คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
เรื่องที่จะเล่านี้เป็นเรื่องของญาติฉันเอง อาพรของฉันเปิดร้านเค้กและเบเกอรี่อยู่ที่ จ.ระยอง ร้านของอาพรเป็นร้านที่มีลูกค้าประจำเยอะมาก เพราะถูกและอร่อย ช่วงหลังน้าไปฝึกแต่งหน้าเค้กสมัยใหม่ที่ทำได้ทุกอย่างตามแฟชั่น ทำให้ได้ลูกค้ากลุ่มที่เป็นคนรุ่นใหม่ชอบอะไรที่ไม่ซ้ำซากจำเจเพิ่มขึ้นมาอีก
อาพรเป็นแม่ค้าที่อารมณ์ดี แต่ก็อารมณ์ดีเฉพาะกับลูกค้าที่ไม่เรื่องมาก แกจะไม่ค่อยชอบเอาเลยกับลูกค้าที่มีรายละเอียดยิบย่อยไปหมด ไม่เอานั่น เพิ่มนี่ ถ้าไม่มีในรายการของร้านอาพรมักจะปฏิเสธไม่ทำให้ ยกเว้นรายที่เสนอว่าจะจ่ายเพิ่มเป็นพิเศษแกถึงจะยอมทำให้แต่โดยดี แต่กระนั้นก็ยังมีแอบบ่นกระปอดกระแปดให้ได้ยินอยู่เสมอๆ
บางครั้งก็มีปัญหากับลูกค้าที่สั่งพิเศษ ว่าทำไม่ตรงตามที่สั่งไว้ แกก็มักจะย้อนว่าก็บอกแล้วว่าไม่อยากทำนอกเมนู และก็ลงเอยด้วยการที่ลูกค้าจำต้องรับขนมไปอย่างไม่พอใจเพราะทำอะไรไม่ได้ ส่วนมากก็จะเป็นพวกเค้กวันเกิดหรือเค้กที่สั่งพิเศษเพื่อประกอบวันสำคัญต่างๆ ของลูกค้านั่นแหละ
จนกระทั่งมาถึงรายหนึ่ง ซึ่งเป็นที่มาของเรื่องประหลาดที่กำลังจะเล่าต่อไปนี้ ตอนนั้นฉันอยู่ในร้านด้วยพอดี ผู้หญิงอายุราว 40 ปี เดินเข้ามาในร้านแต่งตัวดีมาก ผิวขาวเนียนละเอียด เสื้อผ้าดูแพง ดูผู้ดีมากๆ พูดจาก็สุภาพ เสียงเบาๆ ไม่เหมือนชาวบ้านทั่วๆ ไป เดินเข้าร้านมาดูขนมอบอย่างอื่นๆ ที่อาพรวางขายในตู้ และเลือกซื้อไปสามสี่อย่าง หลังจากนั้นก็เดินเอามาที่โต๊ะเพื่อคิดเงิน แล้วก็บอกว่า อยากสั่งทำเค้กให้ลูกสาวในวันเกิด แต่ลูกสาวแพ้แป้งสาลี อยากให้แม่ค้าช่วยทำเค้กที่ไม่ต้องใช้แป้งสาลีได้ไหม แป้งข้าวโพดก็ไม่ได้ ข้าวโอ๊ตก็ไม่ได้ เธอบอกว่า รู้ว่ามันยาก แต่ลูกสาวไม่เคยได้กินเค้กวันเกิดเหมือนเด็กคนอื่นๆ เลยสงสาร อยากรู้ว่าจะเป็นไปได้ไหม
อาพรกำลังอารมณ์ดีๆ พอได้ยินเรื่องนี้จู่ๆ ก็ทำหน้าตึงขึ้นมาเลยแกรีบบอกว่า ขอไม่รับทำนะ เพราะไม่มีในเมนู แต่ผู้หญิงคนนั้นก็พยายามขอร้อง บอกว่าเชื่อมืออาพรว่าทำได้เพราะเป็นร้านเบเกอรี่ที่ดังที่สุดในจังหวัดแล้ว ใครๆ ก็เชื่อมือ เธอบอกว่าอยากได้เค้กเป็นรูปเอลซ่าสีฟ้าประดับมุก เพราะลูกสาวชอบเอลซ่ามาก ยังเสนอป้าพรว่า ถ้าทำได้แกจะให้ค่าเค้กนอกเมนูอีกสามพันบาทต่างหาก เพราะอยากให้ลูกได้กินขนมเค้กวันเกิดสวยๆ จริงๆ กับเขาบ้าง
อาพรชะงักไปเมื่อได้ยินตัวเลขจำนวนเงินที่จะเพิ่มขึ้นมา แกดูลังเลแต่ก็ตกลงรับปากว่าจะทำให้ ผู้หญิงคนนั้นดูดีใจมาก วางมัดจำไว้พันนึง แล้วยังพูดขอบคุณหลายครั้งก่อนออกจากร้าน
ฉันถามอาพรว่า แล้วไม่ให้ใช้แป้งสาลีกับแป้งข้าวโพดแล้วจะทำยังไง อาพรทำเป็นเหรอ
“มีที่ไหน เค้กไม่ใช้แป้ง มันจะเป็นเค้กได้ยังไง ประสาท กระแดะ ไม่มีใครแพ้แป้งหรอก ไม่งั้นจะกินข้าวกินก๋วยเตี๋ยวได้ยังไง แป้งทั้งนั้น” แกว่าอย่างนั้นแล้วก็เดินเข้าหลังร้านไป
วันที่ลูกค้ามารับเค้ก อาพรยกเค้กเอลซ่าประดับมุกสวยงามออกมาส่งให้ผู้หญิงคนนั้นมีสีหน้าดีใจอย่างเห็นได้ชัด จ่ายเงินค่าเค้ก และเพิ่มอีกสามพันแล้วยังขอบคุณอีกไม่รู้จบ บอกว่าลูกสาวต้องดีใจแน่ๆ ก่อนขับรถออกไป
ฉันรีบถามอาพรว่าตกลงเค้กทำยังไง อาพรก็ไม่ยอมตอบ ทำเป็นเฉไฉพูดเรื่องอื่นไป ฉันก็รู้ได้ทันทีว่าต้องมีอะไรผิดปกติแน่นอน แต่ก็ ขี้เกียจมีเรื่องกับแก
เพียงบ่ายวันนั้นก็รู้เรื่อง ตำรวจมาที่ร้านอาพรเต็มไปหมด ขอเชิญไปสอบปากคำที่โรงพัก อาพรดูตกใจจนหน้าซีด เขาว่ามีเด็กแพ้เค้กที่อาพรทำจนตอนนี้ต้องนอนโคม่าอยู่ที่ร.พ.
อาพรได้กลับบ้านในเช้าวันรุ่งขึ้น จะเพราะไปทำอย่างไรก็ไม่อาจจะรู้ได้ แกกลับมาเครียดและต้องปิดร้านยาวนานเป็นอาทิตย์ เหมือนกำลังหลบใคร
หลังจากกลับมาเปิดร้าน คราวนี้ทุกคนก็ต้องประหลาดใจ เพราะทุกครั้งที่แกจะเริ่มทำเค้ก เป็นต้องมีอาการเห่อขึ้นปูดบวมแดงเต็มตัวเหมือนลมพิษ ทั้งที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนต้องเลี่ยงไปทำอย่างอื่นและให้ลูกน้องช่วยทำเค้กแทน บางทีก็มีอาการหายใจไม่ค่อยออก จนต้องออกไปหายใจข้างนอกร้าน หลังจากนั้นก็เริ่มมีท่าทางหวาดกลัว บอกว่าได้ยินเสียงเหมือนเด็กร้องไห้อยู่ในร้าน แกกลัวจนทำอะไรไม่ได้ต้องปิดร้านกลางคันก็บ่อย
หลายวันเข้าญาติต้องพาแกไปวัด เพราะอาการแย่ลงมาก ทั้งเห่อแดงขึ้นเต็มตัว ใบหน้าพุพองเหมือนโดนของร้อนๆ ปากบวมแทบพูดไม่ได้ หาหมอหมอบอกว่าแพ้ แต่เทสแล้วกลับไม่พบว่าแพ้อะไร กินยาฉีดยาแก้แพ้ก็ไม่ดีขึ้น แถมแกยังร้องไห้ตลอด บอกว่ามีผีเด็กผู้หญิงเดินร้องไห้ตามแกตลอดเวลา
ญาติๆ สงสารต้องตามสืบว่าบ้านของผู้หญิงที่มาจ้างทำเค้กคนนั้นอยู่ไหน และพาอาพรไปกราบศพลูกสาวเขาและขออโหสิกรรม ในงานศพ อาพรถึงกับก้มกราบเท้าแม่เด็กที่ตาย แต่เธอยกเท้าหนี และพูดเรียบๆ ว่า กูไม่ให้อภัย อาพรร้องไห้โฮ
หลังจากนั้นร้านเค้กของอาพรก็ถูกขายต่อ อาพรต้องอยู่แต่บ้าน รักษาอาการแพ้ที่ไม่รู้ว่าแพ้อะไร และยังคงเห็นเด็กเดินตามอยู่อีกนานเลยทีเดียว
