มติชน | มติชนสุดสัปดาห์ | ข่าวสด | ประชาชาติธุรกิจ | ศิลปวัฒนธรรม | เทคโนโลยีชาวบ้าน | เส้นทางเศรษฐี | สำนักพิมพ์ | พิมพ์สี | งานดี | ข้อมูลบริษัท | มติชนอคาเดมี | khaosod-english |
   [Home] หน้าแรก-ข่าวสด
 
จำนวนคนอ่านล่าสุด 1031 คน
วันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 เวลา 17:40 น.  ข่าวสดออนไลน์


ละคร สาปสาง ตอนที่ 7

 บ่ายของวันต่อมา แพรวเดินออกมาด้านหน้าห้องซ้อมละคร เมื่อเห็นไทมารออยู่ก็ทำหน้าหงุดหงิด 
 “มีอะไร ด่วนมากนักรึไง ถึงต้องมาที่นี่”    
 “แพรว...เรื่องช่อน่ะ....เราไม่สบายใจเลยที่พ่อปู่จะทำแบบนั้นกับช่อ เราว่า....” 
 “หุบปากของแกไปเลยนะ มันตายเป็นผีไปแล้ว แกจะมาคร่ำครวญเป็นห่วงเป็นใยมันทำไม จะทำไปทำไม!” 
 “เราไม่อยากทำผิดมากไปกว่านี้อีกแล้ว”  
 “ถ้าแกไม่ทำแล้ววันข้างหน้า ถ้าเกิดมีใครมาเจอศพมันเข้า แกจะทำยังไง อย่าลืมนะว่าแกเป็นคนฆ่ามัน! แกเป็นฆาตรกร” 
 ไททำหน้าหวาดหลัว
 “แล้วเธอล่ะ”   
 “คืนนี้ฉันจะไปคนเดียว เพราะฉันเกลียดมัน ต่อให้มันตายเป็นผีไปแล้ว ฉันก็เกลียดมัน ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้มันทุกข์ทนมาน ให้สมกับที่มันกล้าคิดจะกลับมาฆ่าฉัน” แพรวพูดจบก็หันหลังให้
 ไทถอนใจเฮือกด้วยความเครียด
 ห้องทำงานณรา..พริ้วเคาะประตูเอาเอกสารเข้ามาให้ณราเซ็น แต่ณราไม่อยู่ในห้อง    
 “อ้าว...หายไปตอนไหนเนี่ย” 
 พริ้ววางเอกสารลงบนโต๊ะ มองไปเห็นรูปโรงละครวางอยู่ก็พิจารณาเงียบๆ    
 “อยากรู้จริงๆ ว่าเมื่อคืนคืออะไร” 
 ณราเข้ามาพอดี “ทำอะไรน่ะ”
 พริ้วสะดุ้งวาบ “ฉันเปล่านะ”
 “ยังจะมาเถียง เห็นอยู่กับตาว่าเธอวุ่นวายกับโต๊ะทำงานฉันอยู่” 
 “ฉันไม่ได้วุ่นวายนะ ฉันก็แค่เอาเอกสารมาให้คุณเซ็นเท่านั้นแหละ”
 “แน่ใจนะว่าไม่ได้วุ่นวาย”
 “ก็ไหนคุณบอกว่าต่อไปนี้ชีวิตคุณเป็ณส่วนหนึ่งของฉัน ถ้าฉันจะวุ่นวายขึ้นมาบ้าง คุณจะทำไมจะไล่ฉันออกงั้นเหรอ” 
 “คุณนี่ปากเก่งจริงๆ นะ เถียงคำไม่ตกฟาก อย่าลืมสิว่าตอนนี้คุณเป็นเลขาของผม และผมก็เป็นเจ้านายของคุณ เถียงเจ้านายแบบนี้ มันจะดีเหรอครับ” 
 “ก็...ก็คุณหาเรื่องฉันก่อนทำไมล่ะ”   
 พริ้วรีบเอาเอกสารส่งให้ “เซ็นด้วยค่ะ...บอส”
 ณราอมยิ้มเซ็นเอกสารให้ พริ้วรับคืนแล้วจะออกไป
 “เดี๋ยวก่อนสิคุณ” 
 “คุณต้องการอะไรคะ”
 “ผมปวดคอ นวดให้หน่อย”
 “จะให้ฉันนวดคอให้คุณเนี่ยนะ?” พริ้วทำหน้าไม่ถูก
 “เลขาคนเก่าเขาก็ทำให้ผม มันเป็นหนึ่งในงานในหน้าที่ของคุณ หรือว่าคุณจะไม่ทำตามคำสั่งผม”   
 พริ้วอึกอักๆ หน้าบึ้ง จำต้องเข้าไปนวดคอให้ณรา 
 “ตั้งใจหน่อยสิคุณ”  
 พริ้วหน้าบึ้งทั้งโกรธทั้งเขิน ณราแอบอมยิ้มสะใจที่ได้แกล้งพริ้ว
 ความเครียดทำให้ไทตัดสินใจเข้าหาหลวงพ่อที่วัด ชายหนุ่มเข้าไปไหว้พระประธานแล้วพนมมืออธิษฐาน 
 “ขออำนาจคุณพระช่วยคุ้มครองดวงวิญญาณของช่อเอื้องด้วยเถิด อย่าให้ต้องทุกข์ อย่าให้ทรมาน ขอให้อโหสิต่อกันและไปสู่ภพภูมิใหม่ด้วยเถิด”     
 ไทกราบพระสามที พอเงยหน้าขึ้นก็เจอพลวงพ่อยืนมองอยู่ “มีเรื่องทุกข์ใจอะไรเหรอโยม”   
 ไทและหลวงพ่อพากันเลี่ยงออกมาสนทนากันอยู่อีกทาง หลวงพ่อชี้ทางสว่างให้ 
 “กรรมมันลบล้างกันไม่ได้หรอกโยม กรรมใดที่ก่อไว้แล้ว หากเป็นกรรมดีก็จะส่งอนิสงฆ์ผลบุญให้ทั้งในชาตินี้และชาติหน้า แต่หากเป็นกรรมชั่วก็จะเหมือนตราบาปที่ติดตัวไปทุกชาติทุกภพ หากเป็นกรรมที่ก่อไว้ผู้ใดแล้วเขาโกรธเขาอาฆาต ก็จะเกิดการจองเวรจองกรรมกันทุกภพทุกชาติไปจนกว่าจะอโหสิกรรมต่อกันได้”    
 ไทถอนหายใจหนักๆ  
 “หากมีสิ่งใดที่โยมเคยทำไว้แล้วก่อให้เกิดทุกข์ล่ะก็ อาตมาขอให้โยมทำบุญให้มากๆ ผลบุญไม่ช่วยลบล้างผลกรรมก็จริง แต่ก็ช่วยให้ห่างจากกันเหมือนที่เขาว่าทำบุญหนีกรรมนั่นแหละโยม”      
 ไทเริ่มมีความหวัง 
 ขณะเดียวกันทางด้านณรา กำลังนั่งดูภาพโรงละครจากไอแพดอย่างตั้งใจ เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมพริ้วเปิดเข้ามา
 “มีอะไรด่วนเหรอคะ”
 “ส่งช่อดอกไม้แล้วก็ของขวัญสำหรับเด็กแรกเกิด ไปให้เลขาเก่าผมด้วย”
 “ได้ค่ะ”
 “เดี๋ยวก่อนครับ ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง” 
 “ค่ะ”
 “ผมอยากให้คุณไปกับผม”
 “ไปไหนคะ”
 “ไม่ต้องตกใจหรอกครับ ผมไม่ชวนคุยไปที่ลับๆ หรอก แค่จะชวนคุณไปดูที่ที่โรงละครอีกครั้ง เพราะครั้งก่อนคุณเป็นลมไปซะก่อน เลยไม่ทันได้ดู”  
 “ฉันว่าที่ตรงนั้นมันแปลกๆ นะคะ ฉันสัมผัสได้ แต่พูดไปแล้วคุณจะเชื่อฉันเหรอ”
 “ผมถึงอยากให้คุณกลับไปดูให้อีกครั้งไงครับ จะได้รู้กันไปเลยว่าไอ้ที่ว่าแปลกๆ น่ะ มันคืออะไร”
 “ฉันว่าพลังพวกนี้ น่าจะเป็นดวงวิญญาณที่อยู่ในที่นั้น ถ้าคุณซื้อที่ผืนนั้นไว้แล้วทำบุญให้พวกเขา มันอาจจะเป็นการสร้างกุศลครั้งใหญ่ก็ได้นะคะ”  
 “ผมทำธุรกิจหวังกำไรไม่ได้ทำการกุศล” 
 “แต่ว่า”
 “ไม่มีแต่ เลิกงานแล้วคุณต้องไปกับผม” เขายืนยัน
 ฝ่ายพ่อปู่ เรียกแพรวเข้ามาหาที่ตำหนัก เมื่อเห็นหน้าแพรวก็พูดขึ้นเสียงดุ 
 “มาแล้วรึอีเลือดดำ!”
 “ที่ฉันปวดหัวจี๊ดอยู่นี่ เพราะพ่อปู่เหรอจ้ะ แล้วทำไมต้องทำแบบนี้กับฉันด้วย”    
 “กูเป่ามนต์ใส่กระโหลกมึง มึงยังจะกล้ามาปากดีกับกูอีกรึ อีเลือดชั่ว”   
 แพรวจ๋อยๆ เมื่อถูกพ่อปู่ตวาดใส่เสียงดัง   
 “แล้วพ่อปู่เรียกฉันมา มีเรื่องอะไรอีกเหรอจ้ะ”   
 “ที่โรงละครร้างนั่นเจ้าที่มันแรง มึงกับเพื่อนจะบุกเข้าไปทำเรื่องชั่วๆ มันคงไม่ยอมแน่”    
 “แล้วต้องทำยังไงล่ะจ้ะพ่อปู่”   
 “กูจะใช้มนต์ดำอำพรางตัวให้พวกมันมองไม่เห็นมึง”    
 “มนต์ดำอำพราง”
 “กูจะร่ายมนต์ให้มึงตั้งแต่ตอนนี้จนจันทร์ขึ้น มนต์จะมีฤทธิ์ก็ต่อเมื่อจันทร์ดับ”    
 แพรวกระหยิ่มยิ้มย่องด้วยความยินดี “ไม่มีอะไรมาขัดขวางฉันได้หรอก อีนังช่อ!”  
 ทางด้านพริ้ว กำลังวิ่งวุ่นอยู่กับกองเอกสารตรงหน้า   
 “โอ๊ย ทำไมมันเยอะแยะอย่างนี้นะ เพิ่งวันแรกของฉัน ฉันจะรู้เรื่องไหมเนี่ย มึนไปหมดแล้ว”  
 “บ่นอะไร” ณราเดินเข้ามาด้านหลัง 
 พริ้วสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ “คุณต้องการอะไรคะ”   
 “ผมแค่จะเช็คว่าคุณไหวน่ะ ไหวรึเปล่า?” 
 “ขอโทษนะคะ นี่เพิ่งวันแรก แล้วคุณก็ไม่ได้เวลาฉันเตรียมตัวล่วงหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะฉะนั้นอย่ามาตัดสินฉัน!”  
 “คุณนี่เฮี้ยวไม่เบานะ กล้าเถียงผมอย่างนี้ ไม่กลัวถูกไล่ออกตั้งแต่วันแรกเหรอ”   
 พริ้วจะเถียงแต่แล้วก็ชะงักมองณราด้วยสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะตัดสินใจไม่พูด   
 “คุณอย่ามาหาเรื่องฉันดีกว่า ต้องการอะไรก็สั่งมาสิคะ บอสสส” 
 “ผมแค่จะมาย้ำว่า อย่าลืมนัดของเรา”   
 “อย่าเรียกว่านัดของเราเลยค่ะ เรียกว่างานของคุณดีกว่า มันเป็นแค่งานที่ฉันต้องทำแทนคุณในฐานะซินแส ไม่ใช่เลขา”   
 “หวังว่าคืนนี้คุณจะไม่เป็นลมเหมือนคราวที่แล้วนะ”  
 “ก็ฉันบอกคุณแล้วไง ว่าฉันไม่ได้เป็นลม”    
 “หึ เดี๋ยวก็รู้”  
 “หาเรื่องชะมัดเลย คนอะไร!” พริ้วบ่นๆ 








 
Copyright © by Matichon Public Co.,Ltd. All Rights Reserved.