คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
ผมได้ยินตั้งแต่เด็กแล้วว่า ผีชอบออกมาหลอกตอนตีสี่ตีห้า…
ช่วงเวลานั้นผมเพิ่งได้งานใหม่ หลังโรงงานปิด ผมถูกลอยแพ ว่างงานอยู่นานเกือบแปดเดือนจนเงินประกันสังคมที่ได้มาจากการว่างงานเกือบหมด งานใหม่ไกลจากบ้านมาก เรียกว่าข้ามเมืองกันเลยทีเดียว แต่ผมไม่เลือกไม่เกี่ยงแม้จะต้องตื่นแต่ตีสี่ตีห้าเพื่อเดินทางไปทำงานให้ทันก่อนออฟฟิศเปิดแปดโมงครึ่ง งานใหม่เป็นงานเช็กสต๊อกบริษัท ผมรับปากผู้จัดการว่า จะหาบ้านเช่าใกล้ที่ทำงานอยู่ แต่ผมก็รับปากไปอย่างนั้นแหละ ผมอยู่กับพ่อแม่ก็ดีอยู่แล้ว การแยกมาเช่าอยู่เองต้องเสียค่าต่างๆ อีกมาก ทั้งค่าเช่า ค่ากินอยู่ ค่าน้ำ ค่าไฟ และอีกสารพัด สู้ทนตื่นแต่เช้าและเดินทางนานหน่อย ไว้หางานใกล้บ้านได้ค่อยว่ากัน
บ้านผมอยู่ซอยลึก พ่อปลูกบ้านหลังนี้ตั้งแต่ก่อนผมเกิด รวมเวลาแล้วก็ไม่ต่ำกว่าสามสิบปีสำหรับอายุบ้านหลังนี้ สมัยก่อนฝั่งบ้านผมเป็นที่ดินจัดสรร ฝั่งตรงข้ามเป็นบึง ปัจจุบันกลายเป็นบ้านจัดสรรของโครงการใหญ่ไปแล้ว การเดินทางเข้าออกมีวินมอเตอร์ไซค์หน้าโครงการหมู่บ้านและวินหน้าปากซอยคอยรับส่งคน เมื่อก่อนมีรถสองแถวแต่ความนิยมซาไป เพราะรถน้อยและออกเป็นเวลา สู้นั่งมอเตอร์ไซค์วินไม่ได้ บ้านผมตั้งอยู่เกือบสุดซอยและเป็นซอยตันเสียด้วยแถมลึกกว่าห้ากิโลเมตร เช้าๆ มักไม่มีมอเตอร์ไซค์วินขับผ่าน วินหน้าโครงการหมู่บ้านก็ต้องเดินไปอีกสี่ห้าร้อยเมตร ผมจึงใช้จักรยานที่มีในบ้านถีบออกไปจอดหน้าปากทาง
ซึ่งก็มีจักรยานและมอเตอร์ไซค์หลายสิบคันของคนในซอยจอดอยู่
แน่นอน อยู่มานานก็มักจะมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับผีๆ สางๆ ละแวกบ้าน ซอยผมที่ลือกันครึกโครมก็คือเรื่องพี่วินมอเตอร์ไซค์คนหนึ่งถูกแทง เสียชีวิต เพราะทะเลาะกับลูกค้า วิญญาณแกก็เที่ยวหลอกหลอนคนในซอยเสมอๆ ไม่ยอมไปผุดไปเกิด ผมได้ยินมาหลายปีแล้ว
วันนั้นผมตื่นแต่เช้ามืดตีสี่และออกจากบ้านตอนตีสี่สิบห้า ผมถีบจักรยานมาตามทางปกติเหมือนทุกวัน แต่วันนั้นเจ้ากรรมยางดันมาแบนเอากลางทาง เช้ามืดอย่างนี้จะหาร้านที่ไหน ยิ่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างที่วิ่งผ่านยิ่งหายาก เดินไปเดินมาผมก็คิดถึงเรื่องพี่วินถูกแทงตาย ใจก็ภาวนาว่าขออย่าให้เจอเลย
สักพักได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งวิ่งอยู่ด้านหลัง ผมจึงหันไปมองอย่างดีใจ นึกว่าต้องเป็นรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างแน่ๆ ผมมองหาต้นไม้ข้างหน้า ตั้งใจจะจอดจักรยานพิงไว้ คงไม่ หายหรอกแล้วเรียกมอเตอร์ไซค์ให้ไปส่งหน้าปากซอย
รถคันดังกล่าวก็วิ่งมาใกล้ เห็นเสื้อวินผมก็ดีใจมาก ยกมือกวักเรียกทันที พี่วินคันนั้นขี่ตรงมาอย่างทันทีเช่นกัน ผมบอกเป้าหมายไปทันที “หน้าปากซอย”
เมื่อนั่งคร่อมออกรถไปได้สักร้อยเมตร ผมก็พูดขึ้น “ดีนะ เจอพี่ จักรยานผมยางแบนพอดี”
พี่วินไม่ได้ตอบ ผมนึกหาเรื่องชวนคุย “อากาศเย็นนะพี่ ใกล้ปีใหม่แล้ว”
คราวนี้พี่วินตอบ “รีบไปทำงานแต่เช้าเชียว ไม่หนาวหรือ”
“เย็นๆ เหมือนกันพี่”
“แล้วไม่กลัวผีหรือ”
ผมสะดุ้งทันที “ก็….” ผมพูดได้เท่านี้ ยิ่งใจไม่ดีเมื่อเขาพูดต่อ “ตีสี่ตีห้าอย่างนี้ผีชอบออกมาหลอก โบราณว่า”
“อย่าพูดสิพี่ ยิ่งกลัวๆ อยู่” ผมตอบ
เขาหัวเราะหึหึ “ถ้าผมจะบอกว่าผมนี่แหละ ผี จะเชื่อไหม”
“แหม พี่ นี่ตลกนะ”
“ผมชอบมาหลอกคนตอนตีสี่ ตีห้าแบบนี้ ตาม โบราณเป๊ะ”
“พี่ พูดเรื่องอื่น ดีกว่า” ผมตอบ
“ผมถูกแทงตาย หลายปีมาแล้ว ตามหาตัวไอ้ห่านั่นไม่เจอสักที จะเอาคืน”
ผมมองต้นคอ ยื่นตัวออกห่างพลางมองมอเตอร์ไซค์วินสังเกต “ตลกอีกล่ะพี่ มืดๆ แบบนี้ ยังพูดเรื่องแบบนี้อีก”
เขาหัวเราะอีกแล้ว เสียงหัวเราะหึหึ เหมือนพอใจตัวเองฟังแล้วผมชักขนลุก แล้วเขาก็พูด “คนเราต้องตายกันทุกคน แต่เขาไม่มีสิทธิ์ทำกับผมแบบนี้”
ผมไม่รู้จะตอบอะไร หมอนี่ต้องบ้าแน่ๆ พลางภาวนาให้ถึงหน้าปากซอยเร็วๆ
ดูเหมือนรถยิ่งวิ่งยิ่งช้า สองข้างทางก็มืด ซอยผมก็ลึกแถมคดโค้งราวงูเลื้อยอีก จึงเหมือนยาวไกลไม่มีที่สิ้นสุด ผมนั่งไปใจเต้นต้อมๆ บอกตามตรงรู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก เมื่อใกล้ถึงหน้าปากซอย เพราะได้ยินเสียงรถยนต์แล่นเร็วๆ อยู่ข้างหน้า พี่วินก็จอดหยุดกึก เขาหยุดรถแล้วหันมามองผม “มึงใช่ไหม ที่แทงกู” พูดพลางยกชายเสื้อเลิกขึ้น ผมเห็นเลือดและแผลพร้อมกลิ่นสาบเลือดที่ปะทะจมูก ผมผงะในทันที
“พี่เล่นอะไรของพี่ ผมไม่เอาด้วยนะ” ผมร้องออกไป
“ตีสี่ตีห้าแบบนี้แหละ ผีชอบหลอก” หมอนั่นพูดพลางหัวเราะเสียงสยอง
ผมถอยหลังออกวิ่ง โดยไม่ทันเห็นรถยนต์ที่มาทางด้านหลัง มาทราบภายหลังว่าผมถูกรถยนต์คันนั้นชน เขาไม่เห็นใครในที่นั้นนอกจากผมคนเดียวที่จู่ๆ ก็วิ่งอย่างกะทันหัน
หลังออกจากโรงพยาบาลก็ลาออกจากงานเพื่อไม่ต้องตื่นแต่ตีสี่ตีห้าอีกต่อไป
