห็นก็ตกใจ คิดไม่ถึงว่าเขาอยู่ในห้อง
 “ตกใจเหรอ”
 พิชชายิ้ม “ไม่มากเท่าไหร่ ก็คุณไม่ได้ล็อกประตู คิดว่าคุณยังคงนอนอยู่”
 พัชรมองพิชชาด้วยอารมณ์ที่มีอยู่หลายอย่างข้างใน พิชชารู้สึกแปลกที่พัชรมีท่าทีที่ไม่เหมือนทุกครั้งที่เคยเจอ
 “มีอะไรเหรอคะ”
 พัชรเดินไปหาพิชชา แล้วกอดเธอโดยไม่ให้ตั้งตัว
 “ดีใจที่คุณกลับมา ผม...คิดถึงคุณจังเลย”
 พิชชาตั้งตัวไม่ติดที่พัชรทำแบบนั้น แต่เธอรู้สึกบางอย่าง เลยไม่ได้ผลักไสเขาเหมือนปกติ
 ตอนเย็น พิชชาเดินออกจากแผนกกลับหอ พาณีเร่งฝีเท้าเดินตามมาร้องเรียก 
 “พิชชา”
 พิชชาหยุด หันไป พาณีเดินถือกระถางเล็กๆ ที่ต้นไม้ดูแห้งเหี่ยวเข้ามาหา
 “มีอะไรเหรอคะ หัวหน้า”
 “หัวนง หัวหน้าอะไร ไม่ต้องเรียกแบบนั้นหรอก เรียกพี่ณีก็ได้”
 “ค่ะ” พิชชามองกระถางในมือพาณี “จะเอาไปทำอะไรเหรอคะ”
 “ว่าจะเอาไปทิ้ง”
 “ขอให้ฉันได้ไหม”
 “เอาไปทำไมเหรอ มันจะตายอยู่แล้ว”
 “มันยังไม่ตายหรอกค่ะ ค่อยๆ ดูแลมัน เดี๋ยวมันก็จะฟื้นตัวเอง มันแข็งแกร่งออก”
 พาณีหัวเราะเบาๆ กับการมองโลกของพิชชา “เอาสิ” พาณีส่งกระถางให้พิชชา ทั้งคู่ออกเดินไปด้วยกัน “เธอน่ะแปลก”
 “เหรอคะ”
 “เธอน่ะเป็นคนดี ไม่ใช่ว่าเพราะฉันถูกย้ายกลับมา แล้วมาพูดแบบนี้นะ อย่างคุณจิราพัชรนั่นไง ฉันได้ยินว่าเขาเป็นลูกคนสุดท้องของท่านประธาน เอาใจตัวเองสุดๆ ควงสาวไม่ซ้ำหน้า ไม่จริงจังกับผู้หญิงคนไหน กลัวการผูกพัน ที่บ้านเองไม่มีใครเอาเขา ถูกตัดหางตั้งแต่เด็กๆ ฉันว่าเพราะเขาโตมาแบบอ้างว้าง เลยทำให้กลายเป็นคนแบบนั้น แต่คงเป็นเพราะเธอ เขาเลยเปลี่ยนไปมาก นี่ฉันไม่ได้พูดเองนะ ใครๆ เขาก็ว่ากัน”
 พิชชาคิดตามสิ่งที่พาณีพูดถึงพัชร “จริงๆ เขาเป็นคนอ่อนไหวนะคะ แต่ฉันเป็นคนใจแข็ง” พิชชามองต้นไม้ในมือ “อย่างถ้าต้นไม้นี้ ถ้าฉันดูแลมันอย่างเต็มที่ แล้วมันต้องตายไป ฉันก็จะไม่เศร้าหรอกค่ะ เพราะตอนที่มันยังมีชีวิตอยู่ ฉันได้ดูแลมัน ได้รักมัน ทะนุถนอมมันอย่างเต็มที่แล้ว แล้วมันก็คงรักฉันเหมือนกัน”
 พาณีรู้สึกคำพูดของพิชชาแฝงไปด้วยความเศร้าลึกๆ ในใจของเธอ
 “ถ้าเราเกิดใหม่เป็นอะไรก็ได้ ฉันอยากเกิดเป็นต้นไม้” พิชชาคิดถึงเหตุผลที่เธอเคยบอกพาทิน น้ำตาเอ่อคลอออกมา “เพราะเวลาที่เราหยั่งรากลึกลงไปแล้ว มันจะไม่ต้องไปไหนอีก ต้นที่อยู่ข้างๆ มันก็จะคงอยู่กับเราหยั่งรากคู่กับเราไปจนตายจากกันไป ขอให้ได้อยู่ใกล้ๆ กันก็พอแล้ว” น้ำตาพิชชาไหลริน
 พาณีรู้สึกตกใจที่พิชชาอยู่ๆ ก็เศร้า “คนที่เธอชอบ ไม่ใช่เขาสินะ”
 พิชชารู้สึกตัว “คะ”
 “ไม่ใช่คุณพัชรสินะ คนที่เธอชอบอยู่”
 พิชชาไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ
 “คุณพัชร เขาทำให้เธอเสียน้ำตาแบบนี้ไม่ได้หรอก”
 พิชชาเช็ดน้ำตา หัวเราะกลบเกลื่อน “วันเสาร์นี้ พี่ณีว่างไหมคะ ไปสตูดิโอของพี่ชายฉันไหม”
 “มีอะไรเหรอ”
 ตอนสายของวันเสาร์ ภายในสตูดิโอริมหาด พาทินจับคู่กับอรอินทุ์ พิชชาจับคู่กับพัชร ดนัยจับคู่กับพาณี ทั้งหมดทำงานผ้าติกกัน
 พาณีดูเก้ๆ กังๆ ดนัยคอยอธิบายขั้นตอนทำให้ พาทินกับอรอินทุ์ดูเป็นมือโปร ทั้งคู่มือนิ่ง และรูปออกมาดูสวยงาม
 พิชชาถึงจะเพิ่งลอง แต่ก็ดูตั้งใจ พัชรทำไปมองพิชชาไป พาทินก็แอบมองพิชชาที่สนุกกับพัชรเป็นระยะๆ พิชชาเห็นความอ่อนหวานที่อรอินทุ์ทำให้พาทิน แล้วดนัยกับพาณีก็วางมือนั่งพัก มองสองคู่นั้นที่ยังง่วนอยู่กับงานตรงหน้า
 “ผมเห็นคุณมองสี่คนนั้นอยู่นานแล้ว มีอะไรเหรอ” ดนัยถามพาณี
 “แค่สงสัยน่ะ”
 “เรื่องอะไรเหรอ”
 พาณีนึกได้ว่าเพิ่งรู้จักกับดนัย เลยสงวนท่าทีไม่พูดต่อ
 ครู่ต่อมา บริเวณลานสนามหญ้าริมหาด อรอินทุ์และพัชรเตรียมมื้อเที่ยง พาทินและดนัยนั่งจิบกาแฟด้วยกัน
 ดนัยถามพาทิน “เป็นไงบ้าง”
 “ก็เริ่มเข้าที่ แล้วล่ะพี่ ผมชอบที่นี่นะสงบดี”
 ดนัยยิ้ม “ไม่ใช่เรื่องนั้น ฉันหมายถึงไอ้เรื่องตรงนี้ต่างหาก” ดนัยเอื้อมมือไปตบหน้าอกข้างซ้ายของพาทินเบาๆ
 พาทินเข้าใจว่าดนัยหมายถึงเรื่องอะไร แต่เขาแกล้งทำเป็นไม่รู้ เสหัวเราะออกมา “พี่พูดถึงเรื่องอะไร”
 ดนัยยิ้ม รู้ว่าพาทินเข้าใจสิ่งที่เขาพูด แต่ไม่ยอมรับ พิชชาและพาณีเดินดูผลงานบาติกที่ทุกคนทำเอาไว้
 “ของฉันดูไม่ออกเลยว่าเป็นรูปอะไร” พาณีส่ายหัวกับผลงานตัวเอง
 “ของฉันก็ไม่ค่อยสวย”
 “คุณอรเขาสมเป็นมืออาชีพ สวย เนี้ยบ ของพี่ชายเธอก็ดูดีนะ”
 “ค่ะ”
 “ท่าทางเขาใจดี คงไม่ทำให้เธอต้องเสียน้ำตาสินะ”
 พิชชารีบส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่เคยเลย”
 พาณียิ้มจับอาการของพิชชาออก เพราะความสงสัยของเธอถูกต้อง
 อรอินทุ์เตรียมอาหารใกล้เสร็จ “พัชร เธอช่วยไปเอาเครื่องดื่มจากตู้เย็นข้างบนให้หน่อย”
 “โอเค” พัชรเดินขึ้นบันไดไปชั้นบน
 พัชรเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบขวดเครื่องดื่มที่แช่ไว้ออกมา พอปิดตู้เย็นก็หันไปเห็นกระเป๋าสะพายของพาทินที่วางไว้บนโต๊ะ สมุดโน้ตเปิดออก หน้ากระดาษปลิวไปมาเพราะลมทะเล
 พัชรวางขวดไว้ที่พื้น เดินเข้าไปเก็บกระดาษบางแผ่นบนพื้นที่ปลิวออกจากสมุดนั้น แล้วหยิบรูปที่คว่ำหน้าบนพื้นใส่กลับไปที่สมุดของพาทิน พัชรหยุดมอง รูปใบนั้นเป็นรูปคู่ของพาทินและพิชชาแบบเดียวกับที่เขาเห็นในกระเป๋าสตางค์ของพิชชา พัชรครุ่นคิด สิ่งที่เขาไม่อยากให้มันเป็นจริง มันเกิดขึ้นจนได้
 ทุกคนกำลังดื่มกินมื้อบ่าย พัชรเอาแต่ดื่มเบียร์ไม่หยุด พิชชาเห็นก็กังวลใจที่เขาดื่มตลอดเวลา พาทินเองก็เช่นกันรู้สึกว่าพัชรดื่มมากไป
 “เฮ้ย เบาๆ หน่อยดีไหม”
 พัชรมองพาทิน “ปล่อยฉันเถอะน่า กำลังสนุกเลย” สีหน้าของพัชรไม่มีความสนุกอย่างที่เขาพูด พัชรหยิบเบียร์ขึ้นดื่มอีก
 “พัชรคะ”
 พัชรมองพิชชาที่ร้องเตือน “อ้อ คุณช้อย” พัชรโอบไหล่พิชชา ยกแก้วชูขึ้น “ทุกคนครับ ผมมีข่าวสำคัญ”
 ทุกคนไม่รู้ว่าพัชรจะประกาศเรื่องสำคัญอะไร ก็ยกแก้วรอ
 “รู้ไหมครับว่าเนื่องในโอกาสอะไร ผมจะขอดื่มให้กับ...” พัชรมองหน้าพิชชา ด้วยความรู้สึกทั้งรักทั้งโกรธ “ให้กับการแต่งงานของเรา”
 พิชชาตกใจที่จู่ๆ พัชรก็พูดขึ้นมาโดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย “คุณพัชร!”
 ทุกคนก็คิดไม่ถึงเช่นเดียวกัน พัชรที่เมาได้ที่ รู้ตัวแต่ก็สับสนกับอารมณ์ของตัวเอง เอ่ยแก้
 “ลืมไปๆ”
 อรอินทุ์ถามขึ้น “เธอสองคนตกลงจะแต่งกันเหรอ”
 พิชชาไม่ตอบ
 ดนัยพูดเบาๆ กับพาณี “เป็นเรื่องแล้ว”
 พาณีกระทุ้งศอกใส่ดนัยเบาๆ ให้เขาเฉยไว้
 พัชรพูดเสียงเมาๆ “เวลาผมรักใคร ผมไม่ปิดบัง”
 “พัชร พอเถอะ”
 “ทำไมล่ะ ฉันไม่ใช่คนผิดสักหน่อย ไม่เคยมีความลับที่ต้องปิดบัง โดยเฉพาะกับคนที่ฉันรัก” พัชรมองพิชชา “แล้วคุณล่ะ พิชชา มีความลับไหม”
 พาทินเสียงดัง “พัชรมึงพอได้แล้ว”
 “ทิน มึงอย่ามาขึ้นเสียงใส่กู”
 “หยุดเถอะค่ะ ทั้งสองคนเลย” พิชชาห้ามทั้งคู่ไว้ “การมีความลับ มันเลวร้ายนักหรือคะ สำหรับฉันการมีความลับในบางเรื่อง ก็เพื่อเอาไว้หล่อเลี้ยงชีวิต เติมเต็มไม่ให้มันสิ้นหวัง มันแย่นักเหรอคะ”
 พัชรทั้งเสียใจและโกรธ ที่พิชชายอมรับมันอย่างง่ายดาย ชายหนุ่มยิ้มเยาะ “เติมเต็มไม่ให้สิ้นหวัง ฉันทำตรงนั้นให้เธอไม่ได้เหรอ”
 พิชชารู้ว่าพัชรเสียใจและโกรธเธอ “พัชร วันนี้คุณเป็นอะไร”
 “ผมกำลังปะติดปะต่อ เรื่องราวของคุณอยู่ไง”
 พิชชาเริ่มเข้าใจ ว่าเพราะอะไรพัชรถึงเป็นแบบนี้
 “บอกด้วยนะถ้าผมเดาเรื่องผิด ซึ่งผมคิดว่าการเดาของผมมันถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์”
 พิชชารู้ว่าพัชรคงจะรู้เรื่องของเธอกับพาทินแล้ว
 “คุณน่ะ รักพี่ชายของคุณเองใช่ไหม”
 พาทินตกใจ “ไอ้พัชร!”
 พัชรหันไปหาพาทินที่กำลังโกรธเขา “อยากจะให้ย้ำอีกทีไหม พิชชารัก...”
 พิชชาทนไม่ไหวเธอตบหน้าพัชรด้วยความโมโห ทุกคนมองอย่างคาดไม่ถึง พิชชาเดินจากไป พาทินยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก พัชรรู้สึกตัวว่าผิด ที่ทำอะไรตามอารมณ์มากเกินไป





 
 


 
Copyright © by Matichon Public Co.,Ltd. All Rights Reserved.