คอลัมน์ อาเซียน
ภูมิภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทยมีอากาศร้อนและแห้งแล้ง บ้านส่วนใหญ่จึงมีใต้ถุนยกสูงเพื่อระบายอากาศ รวมถึงเป็นยุ้งข้าวเก็บข้าวของเครื่องใช้ในการหากินและไหหมักปลาร้า
หลังคานิยมมุงด้วยหญ้า ฝาเรือนเป็นฝาแถบตอง ใช้ใบกุงหรือใบชาดประกบกับไม้ไผ่สานเป็นตารางโปร่งๆ ส่วนหลักแบ่งเป็นเรือนนอน ส่วนที่ลดระดับจากเรือนนอนเรียกว่าเกย เป็นชานโล่งมีหลังคาคลุม มักใช้เป็นที่รับแขกและรับประทานอาหาร บันไดจะตั้งด้านหน้าเรือน รอบๆ บ้านไม่นิยมทำรั้วเพราะเป็นสังคมเครือญาติที่อยู่แบบพึ่งพา
เรือนอีสานแบ่งได้เป็น 4 ประเภทตามลักษณะที่ปรากฏทางรูปทรง ได้แก่ เรือนทรงจั่วแฝดแบบดั้งเดิม เรือนที่มีเรือนโข่ง หรือเรือนโถงฝา 3 ด้าน เรือนที่ไม่มีเรือนโข่ง และเรือนชั่วครา
ในที่นี้จะขออธิบายถึงเรือนทรงจั่วแฝดซึ่งเป็นเรือนโบราณที่เก่าแก่ที่สุดในอีสาน ถึงเอกลักษณ์สำคัญ คือมีหลังคาทรงจั่วสูงกว่าเรือนอื่นๆ และเป็นเรือนถาวรของผู้มีฐานะ ลักษณะทั่วไปของเรือนทรงจั่วจะเป็นเรือนแฝด ชายคาของเรือนนอนและเรือนโข่งจรดกัน ไม่มีระเบียง มุงหลังคาด้วยกระเบื้องไม้ ตัวเรือนใช้ไม้แผ่นสร้างเป็นส่วนใหญ่ มีบันไดขึ้นลง 2 ทาง
