คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
บัณฑิตอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่ง ในกทม. เขาเลือกที่นี่เพราะมีข้อดีทุก อย่างราคาพอรับได้ ทำเลกลางใจเมือง ใกล้ ที่ทำงานและรถไฟฟ้าเดินทางสะดวกมีรถเมล์ผ่านหลายสาย
มีข้อเสียอยู่อย่างเดียวคือ ห้องว่างมีห้องเดียว เป็นห้องชั้นหนึ่ง แล้วด้านหลังห้องตรงระเบียงติดกับวัดชื่อดัง เป็นช่องกลับรถพอดี ส่วนถัดไปทางซ้ายในฝั่งวัดก็เป็นกำแพงที่ทำเป็นช่องเก็บอัฐิคนตาย มีภาพผู้ตายเรียงราย มองจากระเบียงห้องไปเห็นได้ชัดเจนใกล้ชิดราวกับอยู่ในรั้วเดียวกัน
ในตอนกลางวันไม่ค่อยมีปัญหา เพราะไม่ค่อยได้อยู่ ต้องไปทำงาน แต่ตอนค่ำมาจนกระทั่งถึงดึก เสียงจากฝั่งวัดดังรบกวนจนประสาทเสีย วิธี ที่จะช่วยได้บ้างคือ ปิดประตูระเบียง ปิดบานเกล็ดหน้าต่าง บัณฑิตยังซื้อผ้าม่านเนื้อหนามาปิดหน้าต่างอีกด้วย เพราะแสงไฟที่สาดส่องมาจากหน้ารถแต่ละคันที่ขับอยู่ในวัดตอนกลางคืนโดยเฉพาะช่วงที่มีงานศพมันส่องสว่างวอมแวมไปมาบนผนังห้องจนเขาประสาทเสียแทบจะนอนไม่ได้
มีหลายครั้งที่บัณฑิตคิดจะย้ายห้องหาที่อยู่ใหม่ แต่ก็ต้องระงับไว้เพราะไม่มีเวลาว่าง และไม่อาจหาที่อยู่อื่นที่มีข้อดีมากกว่าหรือเทียบเท่าที่นี่ได้จริงๆ เขาเลยตัดสินใจว่า ทนๆ อยู่ไปก่อนจนกว่าจะทำงานเก็บเงินก้อนได้ จะผ่อนคอนโดฯสวยๆ ระดับกลางๆ สักห้อง จะได้ไม่ต้องทนอยู่กับแสงเสียงรบกวนเหล่านี้
หลายปีผ่านไป บัณฑิตใช้ชีวิตอย่างปกติธรรมดาแบบคนกรุง ทำอะไรๆ ตามตารางเวลา เร่งรีบออกไปทำงาน เร่งรีบกลับห้อง ดึกๆ ตื่นกินมาม่า บางวันหอบเอางานจากที่ทำงานมาทำด้วย ทำจนฟุบหลับไปตอนตีสามตีสี่ อีกชั่วโมงก็ต้องตื่นมาเตรียมตัวไปทำงานอีกแล้ว วนเวียนอยู่อย่างนี้จนเขารู้สึกได้ว่าสุขภาพทรุดโทรม สารพัดโรคเริ่มรุมเร้า เริ่มจากปวดกล้ามเนื้อต้นคอ ปวดหัว ปวดหลัง มาถึงปวดกระเพาะ ท้องผูก อาหารไม่ย่อย กรดไหลย้อน ตื่นเช้ามาต่อให้เป็นวันหยุดก็ยังรู้สึกว่านอนไม่พอ เริ่มมีอาการทางสายตาคือตาเบลอ มองไม่ชัด
จนกระทั่งวันหนึ่ง เขานั่งทำงานอยู่บนเตียง ราวๆ ตีสอง รู้สึกได้ด้วยหางตาว่าเหมือนมีใครยืนอยู่ที่ระเบียง ตอนนั้นรู้สึกเย็นสันหลังวาบขึ้นมา แต่ด้วยความอยากรู้ค้างคาใจ จึงค่อยๆ หันไปดูช้าๆ บัณฑิตใจกระตุกวูบ เหมือนหัวใจจะหยุดเต้นเมื่อเห็นร่างของหญิงผมยาวคนหนึ่งยืนนิ่งแนบหน้าผากกับบานเกล็ดมองเข้ามาข้างในจ้องตรงมาที่เขา บัณฑิตกลัวจับขั้วหัวใจจนทำอะไรไม่ถูกได้แต่นั่งนิ่งตัวแข็งทื่อสวดมนต์ทุกบทเท่าที่จำได้ จนร่างนั้นค่อยๆ หายไปเอง
บัณฑิตนอนต่อไม่ได้ คืนนั้นทั้งคืนมีเสียงรบกวนตลอด ทั้งแสงไฟที่สาดมาจากหน้ารถที่แล่นผ่านไปมาทางด้านหลังและเสียงเหมือนคนคุยกันอยู่ในห้อง แต่ก็เหมือนเขาขยับตัวไม่ได้ และพูดไม่ได้ กระสับกระส่ายเหมือนฝันร้าย
คืนต่อมาบัณฑิตทำงานดึกอีกตามเคย คราวนี้ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อนั่งอยู่ดีๆ ก็เห็นคนอีกคนนอนหลับอยู่ข้างๆ ตัวเขา เป็นชายแปลกหน้าร่างใหญ่ แต่เมื่อขยี้ตาดีๆ อีกครั้งชายคนนั้นก็หายไป หลังจากนั้นเวลาราวๆ เดิม เขาก็เห็นร่างเงา ผู้หญิงมายืนที่ระเบียงห้องอีกเหมือนเดิม คราวนี้บัณฑิตเบลอจนสวดมนต์ผิดๆ ถูกๆ แล้วก็เคลิ้มหลับไปทั้งๆ อย่างนั้น
ย่ำรุ่งนั้นเอง บัณฑิตสะดุ้งตื่นอีกครั้งเมื่อเขารู้สึกได้ว่ามีคนเดินไปมาในห้องและพูดคุยกันแซ่ด ไปหมด ลืมตาขึ้นดูก็เหมือนเห็นเงาร่างคนเดินผ่านไปมา ทีนี้เขาเริ่มโมโหจนทนไม่ไหวแล้ว เลยลุก ขึ้นมาตะโกนลั่น “จะเอาไงกับกูนัก หนาเว้ยเฮ้ย”
หลังเสียงตะโกนนั้น ทุกอย่างเงียบสงบ ร่างเหล่านั้น ก็หายไปด้วย แต่ที่ระเบียงปรากฏร่างหญิงคนหนึ่ง ซึ่งน่าจะเป็นคนเดิม ยืนอยู่และชื้มือไปที่แถวกำแพงเก็บกระดูกคนตายของวัด ก่อนที่ร่างจะค่อยๆ จางหายไป
บัณฑิตเดินออกจากห้องทั้งๆ ชุดนอน เดินออก จากอพาร์ตเมนต์อ้อมเข้าไปในวัดที่มีกำแพงติดกันด้านหลังไปยังทิศทางที่ผีสาวตัวนั้นชี้มา เขาเดินตามหาตามรูปที่ติดไว้ที่ละรูป จนกระทั่งเจอใบหน้าที่คุ้นเคย หน้านี้เองที่มายืนแนบบานเกล็ดห้องเขาอยู่ได้บ่อยๆ เขานึกในใจว่าเดี๋ยวจะไปซื้อของมาทำบุญให้ก็แล้วกัน จะได้เลิกตอแยกันเสียที
นึกได้แค่นั้นก็รู้สึกได้ว่ามีคนมายืนข้างๆ เมื่อหันไปดูก็สะดุ้งเฮือก หญิงสาวที่หน้าตาเหมือนในรูปกำลังยืนอยู่ข้างๆ บัณฑิตเบิกตาโพลงตัวแข็งตอนที่เธอเริ่มพูดว่า
“นี่คุณ อย่ากลัวไปเลย ฉันไม่ได้มาร้าย”
“ไปที่ชอบที่ชอบเสียเถอะ ผมจะทำบุญไปให้” เขาว่า
“ใครจะไปอยากได้บุญของคุณ” เธอถอนหายใจพลางชี้ไปที่ช่องเก็บกระดูกข้างๆ
บัณฑิตหันมองตามคราวนี้สะดุ้งเฮือก ใจร่วงวูบ นั่นมันรูปของเขาเองนี่นา
“เห็นว่าบ้านใกล้เรือนเคียงกันเลยไปตาม คุณน่ะตายตั้งเดือนกว่าแล้ว ยังไม่ยอมออกมาจากห้องนั่น” บัณฑิตนึกถึงร่างที่เดินไปมาในห้องและนอนบนเตียง เขานึกมาตลอดว่าโดนผีเล่นงาน แต่ที่ไหนได้ เขามองกลับไปยังห้องพักเก่าของตัวเอง จากตรงนี้ถึงเห็นว่าทางอพาร์ตเมนต์ทำกำแพงกั้นสูงจนไฟรถสาดเข้าไปไม่ได้แล้ว
“ลุกมาทำงานอยู่ได้ทุกคืน ไม่เหนื่อยหรือไง คนมาอยู่ใหม่เขาก็กลัวจนเปิดไปหลายรายแล้ว ทำใจเสียเถอะ”
