คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
สมัยที่ผมเป็นเซลส์แมนตระเวนภาคใต้เมื่อราวๆ ปี 2531-2535 พบพานเรื่องราวสยองขวัญและแสนหลอนหลายต่อหลายเรื่อง เรื่องยายคนหนึ่งที่เป็นตำนานสยองขวัญกล่าวขวัญกันมาจนถึงบัดนี้ ผมเองก็เจอเข้ากับเขาเหมือนกัน
ช่วงนั้นผมกำลังตะลุยสงขลา โดยเฉพาะแถวหาดใหญ่ ผมเข้าแทบทุกซอกทุกมุม มีอยู่ซอยหนึ่งที่ผมดันหลงเข้าไป ตอนนั้นเพิ่งเดินหาดใหญ่ๆ ใหม่ๆ ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไร ซอยนั้นคนหาดใหญ่รู้จักกันดี เขาเรียกซอยอรรถกระวี แต่สมัยก่อนเขามีชื่อทางการว่าถนนกระจ่างอุทิศ แต่ไม่มีใครเรียกหรอก เขาเรียกซอยนี้ว่าซอยยายสปีด
เป็นซอยที่อยู่ใกล้สถานที่ชุมชน ไม่ไกลก็เป็นโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ มีวัดชื่อวัดโคกนาว ใกล้ปากทางเข้า ว่ากันว่าคนบริจาคที่ให้วัดให้มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์และสร้างโรงพยาบาลก็คือ คุณหญิงหลง อรรถะกวีสุนทร ภรรยาของพระยาอรรถกระวีสุนทร ซึ่งเป็นขุนนางที่เคยดำรงตำแหน่งสมุหเทศาภิบาลนครสวรรค์และสมุหเทศาภิบาลราชบุรีและเป็นองคมนตรีด้วย บริเวณนั้นยังมีสวนยางด้วยซึ่งก็เป็นที่ดินของเจ้าคุณเช่นกัน ซอยที่ว่านี้ท้ายซอยก็เป็นสวนยางกินเนื้อที่กว้างขวางเช่นกัน
คืนนั้นผมเสร็จจากงานหาอะไรกินเรียบร้อยแล้วก็อยากทำความรู้จักหาดใหญ่ให้มากกว่าการที่เป็นเมืองของหนีภาษีซึ่งยุคนั้นใครอยากได้สินค้าราคาถูกมักรู้จักกันดีว่ามาจากหาดใหญ่ เนื่องจากถนนจากหาดใหญ่ไปไม่ไกลก็เข้าเขตมาเลเซียแล้ว สินค้าในยุคนั้นของมาเลย์จึงหลั่งไหลเข้ามาขายในราคาถูกโดยไม่เสียภาษี บางคนวันหยุดก็ขับรถเข้าไปซื้อของในเขตมาเลย์ด้วยซ้ำ ซื้อบุหรี่ซื้อเหล้าเติมน้ำมันรถให้เต็มก่อนกลับฝั่งไทย อะไรทำนองนี้
ผมได้มอเตอร์ไซค์คันหนึ่งจากบ๋อยหรือเด็กของโรงแรมที่ตีสนิทไว้ เพียงแค่เติมน้ำมันให้เต็มถังก็ทดแทนค่ายืมรถได้แล้ว ผมก็ขับขี่ดูเมืองหาดใหญ่ไปเรื่อยๆ ก่อนเข้าซอยนี้โดยไม่รู้อะไรมาก่อน หน้าปากทางก็พอมีคนมีร้านพอสมควรในยุคปี พ.ศ.2531
ด้านหลังวัดโคกนาวผมไม่รู้มาก่อนว่าคือป่าช้าจีน ผมขี่มอเตอร์ไซค์เข้าไปในซอยนี้เพราะรู้สึกว่าเย็นและร่มรื่นดี ทั้งๆ ที่เมื่อเข้าไปได้ไม่กี่สิบเมตรก็มืดและค่อยๆ มืดลงเรื่อยๆ เมื่อเข้าไปลึกๆ อีกทั้งซอยนี้จะมีลักษณะเป็นทางลงซึ่งลาดชันไม่น้อย ผมรู้สึกแปลกๆ จึงหันมองสองข้างทาง ผมเห็นศาลเจ้าจีน ศาลพระภูมิและหิ้งพระทิ้งอยู่เต็มสองข้างทาง เยอะมาก เยอะจริงๆ ไม่รู้ทำไมคนถึงมาทิ้งได้เต็มสองข้างทางขนาดนี้ ผมเพิ่งสังเกตว่าทำไมซอยนี้เปลี่ยวมาก นี่ผมขี่เข้ามาไกลขนาดนี้แล้ว ยังไม่พบรถสักคันหรือคนสักคนสวนผ่านหรือขี่ตามกันมาเลย ใจคอเริ่มรู้สึกไม่ดี
ทันใดที่คิดอยู่นั้นก็เห็นคนคนหนึ่ง นั่งซุ่มอยู่ข้างทาง เงาตะคุ่มๆ นั้นทำให้ผมมองไปอย่างสังเกต ใครมาเป็นอะไรแถวนี้หรือเปล่า เมื่อเข้าไปใกล้จึงเห็นว่าเป็นหญิงชรา แกเงยหน้าจากที่ก้มลงงุดๆ ขึ้นมามองผม ผมจึงเห็นนั่นแหละว่าเป็นหญิงชราแถมอายุน่าจะมากแล้วด้วย แล้วมาทำอะไรอยู่แถวนี้ ค่ำมืดแล้วด้วย
“ยาย มีอะไรให้ผมช่วยด้วยไหม” ผมหยุดรถถาม
“จริงนะ” แกยิ้ม
ยิ้มของแกดูลึกลับ น่ากลัวชวนขนลุกชะมัด แล้วแกก็ปฏิเสธ ผมถาม “อ้าว ยายอยู่แถวนี้หรือ”
“จ้ะ อยู่มานานแล้ว” ยายแกตอบ “ว่าแต่แกไม่กลัวหรือ ดึกๆ มาชวนคนแปลกหน้า มีแต่คนเขากลัวกันทั้งนั้น”
ผมฟังแกแล้วก็นึกในใจแก่ขนาดนี้จะมาทำอะไรผมได้ ผมเป็นคนตัวใหญ่ สูงเกือบร้อยแปดสิบแค่อีกเซ็นเดียว น้ำหนักร่วมๆ 80 กิโลกรัม ผมจึงชวน “ขึ้นมาเลยยาย เดี๋ยวไปส่ง”
ยายแกหัวเราะหึหึเหมือนคนกำลังสนุกและสะใจ เมื่อเห็นว่าแกซ้อนท้ายแล้วผมก็ออกรถ ผมขี่ไปได้ไม่ถึงร้อยเมตรก็แปลกใจว่าทำไมเห็นคนแก่อีกคนเดินอยู่ข้างหน้า เมื่อไฟหน้ารถส่องไปก็ตกใจ อ้าว ยายนี่หว่า ผมหันมองกระจกหลัง ไม่เห็นใครนั่งซ้อนแถมรถก็เบาลง ผมลองเอามือวาดข้างหลังตัวเองก็พบเพียงความว่างเปล่า
เมื่อรถสวนใกล้ยาย แกก็หันมามอง ขณะรถกำลังจะแล่นผ่านแกซึ่งตอนนั้นผมบิดคันเร่งแล้ว เมื่อนึกได้ว่าตัวเองกำลังเจออะไรอยู่ แกก็พูดเสียงดังเข้าหูผม “มาแข่งกันไหม”
เชื่อไหมว่า ขนาดผมบิดถึงร้อยแกก็วิ่งตามรถผมทัน ก่อนจะถึงทางออก ผมเห็นแกวิ่งแซงไปข้างหน้าก่อนจะล้มลงนอนกับพื้นดิ้นพราดๆ เมื่อรถมอเตอร์ไซค์แล่นผ่าน ก็เห็นแกคลานตามรถผมอย่างรวดเร็ว ขณะที่ท่อนล่างของแกยังปล่อยทิ้งอยู่กับพื้นถนน แกคลานครึ่งท่อนตรงมาทันรถผมพอดีตอนที่ผมถึงหน้าปากซอยแล้วเกือบชนเข้ากับรถยนต์คันหนึ่ง
ผมรู้สึกตัวอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว เมื่อเล่าเรื่องทั้งหมดให้พยาบาลฟัง เธอก็ยิ้มแล้วบอกว่า “อ๋อ ซอยยายสปีด ดึกๆ ดื่นๆ จะเข้าไปทำไม มีคนเจอยายแกประจำ เคยมีคนตกใจหัวโกร๋นผมหงอกทันทีทั้งหัวมาหาหมอที่นี่ก็เคยแล้ว”
ทุกวันนี้แม้บริเวณปากทางจะมีห้างโลตัสมาเปิดทำการและมีร้านรวงเปิดจำนวนมาก ถนนหนทางไม่ได้แคบและเล็กเหมือนเมื่อปี 2531 ที่ผมเจอ บริเวณป่าช้าจีนก็กลายเป็นวัดถาวรวราราม วัดญวนไปแล้ว ที่รกร้างใกล้กันก็เป็นมหาวิทยาลัยสงฆ์ แต่ก็ยังมีคนเจอยายสปีดเหมือนครั้งที่ผมเจอ ว่างๆ ใครอยากเจอแก แวะไปได้นะครับ ฮึๆ
