ขอนแก่น ญาติธรรม แห่ ถวายกำลังใจ พระครูอดุลสารนิเทศ สนทนา ญาติโยม อารมณ์ดี สีหน้ายิ้มแย้ม บอก ไม่มีอะไรน่าห่วง หลวงพ่อ ชนะมาหมดแล้ว คนเชียงใหม่ เดินทางไกล 700 กิโล เข้าพบหลวงพ่อ ฝากถึง ป้าดา หยุดเถอะ เดี๋ยวปากจะเท่ารูเข็ม เชื่อหากทุกฝ่ายเอาจริง เรื่องยุติในไม่ช้า
21 ส.ค. 69 – ผู้สื่อข่าวรายงานว่า ที่วัดป่าอดุลยาราม ชุมชนกังสดาล ถ.กัลปพฤกษ์ เขตเทศบาลนครขอนแก่น ยังคงมีประชาชนจากทั่วทุกสารทิศเดินทางเข้าพบ พระครูอดุลสารนิเทศ เจ้าอาวาสวัดป่าอดุลยาราม เพื่อถวายกำลังใจ
จากกรณีพิพาทที่ดินที่กำลังเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ท่ามกลางมาตรการรักษาความปลอดภัยของเจ้าหนา้ที่ตำรวจ ที่นำเต๊นท์มาตั้งไว้หน้ากุฎิเจ้าอาวาส และจัดกำลังตำรวจ รวมทั้งอาสาสมัครตำรวจประจำตลอดทั้ง 24 ชม.เพื่อความปลอดภัย
ขณะที่ ญาติธรรม ส่วนใหญ่ที่เดินทางมาที่วัดล้วนมาจากต่างจังหวัด มีทั้งเดินทางมาเป็นครอบครัวและเป็นหมู่คณะ ในจำนวนนี้มี อดีตข้าราชการระดับสูง รวมถึง นักกฎหมาย มาขอเข้าพบ โดยที่ พระครูอดุลสารนิเทศ ได้สนทนากับญาติโยมอย่างเป็นกันเอง มีสีหน้ายิ้มแย้ม พร้อมบอกล่าวกับผู้ที่มาถวายกำลังใจว่า ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง เพราะหลวงพ่อชนะมาหมดแล้ว
นายสุรัชน์ อินต๊ะแสน อายุ 51 ปี ชาว อ.สันทราย จ.เชียงใหม่ กล่าวว่า ตั้งใจเดินทางมาถวายกำลังใจหลวงพ่อโดยเฉพาะ หลังติดตามข่าวแล้วรู้สึกว่า สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ถูกต้อง ในฐานะชาวพุทธและพุทธศาสนิกชน จึงต้องการมาให้กำลังใจ
แม้ขณะนั่งดูข่าวทางโทรทัศน์อยู่ที่บ้าน ยังรู้สึกโมโห หากเป็นญาติของตนเอง ก็คงต่อว่าอย่างหนัก แม้จะเป็นย่าของตัวเองก็ตาม เพราะเห็นว่า เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ถูกต้อง
“หลังจากได้ดูเอกสารจากสำนักพระพุทธศาสนา ตามที่สื่อเผยแพร่แล้ว มองอย่างไรก็เห็นว่าเป็นของวัด ไม่จำเป็นต้องพิจารณาอะไรมาก เพราะเชื่อว่า วัดดำเนินการอย่างถูกต้อง ด้วยจิตใจและแรงศรัทธาที่มีจึงเทใจให้ทางวัดทั้งหมด
ผมเดินทางมาไกลกว่า 700 กม. เพราะต้องการมาถวายกำลังใจ หลวงพ่อ ด้วยตัวเอง และหลังได้พูดคุยกับ หลวงพ่อ รู้สึกว่าท่านไม่เครียดแล้ว จึงกล่าวให้กำลังใจให้ หลวงพ่อ สู้ๆ ซึ่งหลวงพ่อได้ยิ้ม และหัวเราะตอบกลับมา แสดงให้เห็นว่า ท่านมีอารมณ์ดีขึ้น”
นายสุรัชน์ กล่าวต่อว่า ในฐานะพุทธศาสนิกชน อยากฝากบอก “ป้าดา” ว่า หยุดเถอะ ตอนนี้พูดได้ แต่เดี๋ยวอีกหน่อยพูดไม่ได้นะ ถ้าปากเท่ารูเข็มจะยุ่ง อีกทั้งเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความเชื่อ หากทำสิ่งไม่ดีเกี่ยวกับวัดหรือพระ เมื่อตายไปจะกลายเป็น ปากเท่ารูเข็ม
ทั้งนี้โดยส่วนตัวเชื่อว่า เรื่องนี้จะยุติลงในอีกไม่นาน หากทุกฝ่ายเอาจริงเอาจัง อย่างไรก็ดี เมื่อพูดถึงเรื่องนี้แล้วรู้สึกมีอารมณ์ขึ้นมา หากได้พบ “ป้าดา” ต่อหน้า ก็จะบอกว่า “หยุดเถอะ” แต่ก็มีคำถามในใจว่า ไม่มีลูกหลานหรือญาติพี่น้อง คอยห้ามปราม และตักเตือนกันบ้างหรืออย่างไร
