คอลัมน์ สวรรค์ในครัว
เขียง มะขาม
ความที่ในบ้านนั้นมีแม่ครัวพ่อครัวยั้วเยี้ยแทบจะเดินชนกันตาย
เวลาใครนำเสนอรายการอาหารอะไร จึงต้องการโฆษณาชวนเชื่อสัก (ไม่) เล็กน้อยเพื่อเรียกลูกค้า-ก็คนในบ้านนั่นแหละ
ถึงเป็นที่มาของชื่อรายการอาหารประเภท หมูก้อนทอดขี้โม้ ทอดมันขี้คุย สปาเกตตีขี้คุยมากที่สุด ฯลฯ อะไรทำนองนี้
แต่รายการอาหารที่คุณน้า (ของลูกชาย) หนึ่งในแม่ครัวมือวางนำเสนอหนล่าสุดนั้น เล่นเอาทั้งบ้าน “ซูฮก” กันศิโรราบ ยอมกราบคารวะแต่โดยดี
“ก๋วยเตี๋ยวหลอด” ของกินพื้นๆ ที่เดี๋ยวนี้หาอร่อยกินไม่ค่อยได้
ขนาดวันนั้นไม่มีเส้นก๋วยเตี๋ยวหลอด ที่เส้นเป็นแผ่นใหญ่ไม่ตัดและมีกุ้งแห้งผสมในตัว
คุณน้าแกก็ยังประยุกต์เส้นใหญ่กับกุ้งแห้งฝอยออกมาเป็นเส้นก๋วยเตี๋ยวหลอดได้
แก้ปัญหาเรื่องเส้นจบ คราวนี้ระดมเครื่องมาแบบจัดหนัก
ถั่วงอกนึ่งพร้อมเส้นเยอะๆ ไชโป๊ซอยเป็นเต๋าเล็กๆ ผัดกับกุ้งแห้งเยอะๆ กากหมูเยอะๆ กุ้งแห้งฝอยเยอะๆ กุนเชียงทอดหั่นบางเยอะๆ ต้นหอมผักชีซอยไว้โรยหน้าเยอะๆ
สรุปว่าทุกอย่างเยอะ เพราะคนทำใจถึงและผู้บริโภคกินจุ (ฮา)
คราวนี้มาทำเครื่องราด หมูสามชั้นต้มกับกระดูกหมู และเห็ดหอมหั่นชิ้นบาง ปรุงซีอิ๊ว พริกไทยให้น้ำขลุกขลิกรสเข้ม เค็มนำนิดๆ ช้อนสามชั้นขึ้นมาซอยเป็นชิ้นเล็กแล้วลงหม้อ อีกที
ทุกอย่างที่ทำมาเค็มนำหมด ต้องทำน้ำส้มและน้ำราดตัดรส
น้ำส้มใช้พริกเหลืองปั่นกับกระเทียมแล้วค่อยลงน้ำส้มสายชู จะใส่น้ำตาลตัดรสเข้าไปนิดหน่อยตามชอบก็ได้
น้ำราด (ที่แม่ครัวเรียกช็อกโกแลต) เหนื่อยหน่อย ใช้น้ำตาลปี๊บละลายด้วยซีอิ๊วดำหวาน แล้วบี้คนไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเป็นเนื้อเดียวกัน
พอครบสูตรก็จัดเส้นและเครื่องเรียงใส่จาน น้ำส้มกับน้ำราดโรยลงไปให้ได้รสตามชอบใจ หวาน เค็ม เปรี้ยว และเผ็ดนิดๆ
บร๊ะเจ้า แค่เขียนก็น้ำลายสอขึ้นมาอีกแล้ว
