คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
รอยคราบเลือดสีคล้ำนั้นทำให้ผมไม่กล้าซักรองเท้ากลัวรอยที่เป็นหลักฐานจะหายไป แต่จะไปบอกตำรวจก็คิดว่าคงไม่สนใจและอาจจะหาว่าผมเพ้อเจ้อไปเองอีก ที่สำคัญเขาต้องริบรองเท้าคู่นี้ไว้เป็นหลักฐานแน่ๆ ผมตั้งใจแน่วแน่ว่าจะสืบให้ได้ว่าแนทอยู่ที่ไหน พรุ่งนี้ผมจะไปที่หอพักนั้นและถามหาเจ้าของห้องให้ได้
คืนนั้นผมนอนหลับไปพร้อมกับรองเท้าของแนทที่วางอยู่ข้างๆ ร้องไห้จนตาบวม ผมฝันว่าแนทเดินร้องไห้เท้าเปล่าอยู่ที่ฟุตปาธ ริมถนน ฝนตกจนตัวเธอเปียกปอนไปหมด แนทร้องไห้และขยับปากเหมือนจะพูดบางอย่างกับผม แต่ผมฟังไม่ออก
ผมสะดุ้งตื่นเมื่อรู้สึกเหมือนมีใครบางคนมานั่งอยู่ข้างๆ ลืมตาได้แต่ขยับตัว ไม่ได้ เพียงแค่เห็นหลังในเงา ตะคุ่มๆ ผมก็จำได้ทันทีว่าเป็นแนท ผมพยายามจะเรียกเธอ แต่ก็เห็นเธอสะอึกสะอื้น ในความรู้สึกตอนนั้นผมสัมผัสได้ว่าแนทที่นั่งอยู่กับผมตอนนี้ไม่ใช่มนุษย์ เท่านั้นผมก็กลั้นน้ำตาไม่ไหว ร้องไห้ออกมาอีก แล้วพยายามสื่อสารกับแนทในใจว่า ขอให้แนทบอกว่าอยู่ที่ไหน ผมจะไปตามหาแนทเอง ดลใจผมหน่อย บอกผมหน่อย ว่าใครทำอะไรเธอ และมันอยู่ที่ไหน
ร่างของแนทที่นั่งอยู่ข้างๆ ค่อยๆ หันหน้ามาทางผม เสื้อผ้าเปียกปอน มีเลือดไหลอาบใบหน้าด้านหนึ่ง เธอร้องไห้ และขยับปากเหมือนจะพูดว่าขอโทษ แล้วเธอก็ร้องไห้อีก
ผมพยายามขยับตัวเต็มที่จนในที่สุดก็สำเร็จ เปล่งเสียงเรียกเธอออกมาได้คำเดียวว่าแนท แต่แล้วร่างเธอก็หายไปเฉยๆ เหลือแต่รอยเท้าและกลิ่นฝนกลิ่นอายดินที่ฟุ้งกระจายอยู่เต็มห้องทั้งที่ฝนไม่ได้ตก
แล้วผมก็ระลึกได้ ตอนสายวันที่แนทหายตัวไปมีฝนตกหนักในช่วงเช้า ร่างของแนทที่เปียกปอนเมื่อครู่ยังติดตา เป็นไปได้ว่าเธออาจจะถูกทำร้ายจนตายในช่วงเวลานั้น
เช้ารุ่งขึ้นผมกับกิ่งพากันไปที่หอพักที่ได้ที่อยู่มา และถามหาเจ้าของห้องที่คนขายรองเท้าบอกว่าขโมยมา โชคดีที่เจ้าของห้องอยู่พอดี หญิงสาวสวยในชุดนอนเดินออกมาอย่างงงๆ และพอผมยื่นรองเท้าให้ดูเธอก็ร้องโวยวายออกมาทันที
“อ๋อนี่ไง รองเท้ากูที่หายไปนี่หว่า พวกมึงนี่เองที่ขโมยไป”
ผมพยายามพูดอธิบายให้เธอฟังอย่างใจเย็นถึงสิ่งที่เกิดขึ้น และพยายามถามว่ารองเท้าปักมุกคู่นี้เธอได้มาจากไหน เธอก็ยิ่งโวยวายว่าไม่มีทางเป็นของแฟนผมไปได้ เพราะรองเท้าคู่นี้สามีเธอเป็นคนซื้อมาให้เองเมื่อสักสองเดือนที่แล้ว
ถึงตอนนี้ผมไม่พูดอะไรมาก ชี้ให้เธอดูหลักฐานรูปตัว N ที่แนทปักไว้ด้านใน รวมถึงตำหนิมุกชมพูและรอยคราบเลือด หญิงสาวก็นิ่งอึ้งไป หน้าซีดเผือด ท่าทางกลัวและกังวล เธอบอกว่าขอตัวไปโทร.หาสามีของเธอก่อน ก็พอดีมีรถยนต์เข้ามาจอดที่ใต้หอ และชายร่างใหญ่แต่งตัวดีแต่ท่าทางแบดบอยที่ขับเข้ามารีบเดินตรงเข้ามาหาหญิงสาวคนนั้น
“ทำไมจี๊ด มีเรื่องอะไรกัน ใครทำอะไร”
หญิงสาวท่าทางตื่นๆ รีบดึงแขนคนที่น่าจะเป็นสามีของเธอให้ออกไปห่าง แต่ชายคนนั้นสะบัดทิ้ง แล้วถามอย่างหงุดหงิดว่าอะไร มีเรื่องอะไรกันให้รีบบอกมา
ผมชูรองเท้าของแนทในมือให้เขาดู แล้วสังเกตกิริยาอาการของเขาว่าจะมีพิรุธหรือไม่ ปรากฏว่า ชายคนนั้นหน้าซีดและมีแววตกใจในเบื้องต้น ก่อนจะรีบปฏิเสธเสียงแข็ง “อะไร ทำไม รองเท้าใคร ผมไม่รู้ ไม่เคยเห็น”
หญิงสาวข้างๆ ก็รีบเอออวย “นั่นสิพี่ รองเท้าใครก็ไม่รู้ สองคนนี้เขามาถามหาเจ้าของรองเท้า”
“อ้าว” น้องสาวผมเริ่มโมโห “ก็ตะกี๊เธอยังพูดอยู่เลยนะว่ารองเท้านี้แฟนเธอซื้อให้อ่ะ ยังว่าเราเป็นขโมยอยู่เลย”
เท่านั้นผู้ชายก็ลากแขนผู้หญิงหนีไปขึ้นรถอย่างรวดเร็ว ผมกับกิ่งพยายามจะวิ่งตามแต่ก็ไม่ทัน ได้แต่จดทะเบียนรถไว้ แล้วก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้ตำรวจฟัง
หลังจากนั้นผมจึงได้รู้ความจริงที่แสนเจ็บปวดยิ่งกว่าตอนที่แน่ใจว่าแนทตาย เช้านั้นแนทไม่ได้ตรงไปที่ทำงาน แต่ตรงไปที่คอนโดฯ ของชายคนนั้น ทั้งสองคบหากันได้ระยะหนึ่ง แต่พอแนทรู้ว่าชายคนนั้นมีผู้หญิงอีกคนก็เลยไปโวยวายอาละวาด ชายคนดังกล่าวขอโทษ สัญญาว่าจะเลิกกับอีกคน และพาลงมาจะไปกินข้าวด้วยกันที่ร้านอาหารใกล้ๆ คอนโดฯ แต่พอมาถึงป้ายรถเมล์เปลี่ยว ด้านหลังมีแต่พงหญ้า ทั้งสองเกิดทะเลาะกันขึ้นมาอีก และคราวนี้ชายหนุ่มพลั้งมือฟาดเธอที่หัวด้วยอิฐที่คว้าได้แถวนั้น จนแนทล้มลงนิ่งไป เขาลากตัวแนทเข้าไปในพงหญ้าลึกหลายสิบเมตรจนไม่มีใครหาเจอ
รองเท้าปักมุกหลุดหล่นอยู่ข้างป้ายรถเมล์ ชายหนุ่มเลยเก็บกลับมาด้วย ใส่ถุงวางในรถกะจะเอาไปทิ้ง แต่กิ๊กตัวเองมาเจอเสียก่อน ฝนยามสายนั้นชะคราบเลือดที่ป้ายรถเมล์จนไม่มีเหลือและไม่มีใครพบศพของแนทจนกระทั่งวันนี้
คดีความเป็นเรื่องของอัยการและตำรวจต่อไป รองเท้าปักมุกถูกริบไว้เป็นหลักฐาน นี่อาจเป็นเหตุผลว่าทำไมแนทถึงมาหาผมหลังเจอรองเท้า เธอคงรู้ว่าความลับและความผิดของเธอกำลังจะถูกเปิดเผย คืนนั้นเธอจึงพยายามขอโทษ
ผมรินน้ำกรวดที่ป้ายรถเมล์แห่งนั้นหลังใส่บาตรให้เธอ น้ำตารินลงพร้อมน้ำในแก้ว “ไปสู่สุคตินะแนท ผมอโหสิให้แนทแล้ว” ผมเหมือนได้ยินเสียงสะอื้นจางๆของหญิงสาวก่อนที่จะถูกเสียงของชีวิตอื่นๆยามเช้ากลบจนเลือนหายไป
