คอลัมน์ ชกไม่มีมุม : กล้าแตะแต่ตำรวจ

คอลัมน์ ชกไม่มีมุม

วงค์ ตาวัน

พอเป็นองค์กรตำรวจก็ป่าวร้องจะต้องปฏิรูปกันให้ได้ ต้องผ่าต้องชำแหละกันอย่างเอาเป็นเอาตาย เลยมี ผู้จุดประเด็นแล้วกองทัพล่ะ ทำไมไม่เรียกร้องให้ปฏิรูปกันบ้าง ก็เลยเกิดการวิพากษ์วิจารณ์โต้เถียงกันยกใหญ่

จริงอยู่ ตำรวจนั้น เป็นหน่วยงานที่มีอำนาจหน้าที่มากมายตามกฎหมายและทำงานใกล้ชิดประชาชนมากที่สุด

เมื่อตำรวจขาดความยุติธรรม ย่อมกระทบต่อชาวบ้านตาดำๆ มากมาย

พอพูดถึงการผ่าตัดปรับปรุงตำรวจ ย่อมมีเสียงสนับสนุนอื้ออึงอย่างแน่นอน

สำหรับชาวบ้านทั่วไปแล้ว คงต้องการให้ตำรวจไทยได้รับการยกระดับมีมาตรฐานขึ้น

ขี่มอเตอร์ไซค์ออกจากบ้าน จะได้ไม่ต้องหวาดหวั่นว่าจะโดนตำรวจเรียกตรวจจับข้อหาจุกจิกสารพัด คนขับรถปิกอัพ รถบรรทุก ก็ไม่อยากโดนเรียกตรวจแล้วเจอใบสั่งด้วยข้อหาครอบจักรวาล

ความต้องการให้ปฏิรูปตำรวจ สำหรับประชาชนจึงเป็นเรื่องใหญ่และคาดหวัง!

แต่ถ้าจะตั้งคำถามถึง บรรดาแกนนำม็อบ แกนนำองค์กรต่างๆ สมาชิกสภาแต่งตั้งทั้งหลาย ที่เป็นตัวตั้งตัวตีให้ปฏิรูปตำรวจ

สำหรับคนกลุ่มนี้แหละ ที่ควรต้องถามว่า ทำไมองค์กรอื่น จึงไม่สนใจจะไปปฏิรูป

กล้าแตะต้องแต่กับองค์กรตำรวจ แต่พอเป็นองค์กรทหาร กลับสงบเงียบ ไม่มีอาการกระเหี้ยนกระหือรือ อะไรเลย!

ตำรวจต้องปรับปรุงแน่นอน เพื่อให้ประชาชนได้รับความยุติธรรม

แต่ต้องปรับปรุงตำรวจให้มีประสิทธิภาพ เพื่อการดูแลทุกข์สุขประชาชนได้อย่างดีมากขึ้น

รวมทั้งต้องเพิ่มงบประมาณ ยกระดับเงินเดือน เพื่อตำรวจไม่ต้องหันไปหาเงินนอกระบบ

แต่ขณะเดียวกัน ต้องเข้าใจด้วยว่า องค์กรตำรวจนั้น เปราะบาง โดนตรวจสอบง่าย และแตะต้องได้ไม่ยาก

เดี๋ยวนี้มีคลิปออกโซเชี่ยลไม่กี่ชั่วโมง ตำรวจก็โดนสอบ โดนย้ายกันระนาว

อีกทั้งตำรวจนั้น อาจจะมีรีดไถชาวบ้าน ละเมิดสิทธิประชาชน จับมั่วจับแพะ

แต่ตำรวจก็ไม่เคยล้มอำนาจการเมืองของประชาชน ไม่เคยเป็นอุปสรรคต่อระบอบประชาธิปไตย

นี่จึงเป็นที่มาของคำถามถึงนักปฏิรูปทั้งหลายว่า แล้วองค์กรที่เป็นอุปสรรคต่อประชาธิปไตยเล่า ไม่เคยคิดจะปฏิรูปกันหรือ

หน่วยราชการที่มากด้วยอาวุธและอำนาจ แต่สังคมไม่เคยแตะต้องได้ อย่างนี้ต้องปฏิรูปมากกว่าไหม

ยกตัวอย่างง่ายๆ คดีวิสามัญฯเยาวชนลาหู่ ซึ่งป่านนี้ก็ยังไม่เคยแสดงพยานหลักฐานพื้นๆ เช่น ภาพวงจรปิด เพื่อให้เกิดความกระจ่าง

ถ้าเปลี่ยนเป็นจับตายโดยฝีมือตำรวจ ป่านนี้โดนย้ายถึงนายพลไปแล้ว

แต่นี่เป็นอีกหน่วย เงียบกันไปหมด นักปฏิรูปไม่เคยหืออือ!

บทความก่อนหน้านี้คอลัมน์ บทบรรณาธิการ : สมาร์ตการ์ดพระ
บทความถัดไปคอลัมน์ ทิ้งหมัดเข้ามุม : ยุคเฟื่องฟู