วันที่ 12 พ.ค. ที่บ้านเลขที่ 128/2 หมู่ที่ 4 ต.สามโก้ อ.สามโก้ จ.อ่างทอง ได้จัดให้มีพิธีมงคลสมรสระหว่างผู้หญิงกับผู้หญิงขึ้น โดยเป็นงานมงคลสมรสของน.ส.โสภิตา บรรจงศิลป์ (เจ้าสาว) อายุ 20 ปี และน.ส.พรพิมล รอดกสิกรรม (เจ้าบ่าว) อายุ 22 ปี โดยบรรยากาศภายในงาน เจ้าบ่าว เจ้าสาว กำลังทำบุญถวายภัตตาหารเช้าแด่พระสงฆ์ ซึ่งมีสินสอด เงินสด 200,000 บาท และทองคำหนัก 2 บาท
หลังจากเสร็จพิธีทางศาสนาแล้วได้มีการตั้งขบวนขันหมาก ถือต้นกล้วย ต้นอ้อย แห่เป็นขบวนเดินไปยังบ้านเจ้าสาว ซึ่งในการแห่ขันหมากนั้นได้ใช้รถติดเครื่องเสียงเปิดเสียงเปิดเพลงจังหวะมัน ๆ แห่ขบวนไป โดยมีเพื่อนเจ้าบ่าวและเจ้าสาวเต้นในขบวนอย่างสนุกสนาน แต่ที่สร้างเสียงฮือฮา ก็ตรงที่เจ้าบ่าวระหว่างที่เดินอยู่ในขบวนขันหมาก เกิดอดใจไม่ไหวกับจังหวะเพลงที่เปิดอยู่ถึงกับปีนขึ้นมายืนเต้นอยู่บนรถจนถึงบ้านเจ้าสาว ที่มีญาติพี่น้องของเจ้าสาวยืนรอรับอยู่จำนวนมาก และได้มีการกั้นประตูเงินประตูทอง โดยในประตูแรกทางเพื่อนเจ้าสาวได้ให้เจ้าบ่าวร้องเพลงให้ฟัง ส่วนประตูต่อมาให้เจ้าบ่าววิดพื้นโชว์ความแข็งแรงก่อนที่จะให้เข้าไปทำพิธีสู่ขอและรับไหว้ตามปกติ
น.ส.พรพิมล เจ้าบ่าว กล่าวาว่า ตนและน.ส.โสภิตานั้น รักใคร่ชอบพอกันมาได้ประมาณ 2 ปี เริ่มแรกเลยทีเดียวไปทำงานที่ จ.จันทบุรี แล้วเจอกันทางโลกออนไลน์ โซเชียล เฟสบุ๊ค แล้วก็คุยกัน ถูกใจชอบพอกัน ไปมาหาสู่กัน ตนรักน.ส.โสภิตาเพราะเขาเป็นคนขยัน น่ารัก และเรียบร้อย หลังจากคบกันจนมั่นใจว่าเป็นความรัก ตนจึงได้ตัดสินใจขอแต่งงาน โดยตอนแรกก็หวั่นใจว่าน.ส.โสภิตาจะปฏิเสธ ไม่เห็นด้วย แต่เนื่องจากความรักที่ตนมีให้กันและกัน จึงได้ตัดสินใจบอกพ่อแม่ เมื่อตนมาอธิบายพูดคุยกับทางบ้านฝ่ายเจ้าสาวแล้ว เห็นว่าเราทั้งสองรักกันจริง ช่วยกันทำมาหากิน ไม่เกเร ก็อนุญาตให้แต่งงานกันได้
“ถามว่าตนกลัวคนอื่นจะมองในทางที่ไม่ดีหรือไม่นั้น ตนไม่คิดอะไร เพราะตนทั้งสองคนรักกัน ในเมื่ออยู่ด้วยกันแล้วมีความสุข ไม่ได้ไปทำให้ใครเดือดร้อน ทำมาหากินเลี้ยงชีพด้วยตัวของตัวเอง ไม่ได้พึ่งใคร ตนก็เลยไม่แคร์กับคำพูดของคนอื่น และหากอนาคตข้างหน้ากฎหมายเปิดโอกาสให้จดทะเบียนสมรสกันได้ ตนก็จะจดทะเบียนสมรสกัน”
ด้านเจ้าสาว กล่าวว่า ตนทั้งสองคนรักและเข้าใจกัน จึงตัดสินใจที่จะแต่งงานอยู่กินด้วยกันฉันท์สามีภรรยา ตนรักน.ส.พรพิมล เพราะเขาเป็นคนดี ทำมาหากิน และดูแลตนเป็นอย่างดี ส่วนญาติทางบ้านตนนั้นหลังจากพ่อแม่เสีย ตนก็ใช้ชีวิตอยู่กับน้าสาว ซึ่งน้าสาวของตนก็เข้าใจ และเป็นผู้จัดงานแต่งงานครั้งนี้ให้ จากนี้ไปจะช่วยกันทำมาหากิน ร่วมกันสร้างอนาคต
