นายสนธิรัตน์ สนธิจิรวงศ์ รมช.พาณิชย์ กล่าวระหว่างการลงพื้นที่ตามโครงการหนึ่งจังหวัด หนึ่ง GI ประจำปี 2560 ว่า ลงพื้นที่เขตบางขุนเทียน เพื่อผลักดันให้เกิดการจดทะเบียนสินค้าสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ หรือ GI ในส่วนของส้มบางมด และลิ้นจี่บางขุนทียน โดยในปีงบประมาณ 2560 นี้ กรมทรัพย์สินทางปัญญา ลงพื้นที่เสริมสร้างความรู้ความเข้าใจ และส่งเสริมให้เกิดการยื่นคำขอสินค้าสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ ให้ครบทั้ง 77 จังหวัด ภายใต้โครงการส่งเสริมหนึ่งจังหวัดหนึ่งสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ (GI) ปี พ.ศ. 2560
โดยปัจจุบันมี 8 จังหวัด ที่ยังไม่ได้มีการยื่นคำขอ GI ได้แก่ กรุงเทพฯ สระแก้ว สิงห์บุรี สมุทรสาคร สตูล กาญจนบุรี ระนอง และกระบี่ ซึ่งเป็นที่น่ายินดีที่กรุงเทพฯ โดยวิสาหกิจชุมชนจอมทองพัฒนาได้ยื่นคำขอขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์สินค้า “ส้มบางมด” และ “ลิ้นจี่บางขุนเทียน” ต่อกรมทรัพย์สินทางปัญญา ในการลงพื้นที่ครั้งนี้ด้วย
ส้มบางมด เป็นส้มเขียวหวาน มีทรงผลกลมมน หรือแป้นเล็กน้อย ผิวผลเรียบ เปลือกบาง เนื้อส้มภายในเป็นสีส้มอมทอง ฉ่ำน้ำ ซังนิ่ม กลีบแยกออกจากกันได้โดยง่าย เมื่อแกะออกมาแล้วกลิ่นจะติดจมูก มีรสชาติอร่อยหวานอมเปรี้ยวเล็กน้อย จากประวัติพบว่าส้มบางมดนำมาปลูกในพื้นที่ตำบลบางมด (ปัจจุบันคือแขวงบางมดในเขตทุ่งครุ และเขตจอมทองของกรุงเทพมหานคร) เมื่อปี 2468 โดยนายเสม และมีการปลูกทั่วไปในพื้นที่จนเป็นที่นิยมและมีชื่อเสียงในชื่อ “ส้มบางมด” ต่อมาในปี 2526 เกิดน้ำท่วมใหญ่ ทำให้สวนส้มบางมดล่ม เป็นจำนวนมาก และในปี 2533 มีน้ำทะเลหนุนเข้ามาประกอบกับเกิดโรคระบาด รวมถึงประสบปัญหาภัยแล้ง ทำให้ต้นส้มบางมดยืนต้นแห้งตาย
จนกระทั่ง ปี 2546 สำนักเขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร สนองพระราชดำริ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีจัดทำโครงการอนุรักษ์และฟื้นฟูสวนส้มบางมด (Chom Thong Model) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการอนุรักษ์พันธุกรรมพืชอันเนื่องมาจากพระราชดำริฯ และได้เชิญชวนเกษตรกรเข้าร่วมโครงการฯ ทำให้เกษตรกรสนใจและให้ความสำคัญกับการอนุรักษ์และปลูกพืชที่มีชื่อเสียงมายาวนานอย่างส้มบางมด และได้ส่งเสริมให้สวนส้มบางมดเป็นแหล่งเรียนรู้ทางด้านเกษตร และเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรอีกด้วย จวบจนปัจจุบันมีพื้นที่การปลูก ใน 8 เขตของกรุงเทพฯ ได้แก่ เขตจอมทอง เขตบางขุนเทียน เขตทุ่งครุ เขตราษฎร์บูรณะ เขตบางบอน เขตภาษีเจริญ เขตบางแค และเขตหนองแขม
ทั้งนี้ กรมทรัพย์สินทางปัญญาวางแผนเจาะตลาดของสินค้า GI ซึ่งเป็นสินค้าที่มีเอกลักษณ์เฉพาะ โดยจะเจาะตลาดเฉพาะกลุ่ม (Niche Market) สำหรับผู้บริโภคที่นิยมชมชอบสินค้าที่มีจุดเด่น มีคุณภาพดี มีความแตกต่างและไม่เหมือนใคร ดังนั้น การนำ GI มาใช้ประโยชน์ตรงนี้จะเป็นการตอบโจทย์ในการพัฒนาสินค้าและสร้างมูลค่าเพิ่มให้แก่สินค้า GI เป็นสินค้าคุณภาพดีที่มีลักษณะเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ผลิตได้เฉพาะท้องถิ่น และมีปริมาณที่จำกัด ซึ่งตรงกับเทรนด์ของผู้บริโภคที่มีแนวโน้มที่จะหาซื้อสินค้าคุณภาพสูง ที่เป็นของดี ของแท้ ของหายากที่มาจากท้องถิ่นนั้นจริงๆ
