ปลอกคอรัดจนเน่า กลิ่นโชยหึ่ง แม่ค้าเวทนา แจ้งกู้ภัยช่วย ไม่ต้องหายใจเหมือนจะขาดใจอีกแล้ว

ปลอกคอรัดจนเน่า กลิ่นโชยหึ่ง แม่ค้าเห็นแล้วสงสาร แจ้งกู้ภัยช่วยตัดออก ไม่ต้องหายใจเหมือนจะขาดใจอีกแล้ว ถ้ามันพูดได้คงอยากให้ช่วย

วันที่ 9 ก.ย.67 เจ้าหน้าที่อาสาสมัครมูลนิธิร่วมกตัญญู ได้รับแจ้งจากพลเมืองดี พบสุนัขเพศผู้ ผอมโซ สีน้ำตาล มีปลอกคอรัดแน่นจนทำให้เกิดแผลเน่า ส่งกลิ่นเหม็น มีอาการหายใจลำบาก นอนซมอยู่ภายในห้อง ภายในอู่ซ่อมรถร้าง หน้าวัดสะแก หมู่ 5 ต.สรรพยา อ.สรรพยา จ.ชัยนาท เจ้าหน้าที่จึงเตรียมผ้าห่มมาเป็นอุปกรณ์จับ

ซึ่งก่อนเข้าไปจับ มีการเจรจาเพื่อให้น้องหมาทราบว่ามาช่วย จากนั้นเจ้าหน้าที่ 2 คนช่วยกันนำผ้าห่มคลุมตัวสุนัขแล้วจับ เพื่อให้ทีมงานอีกคนใช้กรรไกรตัดปลอกคอ ครั้งแรกสุนัขดิ้นหลุดไปได้ วิ่งหนีไปเข้าห้องน้ำ จึงตามไปจับอีกครั้งช่วยกันจับกดให้แน่นขึ้น แล้วใช้กรรไกรตัดปลอกคอจนขาดออก ทำให้สุนัขหายใจได้สะดวกขึ้นและปลอดภัย

นางสมจิต เชื้อเทศ อายุ 59 ปี แม่ค้าขายถั่วแระ ซึ่งนั่งทำงานอยู่ในบริเวณที่เกิดเหตุ เปิดเผยว่า เห็นสุนัขตัวนี้มาหลายวันแล้ว อยู่ในห้องน้ำ มีอาการกลัว จับก็ไม่ได้ น้องชายพยายามจับแล้วจับไม่ได้ มันพยายามกัด พอดีพลเมืองดีเข้ามาเห็นสงสาร ไม่รู้ว่ามาจากไหน ตนก็อยู่ที่นี่ แต่เห็นมีปลอกคอติดมาด้วย เห็นมาได้สัก 1 อาทิตย์แล้ว

น้องชายเข้าห้องน้ำแล้วบอกว่ามีกลิ่นเหม็นเน่า ตรงนี้เป็นอู่ของน้องชายแต่เขาย้ายไปแล้ว สุนัขเข้าไปอยู่ในห้องน้ำคงกินน้ำประทังชีวิต กินข้าวไม่ได้เลย น้องเคยเอาข้าวให้กินแล้วแต่มันกลืนไม่ได้มีเชือกรัดคออยู่ เหมือนว่าเจ้าของใส่ปลอกคอตอนเล็กๆ แล้วพอโตขึ้นปลอกคอไม่ขยายจึงรัดคอ ดูผอมแห้ง

สงสาร คงเจ็บเหมือนกับคนเรา แต่มันทำอะไรไม่ได้ พูดไม่ได้ ถ้าพูดได้คงอยากให้ช่วย ภายหลังจากที่ตัดปลอกคอออกแล้ว คิดว่าอาการสุนัขตัวนี้จะดีขึ้น ไม่หายใจเสียงดังครืดคราดแบบจะขาดใจอีกแล้ว คิดว่าพรุ่งนี้ตนจะนำไก่ผสมกับยาแก้อักเสบให้กิน เพื่อรักษาแผลให้หายดี ถ้าเขาไม่ไปไหนก็จะเลี้ยงต่อไป