อาทิตย์ใส - ‘พูห์-พาเวล’ก้าวกระโดด ใจฟูถูกชื่นชมฝีมือแสดงพัฒนา

จับคู่กันปังอีกครั้ง สำหรับ 2 นักแสดงดัง ‘พูห์’ กฤติน กิจจารุวรรณกุล และ ‘พาเวล’ นเรศ พรหมเผ่าพันธ์ ที่กลับมารับบทนำใน “สิงสาลาตาย” (Goddess Bless You From Death) ซีรีส์บอยเลิฟแนวสืบสวนสอบสวนสยองขวัญฟอร์มยักษ์จากโปรเจ็กต์ CHANGE2561 ORIGINAL ออกอากาศทุกวันศุกร์ เวลา 22.30 น. ทางช่องวัน 31 และดูออนไลน์เวอร์ชั่น UNCUT เวลา 23.15น. บนแอปฯ iQIYI และเว็บ iQ.com

โดยวันนี้ทั้งคู่ควงกันมาเปิดใจถึงบทบาทและการที่ได้กลับมาร่วมงานกันอีกครั้ง

★ คาแร็กเตอร์แต่ละคนในเรื่อง?

พาเวล – “ผมรับบทสารวัตรสิงหา เป็นตำรวจที่เชื่อในเรื่องวิทยาศาสตร์ ไม่เชื่อสิ่งลี้ลับ เป็นคนสุขุม ปากแซ่บ มีองค์ท้าวเวสสุวรรณที่แม่บูชาไว้ให้ก่อนที่แม่จะไปบวชชี แล้วมีน้องสาวที่ชื่อเมษาซึ่งเป็นคนมองเห็นผี ซึ่งผมเป็นคนไม่เชื่อเรื่องแบบนี้ ก็เลยไม่เชื่อน้องสาว จนวันนึงน้องสาวโดนผีเข้าฝัน มาอำ แล้วพาน้องลงไปที่แม่น้ำจนทำให้จมน้ำตาย ก็เหมือนเป็นปมในใจเขา ซึ่งถ้าเราเชื่อก็คงเซฟชีวิตน้องสาวได้”

พูห์ – “ส่วนผมรับบทธูป เป็นเด็กกำพร้า มีตาสองสีสื่อให้เห็นว่าเป็นคนมีเซนส์พิเศษเห็นผี ซึ่งเขาเป็นเด็กวัด ถูกเลี้ยงมาโดยหลวงปู่ หลังหลวงปู่มรณภาพ เขาก็เริ่มมองเห็นผี จากนั้นย้ายมาทำงานในกรุงเทพฯ หาเลี้ยงตัวเอง มาทำงานเป็นจิตรกร แล้วเกิดเหตุการณ์เกี่ยวกับผีต่างๆ ขึ้นมาจนเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรม 7 ศพ จนกระทั่งเข้าไปอยู่ในบ้านสารวัตรเพื่อช่วยสืบคดี”

★ การเตรียมตัวทำการบ้านสำหรับเรื่องนี้?

พาเวล – “ผมต้องไปเวิร์กช็อปกับทีมสืบนครบาลกับพี่สารวัตรที่เป็นตำรวจจริงๆ ไปเวิร์กช็อปหนึ่งวัน ซึ่งเขาสอนเราให้คิดในมุมของตำรวจ พาไปดูสถานที่ทำงานจริง จะเห็นมุมมองที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน คือความรีแล็กซ์ คนเราอาจจะคิดว่าตำรวจต้องเข้มๆ ตลอดเวลา แต่เวลาที่เขาอยู่ในที่ทำงาน เขาจะมีมุมของความเป็นมนุษย์ ผมก็จะใช้มุมนั้นมาเติมเต็มในการทำงาน”

พูห์ – “ส่วนการเวิร์กช็อปของผม มีไปลองใช้ชีวิตเป็นเด็กวัดที่วัดในกรุงเทพฯ อยากรู้ว่าชีวิตของเด็กวัดวันๆ หนึ่งเขาทำอะไรบ้าง ก็ไปตั้งแต่ตี 5 ไปอยู่กับหลวงพี่ เดินตามหลวงพี่บิณฑบาต ลองไปทำวัดกับหลวงพี่ ไปสวดมนต์ จัดสำรับกับข้าว กวาดลานวัด ก็ได้เห็นอะไรหลายๆ อย่าง จากการลองไปใช้ชีวิตตรงนั้นมันจะมีคาแร็กเตอร์บางอย่างที่เราเก็บมาใช้ในตัวธูปได้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความคล่องแคล่วว่องไว มายด์เซ็ตความคิดการเอาตัวรอด”

★ ความยากง่ายในแต่ละตัวละคร?

พูห์ – “ของผมอาจจะเป็นเกี่ยวกับผี สิ่งลี้ลับ เพราะต้องเล่นกับจินตนาการของตัวเอง แล้วการถ่ายซีนผี การที่ผมอยู่กับเขาแล้วผีจะหายไป กับตอนที่ผีมันมา ต้องถ่ายแยกกัน ต้องถ่ายเป็นสองช่วง ช่วงที่สะอาดใสกิ๊กคือตอนที่เขามาแล้ว กับตอนที่เจอผีมันจะเละตุ้มเป๊ะ หลักการถ่ายทำ ในบางอันถ้าเราทำเละก่อนก็จะทำให้มันสะอาดยาก บางทีอาจจะต้องถ่ายข้างหลังมาก่อน เลยอาจจะยังไม่รู้ว่าตอนแรกจะเล่นยังไง ต้องข้ามไปข้างหลังแล้วจินตนาการตรงนั้นก่อน แล้วสุดท้ายค่อยกลับมา ก็จะมีเรื่องจินตนาการกับผีที่จะต้องเจอครับ”

พาเวล – “ส่วนของผมเอาจริงๆ รู้สึกว่าบทนี้ยากที่สุดในชีวิต เพราะมีหลายสิ่งที่ต้องก้าวข้ามออกไปเยอะมาก เหมือนผมอยู่ในกรอบมาสิบปี มีเรื่องภาษาที่พูดจาไม่ค่อยชัดตั้งแต่เด็กๆ เรื่องนี้ต้องพยายามพูดให้ชัด ฝึกเรื่องการพูดและมาดของตำรวจ ต้องมาหาคาแร็กเตอร์ และต้องอยู่ในคาแร็กเตอร์นั้นตลอดเวลา รู้สึกยากจนบางทีเกร็งมากๆ ต้องคอยปรับจูนตลอดเวลา”

★ โลเกชั่นในเรื่องนี้?

พูห์ – “สถานที่ที่เราไปถ่าย บางอันไม่น่ากลัว บางอันน่ากลัวสุดๆ จะมืดๆ หลอนๆ แต่ที่น่ากลัวสุดน่าจะเป็นที่ห้างร้างนิวเวิลด์ หรือวังมัจฉาที่ข้างล่างเคยมีปลาอยู่ เราไปถ่ายที่นั่นหลายวันเพราะเป็นซีนใหญ่และเป็นโลเกชั่นหลัก เราต้องมีการไหว้ขอขมาขออนุญาตมาถ่ายทำก่อน ก่อนกลับบ้านเราขึ้นรถมาก็ไหว้และบอกว่ารถคันนี้ให้แค่พูห์ กฤตินเข้านะครับ (หัวเราะ)”

★ ในเรื่องเคยเจออะไรที่เหนือธรรมชาติไหม?

พูห์ – “ด้วยผมเป็นคนกลัวผีอยู่แล้ว ทำให้ผมอาจจะระมัดระวังทุกอย่างเป็นพิเศษกว่าคนอื่น ผมเลยไม่ค่อยจะเจอเท่าไหร่ แต่ก็ดีแล้วแหละ (หัวเราะ) ให้ผมเจอผีแค่ในเรื่องก็เพียงพอแล้ว ของผมอาจจะเป็นความคิดที่ระแวงไปเอง เพราะการถ่ายทำแต่ละรอบ บางซีนผมต้องเข้าไปคนเดียว เพราะผมเจอผีก็เจออยู่คนเดียว ทุกอย่างจะมืด เวลาเข้าซีนคนเดียว มันอาจจะมีระแวงความมืด พอมันมืด มันก็จินตนาการภาพขึ้นมาเอง”

พาเวล – “ส่วนผมกลัว แต่ไม่ถึงขั้นระแวง เพราะด้วยผมอยู่นิวซีแลนด์ วัฒนธรรมเขาไม่ค่อยซึมซับเรื่องผีขนาดนั้น ถามว่าเคยเจอไหม เป็นความรู้สึกก็แล้วกัน มีเหตุการณ์ที่เป็นเหมือนฟีลลิ่งที่ในห้างนิวเวิลด์ ผมต้องเล่นฉากลบหลู่ในพิธีกรรมในฉาก ไปท้าทายและล้อเลียนเรื่องความตาย เป็นภาพที่เหมือนเราจะโดนผูกคอ แล้วต้องทำซีนนั้นพร้อมๆ กับผีที่ต้องเข้าไปในฉาก

ก็คุยกันว่าในมาสเตอร์เราจะไม่เอาผีเข้าไป เพราะมันรีเซ็ตนาน เลยจะเก็บภาพกว้างๆ ก่อน ผมก็เล่นไป จนมีจังหวะหนึ่งที่ผมต้องไปอยู่ที่พื้นแล้วมองไม่เห็นอะไร ผมรู้สึกว่าเป็นลมที่ข้างตัวดังวืดๆ สองครั้ง คิดว่าพี่ปีเตอร์อาจจะเปลี่ยนเอาผีเข้ามาเลย จนตอนเย็นมาคุยกับพี่ทีมงานว่าสรุปเขาเอาผีเข้ามาเลยเหรอในฉากมาสเตอร์ เขาบอกยังไม่ได้เข้า ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าอันนั้นคืออะไร ความรู้สึกเหมือนคนข้ามไปเลย ซึ่งพูห์ก็อยู่ในซีนนี้ด้วย”

★ หลายคนชื่นชมพัฒนการการแสดงของเราทั้งคู่ที่ก้าวกระโดด?

พาเวล – “ผมแฮปปี้นะ ในสิ่งที่เราพยายามทำมาในทุกโอกาสที่ได้รับ และเราใส่เต็ม แล้วมันออกมาดีมากๆ ค่ายเราสอนให้ไม่หยุดพัฒนา ทำทุกโอกาสที่เขามอบให้ดีที่สุด ซึ่งผมพอเห็นคอมเมนต์ด้านบวกที่เข้ามาเยอะมากๆ รู้สึกใจฟู มันอิ่มมากๆ สิ่งที่เราพยายามทำกันมาแล้วคนเขาเห็นว่าเราพัฒนาขึ้น ตั้งใจทำในบทบาทใหม่ที่ได้รับดีขึ้น ก็ยังอยากจะพัฒนาไปอีก และทำให้ดีขึ้นกว่าเดิม เพราะผมรู้สึกว่าบทบาทที่เราได้รับมันสามารถไปได้อีกกว่านี้

ซึ่งหนึ่งในความสำเร็จของผมน่าจะมาจากพี่ปีเตอร์ ยิ่งบทสิงหานี่เป็นบทที่ท้าทายกว่าเดิม พี่ปีเตอร์จะเข้มมากๆ บอกเลยเรื่องนี้พี่ปีเตอร์สอนเทคนิคเยอะมาก ถ้าไม่มีเขา เอาตรงๆ ผมไม่น่าจะได้รางวัลที่ผมได้มา”

พูห์ – “ของผมเอาจริงๆ เหมือนเราคุยกันตั้งแต่เวิร์กช็อปกับพี่ปีเตอร์แล้ว ที่ผ่านมาพวกผมเล่นกับพี่ปีเตอร์มาแล้ว 2 เรื่อง เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ 3 เขากำกับฯ มาตั้งแต่ PIT BABE 1-2 ซึ่งเราคุยกันว่าเรื่องนี้เราต้องก้าวกระโดดขึ้นไปมากกว่าคาแร็กเตอร์เดิม

ผมคิดว่าเรื่องนี้เป็นเหมือนบททดสอบหนึ่งในด้านการแสดงของผม ซึ่งตอนนี้ผมทุ่มกับมันสุดๆ ในตอนถ่ายทำไป อีพี 1 เหมือนเป็นเช็กลิสต์แรกที่เริ่มติ๊กถูกในบททดสอบอันนี้ของผมว่าเราก็ทำมันได้ ในมุมของผมเอง ผมทำมันให้ดีที่สุด แล้วผมภูมิใจกับการแสดงที่ผมทำ ผมคิดว่าผมน่าจะพัฒนาในมุมมองของผม”

★ การมาร่วมงานกันอีกครั้ง?

พูห์ – “ในทุกการทำซีรีส์ การที่เราทำให้ตัวละครออกมามีชีวิตโลดแล่นในจอได้ แล้วยังได้ร่วมงานกับพี่พาเวลอีกครั้งดีใจมากๆ เราได้ร่วมงานกันตลอด มีคนที่มาร่วมเดินทางกับเนื้อเรื่องในตัวซีรีส์ไปพร้อมกับเรา เขาได้เอ็นจอยตั้งแต่จุดเริ่มต้นตั้งแต่อีพีหนึ่งจนถึงอีพีสุดท้ายเนี่ย เป็นเหมือนประสบการณ์ดีๆ ที่ได้มารับใช้บทตัวละครนี้”

พาเวล – “เป็นอีกบทบาทที่ได้ทำอะไรใหม่ๆ ด้วยกัน ทำให้ได้เรียนรู้คาแร็กเตอร์ใหม่ๆ ก็ได้เจอมุมการแสดงต่างๆ ที่เป็นมุมที่ท้าทายกว่าเดิม น้องเขาก็พัฒนาขึ้นไปเยอะ แล้วเราก็เหมือนรับส่งกันได้ดีขึ้น การที่อยู่ด้วยกันมา 3-4 ปี ทำให้เราเล่นด้วยกันง่าย รู้ว่าจังหวะของแต่ละคนเป็นยังไง ทำให้เราทำงานสบายขึ้นเยอะเลยครับ”

วีรนุช จันทำ
กรผกา ธีระจารุวรรณ