คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
ผมไม่ได้เที่ยวงานวัดนานมากนับตั้งแต่เข้ากรุงเทพฯ เมื่อสามสิบปีก่อน หลังแต่งงานและซื้อบ้านใหม่ ละแวกนั้นมีคนมาจัดงานวัดขึ้นในที่รกร้างว่างเปล่า ผมเห็นตั้งแต่เขามาถางหญ้าที่สูงท่วมหัว นำดินมาถามมาปรับเป็นลานกว้าง ไม่นานก็จัดเป็นงานวัด
ตลอดเวลาตั้งแต่ขับรถผ่าน ผมบอกกับภรรยาตั้งแต่เห็นเขาขึ้นโครงชิงช้าสวรรค์ว่าจะชวนเธอมาชึ้นให้ได้ เธอเองก็เป็นเด็กต่างจังหวัดและไม่ได้เที่ยวงานเหล่านี้นานเช่นกัน
เราพูดกันถึง ชิงช้าสวรรค์, ม้าหมุน, รถไต่ถัง, รถไฟเด็ก, สาวน้อยตกน้ำ, ปาลูกโป่ง, ปืนยาวจุกน้ำปลา, ปากระป๋อง เราพูดซ้ำไปซ้ำมาเหมือนเร้าความอยากในตัวของเราสองคน โดยเฉพาะกับชิงช้าสวรรค์ที่ผมอยากนั่งเป็นพิเศษ
สมัยยังเล็กผมมีความหลังฝังใจกับชิงช้าสวรรค์ การขึ้นไปบนชิงช้านั้นต้องซื้อบัตรในราคาที่แพงมากกว่าเครื่องเล่นชนิดอื่น ฐานะทางบ้านก็ยากจน ผมจึงยังไม่เคยขึ้นเลย แต่ความปรารถนานั้นแรงกล้า จนกระทั่งวันหนึ่งตอนเรียนป.4 ในงานวัด ผมเจอเพื่อนคนหนึ่งชื่อเจ๋ง เราเคยเตะฟุตบอลด้วยกัน ทักทายกันแล้วพ่อแม่เขาชวนผมให้ขึ้นไปนั่งชิงช้าสวรรค์เป็นเพื่อนลูก เขาใจดีซื้อบัตรให้ นั่นเป็นโอกาสที่ผมไม่ปล่อยให้หลุดมือ
เพื่อนคนนี้เขาเป็นโรคลมชัก เคยเตะบอลด้วยกันครั้งหนึ่งแล้วจู่ๆ เขาก็ล้มลงชัก แต่ก็หายเอง ถึงเขาจะเป็นโรคลมชัก เขาก็ยังมาเตะบอลประจำ ผมเห็นเขาชักสองสามครั้ง
ชิงช้าหมุนจากจุดล่างสุดขึ้นไปค้างด้านบน ครั้งแรกผมกับเพื่อนถึงกับกรี๊ดกร๊าดตื่นเต้นกันมาก ครั้งที่สองก็เหมือนกับครั้งแรกคือมีคนกำลังขึ้นกระเช้าชิงช้าด้านล่าง ผมตื่นเต้นถึงกับขาสั่นเลย ผมเห็นเพื่อนนิ่ง เขาบอกชักจะกลัวๆ ยังไงไม่รู้ พอครั้งที่สามเราค้างกันจุดสูงสุดพอดี เพื่อนกลัวมาก กลัวจนตัวสั่นแล้วก็ทำสิ่งที่ไม่คาดคิดมาก่อน เขาเขย่าตัวกระเช้าไปมาแล้วตัวเขาก็เกร็ง ผมตกใจ จุดตื่นเต้นสุดขีดก็ตอนที่เขาชัก ร่างสั่นเทิ้ม ตาเบิกค้าง ทำเอากระเช้าแกว่งไปมา ผมตั้งสติได้แต่ไม่ได้ตะโกนบอกคนข้างล่าง เพราะยังไม่อยากลงแม้จะตกใจและกลัวกับภาพเพื่อนชักตรงหน้า และธรรมดาของกระเช้าบางตัวที่พอหยุดมันก็จะโยกไปมา คนข้างล่างจึงนึกว่าปกติ กระเช้าหยุดอยู่นาน ทำไมไม่รู้ มาทราบทีหลังว่าขัดข้อง แต่เจ๋งยังชักไม่หยุด ผมลังเลอยู่นาน คิดว่าควรจะตะโกนลงไปบอกพ่อแม่เจ๋งดีหรือเปล่า พ่อแม่ยืนคุยและชี้นิ้วไปทางอื่น เมื่อกระเช้าหมุนได้ เพื่อนก็หยุดชักแล้ว แต่นอนแน่นิ่งตาเบิกโต จนกระเช้าหมุนต่ำลงมาเรื่อยๆ ผมยังไม่อยากลงเลย เพราะไม่รู้จะมีเงินมาซื้อบัตรได้หรือเปล่า
พ่อแม่เขาคงเห็น ตอนที่กระเช้าลงมาระดับพื้น พ่อเจ๋งคงตกใจมากที่เห็นลูกนอนหงาย ไม่ได้นั่งอย่างคนปกติ พ่อเขาถึงกับถลามาแล้วตะโกนบอกให้หยุดกระเช้า เมื่อประตูเปิดออก เพื่อนตาไม่ค้างแล้วแต่หมดสติ ผมได้แต่บอกว่า “เขาชักครับ” แค่นั้น ผมยังหันไปบอกคนคุมกระเช้าว่า ถ้ายังไม่หมดรอบ ขอต่ออีกนะ
ผมเห็นพ่อเพื่อนอุ้มออกจากที่นั่น แล้วจากนั้นก็ไม่พบเพื่อนคนนี้อีกเลย ไม่ทราบว่าหายดี หรือเปล่า เขาไม่ใช่เพื่อนโรงเรียนเดียวกันกับผม ที่ลานโล่งสนามบอลนั้นก็ไม่เคยเจอเขาอีกเลย
นั่นมันก็นานมาแล้ว
เมื่อใกล้บ้านจัดงานวัดขึ้น ผมกับภรรยาไปเที่ยวคืนแรกเลย ว่าไปก็เหมือนเด็กเที่ยวงานวัดครั้งแรก ผมเดินแทะสายไหม ไปยิงปืนลม ปาลูกโป่งได้ตุ๊กตามาสองตัว แล้วก็มาถึงคิวการขึ้นชิงช้าสวรรค์ ภรรยาผมเธอบอกไม่ขอขึ้นตอนนี้ ยังหวิวๆ อยู่ ไว้วันหน้าค่อยมาดีกว่า ว่าแล้วเธอก็ไปซื้อบัตรให้ผมคนเดียว
ระหว่างรอคิว คนข้างหน้าผมเป็นเด็กชาย อายุราวสิบขวบ เมื่อกระเช้าหยุดเด็กหันมาถามผมว่า จะนั่งกระเช้าเดียวกับผมได้ไหม ผมคิดว่าเด็กคงนึกกลัวจึงตอบไปว่าได้
“พ่อแม่หรือผู้ปกครองหนูล่ะ” ผมถามเด็ก เด็กไม่ตอบ “มาคนเดียวหรือ”
เด็กเดินนำขึ้นชิงช้าสวรรค์แทนคำตอบ
เมื่อคนคุมชิงช้าปิดประตูแล้วเขาก็สับกลไกให้ชิงช้าหมุน ผมมองลงมายังข้างล่าง ไม่เห็นภรรยา คงอยู่ในมุมที่มองไม่เห็น ชิงช้าหมุน ขึ้นจุดสูงสุดและลงมา แต่ละรอบฟ้าก็ค่อยๆ มืดเหมือนฝนจะตก ผมเปรยขึ้น เป็นห่วงเด็กตรงหน้า หนูน้อยเอาแต่มองผม จ้องหน้าผมไม่วางตา “ไม่กลัวหรือ ฝน” ผมถาม
“จำกูไม่ได้จริงๆ หรือ” เด็กพูด
ผมหันขวับ เด็กพูด “กูไง เจ๋ง”
เจ๋ง เจ๋งอะไร เด็กไม่มีสัมมาคารวะคนนี้พูดหยาบคายมาก ผมนึก
“ทำเป็นลืม มึงปล่อยให้กูชัก ไม่คิดจะช่วย กูไม่มีวันลืม”
ผมตกตะลึง ภาพในสมองผมหมุนกลับไปในวันนั้น แล้วผมก็ตกใจลุกยืน แต่หัวผมกลับกระแทกเข้ากลับชิงช้าจนชิงช้าโยกไปมา
“เหมือนวันนั้นเลยใช่ไหม ฮ่า” เด็กคนนั้นตะโกน
แล้วฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก ผมตกใจมาก ทำไมเขาไม่หยุดหมุนชิงช้าตั้งแต่ตอนฝนเริ่ม ลงเม็ด มันอันตรายมาก ผมเอื้อมมือจับประตู แล้วทันใดนั้นเองไฟก็ชอร์ตจนผมหงายหลังตกใจ หลังผมเมื่อสัมผัสตัวกระเช้าก็ชอร์ตอีก ผมหมดสติ
ตื่นอีกครั้งอยู่ที่โรงพยาบาล ภรรยาเล่าว่าจู่ๆ ผมก็ทุบชิงช้าจนโยกคลอนไปมา ชิงช้าหมุนคว้าง จู่ๆ ไฟก็เกิดรั่วและชอร์ตผมจนสลบ ฝนไม่ได้ตก ที่สำคัญไม่มีเด็กขึ้นกับผม!
