ทำ‘ข้าวแต๋น’ขายกำไรงาม!! หนุ่ม-สาว แนะชาวนาเก็บเข้ายุ้งฉาง เป็นข้าวเก่า สร้างอาชีพเสริม

เมื่อวันที่ 23 พ.ย. นายอาทิตย์ จงฉิม หรือ หนึ่ง อายุ 33 ปี อาชีพพ่อค้าทำข้าวแต๋น บ้านดอนตันหมู่ 1 ต.สบบง อ.ภูซาง จ.พะเยา เปิดเผยว่า ตนกับภรรยาได้ประกอบอาชีพทำข้าวแต๋นขายมากว่า 2 ปีแล้ว โดยข้าวที่ใช้คือข้าวเหนียวชั้น 1 กข6 มาทำเป็นข้าวแต๋น ด้วยสูตรจากภูมิปัญญาของผู้สูงอายุในพื้นที่ ซึ่งตนกับภรรยานำมาประยุกต์เพิ่มเติม เช่น ข้าวแต๋นน้ำแตงโม ข้าวแต๋นน้ำอ้อย ข้าวแต๋นน้ำอ้อยงาดำ เป็นต้น แต่ละวันจะใช้ข้าวเหนียวนึ่งทำข้าวแต๋นประมาณวันละ 30 ก.ก. ช่วยกันสองคนกับภรรยา ภรรยานึ่งข้าว นำมาผสมกับส่วนผสมแล้วทำแผ่น จากนั้นตนนำไปตากและต้องพลิกทุกระยะจนกว่าจะหมดแสงแดดในแต่ละวัน เสร็จแล้วนำไปทอดและทำบรรจุภัณฑ์ส่งลูกค้าทั่วจ.พะเยา

“ข้าวที่ใช้ทำข้าวแต๋นทุกวันนี้ตนซื้อจากโรงสีในพื้นที่ กระสอบหนัก 50 ก.ก. เพราะต้องใช้ข้าวที่เม็ดสวยและเป็นข้าวเก่าค้างปี นำมาทำข้าวแต๋นติดกันเป็นแผ่นเม็ดใสและสวย สถานการณ์ข้าวเปลือกของชาวนาราคาถูก ตนกับภรรยาเคยมีความคิดจะซื้อข้าวจากชาวนาโดยตรงมาทำข้าวแต๋น เคยนำมาทดลองทำแล้วปรากฏว่าทำไม่ได้ ข้าวแต๋นไม่เป็นแผ่น เละ ทอดแล้วไม่สุก เนื่องจากเป็นข้าวใหม่มีปริมาณน้ำในเม็ดข้าวสูง ต้องทิ้งให้เป็นข้าวเก่าค้างปีจึงจะสามารถทำได้ ” นายอาทิตย์ กล่าว

 
นายอาทิตย์ กล่าวต่อว่า ปัจจุบันชาวนาไม่ได้เก็บข้าวไว้ในยุ้งฉางเพราะยุ้งฉางเริ่มหายไป การขายข้าวชาวนาต้องการเงินด่วน ทำให้การเก็บข้าวขายปีถัดไปจึงหาได้ยากมาก ดังนั้นเราจึงต้องพึ่งข้าวสารจากโรงสี หากชาวนาจะทำให้ข้าวขายได้ราคาดี อาจจะต้องมีวิธีเก็บข้าวเปลือกไว้ให้เป็นข้าวเก่าค้างปี ราคาจะสูงขึ้น และสามารถนำมาสีขายปลีกได้ทั่วไป ผมเข้าใจว่าการย้อนกลับไปใช้วิถีทำนาแบบเดิม และเก็บข้าวในยุ้งฉางตอนนี้เป็นไปได้ยาก แต่หากการฟื้นวิถีดังกล่าวจะช่วยทำให้ชาวนามีชีวิตที่ดีขึ้นก็เป็นสิ่งที่ควรกลับมาคิดอีกครั้ง

ด้านน.ส.กัญญาณัฐ สุภาพิพัฒน์ ภรรยาของนายอาทิตย์ เปิดเผยว่า เราอยากช่วยรับซื้อข้าวจากชาวนามาทำข้าวแต๋น เพราะว่าจะได้ช่วยเหลือกันในพื้นที่ แม้นว่าข้าวแต๋นจะมีกำไรน้อย แต่การผลิตใช้ต้นทุนและส่วนผสมง่าย เช่น น้ำอ้อย ก็ใช้น้ำอ้อยสบบงที่เกษตรกรปลูกและแปรรูปกันในพื้นที่อยู่แล้ว ส่วนข้าวแต๋นน้ำแตงโมก็ใช้แตงโมสด คั้นน้ำแตงโมผสมกับข้าวนึ่งผสมเกลือเล็กน้อย ไม่แต่งกลิ่น ไม่เจือสี ให้เป็นธรรมชาติ

ซึ่งทำให้เป็นการหมุนเวียนรายได้ในชุมชน เคยคิดจะจ้างแรงงานมาช่วย แต่รายได้ที่ยังไม่พอจะจ้าง สองคนจึงช่วยกันทำไปก่อน เริ่มต้นจากทำครั้งแรกมีเงิน 2,000 บาท ไปเชื่อข้าวมาจากโรงสีทำ ต่อมาขายและเก็บเงินได้ นำส่วนที่เป็นกำไรเพิ่มทุนจนทำให้ทุกวันนี้สามารถทำข้าวแต๋นขายไปทั่วพะเยา มีคนมีติดต่อไปช่วยเป็นวิทยากร แต่ไม่มีเวลาเพราะต้องทำข้าวแต๋นทุกวัน