มติชน | มติชนสุดสัปดาห์ | ข่าวสด | ประชาชาติธุรกิจ | ศิลปวัฒนธรรม | เทคโนโลยีชาวบ้าน | เส้นทางเศรษฐี | สำนักพิมพ์ | พิมพ์สี | งานดี | ข้อมูลบริษัท | มติชนอคาเดมี | khaosod-english |
   [Home] หน้าแรก-ข่าวสด
 
จำนวนคนอ่านล่าสุด 471 คน
วันที่ 03 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 เวลา 14:34 น.  ข่าวสดออนไลน์


ละคร ข้าวนอกนา ตอนที่ 30

 บริเวณทางเท้าริมถนน จอร์จกับดำเดินตามหาสมพันธุ์แต่ไม่เห็นวี่แวว ดำหวาดกลัวว่าสมพันธุ์จะทิ้งเธอไปแล้ว จอร์จให้กำลังใจดำว่า  
 
 “อย่าคิดมากสิ เขาอาจจะไปรอที่อพาร์ตเมนท์แล้วก็ได้” 

 “ไม่เคยมีใครรักหนูจริง หนูกลัว...ว่าพี่พันก็เป็นเหมือนคนอื่นที่ทิ้งหนูไปหมด ทั้งป้าหมอน พี่นอม ลุงหวัด หรือแม้แต่แม่ของหนูเอง” 

 “เข้มแข็งไว้ดำ ถ้าสมพันธ์ทิ้งดำไปจริงๆ เขาก็คิดผิดที่ทิ้งคนที่ดีกับเขามากที่สุดไป จะหาใครที่ยอมเสียสละเพื่อเขามากเท่าดำคงไม่มีแล้ว” 

 ดำมองหน้าจอร์จอย่างซาบซึ้ง “ขอบคุณที่มองหนูในแง่ดีขนาดนี้”

 จอร์จกอดปลอบดำ ดำซุกลงกับอกของจอร์จอย่างรู้สึกอบอุ่น

 “ดำ...” เสียงหนึ่งดังขึ้น

 ทั้งสองผละออกจากกัน ดำหันไปดีใจมาก “พี่พัน...” 

 สมพันธุ์เดินเข้ามาจากอีกมุมหนึ่ง “ครูจอร์จก็อยู่ด้วยเหรอ มาทำอะไรกันแถวนี้ครับ” 

 “มาตามหาเธอน่ะสิ”

 “ตามหาผม ทำไมต้องตามหาด้วย” 

 ดำโผเข้าไปกอดสมพันธุ์แน่น “ฉันคิดว่าพี่พันทิ้งฉันไปแล้ว”

 “เหลวไหลน่า พี่ก็ออกไปข้างนอกตามปกติ อย่าคิดมาก” 

 จอร์จมองอย่างเจ็บปวด แต่ฝืนยิ้มเข้าไปตบบ่าสมพันธุ์ “ดำเขาเป็นห่วงพันมากเลยรู้ไหม”

 “เหรอครับ” 

 “ดูแลดำให้ดีๆ นะ กลับบ้านดีๆ ฉันไปละนะ”

 “ขอบคุณครูมากค่ะที่ช่วยตามหา” 

 จอร์จยิ้มกับดำ แล้วหันหลังเดินจากไป ซ่อนใบหน้าที่เจ็บปวดไว้

 เมื่อถึงห้องพัก...ดำอิงแอบประคองสมพันธุ์เข้ามาในห้องอย่างทะนุถนอม

 “นึกว่าพี่พันจะไม่กลับมาซะแล้ว”

 “ก็กลับมาแล้วนี่ไง”

 “ทำไมกลับดึกจัง พี่ศักดิ์ให้ขายของถึงกี่โมงเนี่ย”

 สมพันธุ์ผละออกจากดำ ทำท่าโกรธๆ “ซักอย่างนี้เหมือนไม่เชื่อใจพี่” 

 “เชื่อใจ ฉันเชื่อใจพี่พันนะ แต่มันรู้สึกโหวงเหวงเวลากลับมาไม่เห็นพี่ที่นี่” 

 “พี่กลับมาอยู่คนเดียวก็เบื่อๆ เลยออกไปเดินเล่นเรื่อยเปื่อยบ้าง” 

 “วันหลังไปฟังฉันร้องเพลงสิ” 

 “พี่เคยบอกแล้วไงว่าไม่อยากเจอเขา...จำไม่ได้เหรอ” 

 “จ้ะๆ จำได้ แต่พี่จะลืมมันไปไม่ได้เลยเหรอ อย่าไปสนใจว่านังนั่นจะอยู่หรือไม่อยู่” 

 “ไม่มีทางหรอกดำ พี่ทำใจไม่ได้”

 “แสดงว่าพี่ยังรักมันอยู่”

 “อย่าพูดถึงเรื่องนี้อีกได้ไหมดำ พี่เบื่อ...”

 ดำตกใจเห็นสมพันธุ์เริ่มอารมณ์เสีย เลยรีบเข้าไปกอดไว้

 “จ้ะๆ ฉันไม่พูดก็ได้ ถ้าพี่พันไม่ชอบ” 

 “ทีหลังก็อย่าพูดอีก” 

 “ฉันจะไม่พูดถึงเรื่องนั้นอีกแล้ว พี่พันลืมไปซะนะ ที่รักของฉัน” 

 สมพันธุ์แอบทำหน้าอึดอัด ดำกอดและหอมสมพันธุ์ แต่สมพันธุ์เบี่ยงตัวออก  
  
 “พี่เหนียวตัว ขอไปอาบน้ำก่อนนะ” 

 ดำปล่อยสมพันธุ์เดินเข้าห้องน้ำ มองตามเหมือนกลัวว่าเขาจะหายไปอีก 

 สายๆ วันต่อมา ขณะเดือนกำลังจะออกจากบ้าน ดนัยเดินเข้ามาถามว่าจะไปไหน เดือนตอบว่าไปมหาวิทยาลัย 

 “วันนี้วันเสาร์ ยังต้องไปอีกเหรอ” 

 “เดือนต้องไปซ้อมร้องเพลงค่ะ” 

 “ซ้อมร้องเพลงอะไรอีก พ่อบอกแล้วใช่ไหมว่าให้งดกิจกรรม แล้วตั้งใจเรียนอย่างเดียว แค่นี้ทำไม่ได้เหรอ”

 “งานนี้อาจารย์ขอร้องให้ช่วยค่ะ เป็นงานหารายได้เข้าคณะ” 

 “ทำไมคณะต้องทำตัวเหมือนขอทาน ให้ช่วยนั่นช่วยนี่อยู่เรื่อย ทั้งที่เป็นสถาบันเก่าแก่มีชื่อเสียง แต่กลับใช้งานนักศึกษาเหมือนทาส” 

 “ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะคุณพ่อ เดือนสมัครใจไปทำด้วย”

 “สมัครใจ? แสดงว่ายอมไปเอง ทั้งที่ไม่จำเป็นต้องไปช่วยก็ได้”

 “เอ่อ...ค่ะ ไม่ต้องไปก็ได้ แต่ในเมื่ออาจารย์ขอร้อง เดือนก็ต้องมีสปิริตช่วยงานของคณะบ้าง” 

 “นั่นไง อาจารย์ขอร้องเดือนสมัครใจไป แต่พ่อขอร้องเดือนกลับไม่เชื่อ มันหมายความว่ายังไง” 

 “คุณพ่อคะ...ถ้าเราจะเถียงกันอย่างนี้คงไม่จบหรอกค่ะ”

 “ใช่สิ เดี๋ยวนี้ปีกกล้าขาแข็งแล้ว พ่อคนนี้ไม่อยู่ในสายตาเลยใช่ไหม หรือไม่เห็นว่าพ่อเป็นพ่อ...” 

 เดือนนิ่ง พยายามหาทางตอบไม่ให้ดนัยโมโห แต่ยิ่งกลับทำให้ดนัยโมโหหนัก

 “ตอบพ่อมาสิ ใช่ไหมเดือน!” 

 เดือนกัดริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล แต่เริ่มปริ่มคลอเบ้า ดนัยก็จ้องเดือนอย่างคาดคั้น

 เขมวรรณเดินเข้ามา “มีอะไรกันคะ” 

 บรรยากาศตึงเครียดสุดๆ เขมวรรณมองหน้าทั้งสองงงๆ

 “เดือนขอตัวก่อนนะคะ” เดือนเดินออกไป 

 ดนัยจะตามไป แต่เขมวรรณดึงไว้

 “นัยคะ ลูกกลัวจนตัวสั่นแล้วเห็นไหมคะ” 

 “กลัวเหรอ คุณเห็นว่าลูกกลัว? แต่ผมเห็นความดื้อด้านที่ไม่รู้มาจากโคตรเหง้าไหน เชื้อไม่ทิ้งแถวจริงๆ” 

 “นัยคะ...” 

 ดนัยเดินฮึดฮัดออกไป เขมวรรณมองตามไม่สบายใจ เดือนแอบฟังอยู่อีกทางเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกเจ็บปวด

 ทางด้านดำ เมื่อเห็นสมพันธุ์จะไปช่วยศักดิ์ขายของ ก็ขอติดตามไปด้วย แต่สมพันธุ์บอกปัดว่าจะเกะกะเปล่าๆ หลังจากสมพันธุ์ออกไปแล้ว ดำจึงเข้าไปหาจ้อยที่ห้องทำงาน จรูญศรีและโจ้รอพบดำอยู่ในนั้น ช่วงที่จ้อยเดินไปห้องน้ำ ดำเข้ามาพอดี

 “อีดำ! ”

 ดำยืนเหวอสักพักก็ยกมือไหว้จรูญศรี แต่จรูญศรีกลับลุกขึ้นชี้หน้าดำ

 “หนอย...อีดำ นังเนรคุณ นึกว่าจะไปโด่งดังที่ไหน สุดท้ายก็ต้องกลับมาเป็นขี้ข้าลูกสาวฉัน” 

 “ตอนนี้หนูเป็นนักร้อง ไม่ใช่ขี้ข้า”

 “มันก็เหมือนกันแหละน่า แกก็ต้องมากินเงินเดือนของพวกฉันอยู่ดี” 

 “เมื่อก่อนฉันทำงานให้พวกคุณฟรีๆ แต่ตอนนี้หนูทำงานแลกเงินเดือน อย่ามาลำเลิกบุญคุณกันเลย” 

 จรูญศรีเข้าไปจิกผมดำไว้อย่างแค้นใจ “อีดำตับเป็ด แกนี่มันเนรคุณจริงๆ ไม่รู้สำนึกข้าวแดงแกงร้อนที่เลี้ยงแกมาเลยเหรอ” 

 “คุณนายกับลูกๆ ก็คอยเหยียบฉันไม่ให้โงหัวขึ้นมา ใช้งานยังกับทาส หนูไม่ฟ้องว่าใช้แรงงานเด็กก็บุญแล้ว”

 “ปากเก่งนักนะอีดำ”

 “ปล่อยนะคุณนาย หนูไม่ยอมให้คุณนายจิกหัวเหมือนแต่ก่อนแล้วนะ ปล่อยสิวะอีคุณนายใจร้าย”
 
 จรูญศรีจะตบดำ แต่ดำบิดข้อมือจรูญศรีเอาไว้แทน 

 “โจ้ช่วยแม่ด้วย” 

 โจ้เข้ามาประคองจรูญศรีไว้ “แกทำอะไรแม่ฉัน” 

 ดำถอยไปทางประตูอย่างรวดเร็ว “ฉันป้องกันตัวเอง อย่ามายุ่งกับฉันอีก” 

 ดำเปิดประตูออกไป จรูญศรีหันไปบ่นกับโจ้อย่างเจ็บใจ

 “ดูนังดำสิ หน้าดำเป็นอีกาคาบถ่านแล้วยังทำหยิ่งจองหอง” 

 “อีดำตอนเด็กปากจัดยังไง โตขึ้นยิ่งปากจัดกว่าเดิม ไม่รู้พี่จ้อยเอามันไว้ทำไม” 

 “งั้นเราก็คอยยุจ้อยให้ไล่มันออกซะ” 

 สองแม่ลูกสบตากันอย่างเห็นพ้อง

 ดำออกมาเจอจ้อยพอดีจึงรีบต่อว่า “ถ้าคุณจ้อยให้หนูมาเพื่อให้คุณนายด่าละก็ หนูกลับละ” 

 ดำทำท่าจะออกไป จ้อยกางแขนกั้นไว้ “เดี๋ยวก่อน ฉันไม่ได้ให้แกมาโดนด่า แต่แม่อยากมาเจอแกเอง” 

 “ตั้งใจมาด่าหนูน่ะสิ”

 “แม่ฉันเลี้ยงแกมาจนโต จะด่านิดด่าหน่อยไม่ได้เชียวเหรอ” 

 “ด่าได้ ถ้าหนูผิดจริง แต่นี่พอเจอหน้าก็ด่าซะสาดเสียเทเสีย แถมเข้ามาจิกหัวจะตบหนูอีก” 

 “แกอยากหนีออกจากบ้านไปเองนี่ เป็นใครใครก็ต้องโกรธ”

 “ใครจะทนแม่คุณจ้อยไหวล่ะ”

 “เอาละๆ เจอกันแล้วก็แล้วกันไป เดี๋ยวแกออกไปกับฉันก็แล้วกัน” 

 ดำแววตากร้าว จ้อยมองดำอย่างไม่ค่อยไว้ใจ

 จ้อยพาดำเข้าไปในห้องแต่งตัวนักร้อง จัดแจงให้ดำแต่งตัวในชุดนุ่งน้อยห่มน้อย จ้อยมองดำหัวจรดเท้าอย่างพอใจ

 “แบบนี้แหละที่ฉันคิดไว้”

 “แต่หนูว่ามันไม่ใช่นะคุณจ้อย หนูไม่เหมาะกับแต่งเซ็กซี่หรอก ให้พี่หวานกับนังออยแต่งไปดีกว่า” 

 “ถึงแกดำก็เซ็กซี่ได้ ดูอย่างนักร้องนิโกรที่อเมริกาสิ บียอนเซ่เอย รีฮานน่าเอยดังไปทั่วโลกเพราะได้ทั้งเสียงร้องทั้งความเซ็กซี่ แต่งตัวเร็กเก้อย่างแกมันหมดยุคแล้ว”

 “แต่หนูไม่สวยเหมือนพวกเขา”

 “แกไม่สวยก็ยิ่งต้องใช้ตัวช่วย แต่งแบบนี้แหละเข้าท่าดี” 

 ดำสีหน้าเซ็งจัด ดึงกระโปรงขึ้นลงรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง






 
 


 
Copyright © by Matichon Public Co.,Ltd. All Rights Reserved.