คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
ทุกๆ ปี ที่โรงเรียนของวิทย์จะจัดงานประจำปีขึ้นในช่วงหลังปีใหม่ โดยรูปแบบของงานจะเปิดให้ร้านค้ามาเช่าพื้นที่ออกร้าน มีการแสดงของนักเรียน ทั้งดนตรีไทย ดนตรีสากล มีประกวดร้องเพลง และมีการจัดบูธสินค้านักเรียนหลายบูธ และยังมีขนม ของฝากของที่ระลึก สอยดาว ที่ขาดไม่ได้จนเป็นโลโก้ของทางโรงเรียนเลยก็คือบ้านผีสิง ที่ได้รับความนิยมจากทั้งนักเรียนและหนุ่มสาววัยรุ่นพากันมาลองใช้บริการจำนวนมาก ค่าบริการเพียงคนละห้าบาทเท่านั้น
เริ่มจากปีแรกที่ทำเป็นเพิงเล็กๆ ข้างในตกแต่งด้วยหน้า กากผี งูปลอม แมงมุมปลอม มีคนแต่งตัวเป็นผีคอยโดดออกมาหลอกให้คนดูตกใจ 1 ตัว ก็เริ่มพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ กว้างใหญ่ขึ้น โดยมีนักเรียน ม.ปลาย ครูและเจ้าหน้าที่ของโรงเรียนมาช่วย มีการเพิ่มแสงสีเสียงที่ทำให้บรรยากาศในบ้านผีสิงดูน่าขนลุกเข้าไปอีก ปีนี้เฉพาะบ้านผีสิงอย่างเดียวกินพื้นที่กว้างราวครึ่งสนามฟุตบอล ได้รับการออกแบบให้เดินตามเส้นทางวกวนมีทั้งข้ามสะพานไม้มรณะที่มีศพลอยอยู่ข้างล่าง มีส่วนที่ต้องโหนเชือกข้ามแอ่งน้ำ มีส่วนที่ต้องเลือกเข้าประตูมิติลึกลับ ที่ถ้าเข้าผิดประตูจะกลายเป็นออกจากบ้านผีสิงไป ถ้าจะเข้าก็ต้องเสียเงินเข้ามาใหม่ หรืออีกประตูก็จะโดนซอมบี้โดดเข้ามากัด แต่ถ้าเลือกถูกก็จะปลอดภัยและได้เดินไปต่อ
ทางด้านของผีที่มีคนแต่งผีซ่อนตามจุดต่างๆ ก็มีหลากหลายขึ้นตามจำนวนพื้นที่ พวกผู้ชายอาสาแต่งซอมบี้คอยกระโดดใส่เด็กสาวๆ ที่กรี๊ดกร๊าดวนมาเล่นกันคนละหลายๆ รอบ
วิทย์เองรับหน้าที่เป็นฝ่ายศิลป์ ทำพร็อบประกอบฉากต่างๆ ตามแต่ครูจะสั่ง พวกมือปลอม หน้ากากผี แมงมุมปลอม เลือดปลอมต่างๆ อันที่จริงแล้ววิทย์เป็นคนกลัวผี เลยไม่ค่อยมีไอเดียแนวสยองขวัญอะไรพวกนี้สักเท่าไหร่ และถ้าครูไม่สั่งก็ไม่ได้อยากมาทำด้วย แต่เนื่องจากคนที่ทำเอฟเฟ็กต์พวกนี้ได้สมจริงที่สุดมีอยู่แค่สองสามคนในโรงเรียน วิทย์เลยเลี่ยงไม่ได้
งานประจำปีโรงเรียนคืนสุดท้าย เวลาราวสี่ทุ่มวิทย์เดินดูงานเล่นเหมือนคนอื่นเพื่อรอเวลา เที่ยงคืนที่งานปิดจะได้ช่วยกันเก็บอุปกรณ์ต่างๆ เขาเดินเล่นกินนั่นชิมนี่ตามร้านต่างๆ จนเริ่มอิ่ม แล้วมองไปทางบ้านผีสิง ที่ยิ่งดึกคนยิ่งครึกครื้น ได้ยินเสียงวี้ดว้าย เสียงร้องโหยหวนของเหล่าผีในนั้นดังมาเป็นระยะๆ
“มึงเข้าไปลองดูยังวะ บ้านผีสิงปีนี้เจ๋งนะเว่ย” โบกี้ เพื่อนที่เดินกินลูกชิ้นสวนทางมาทักถาม “มึงทำพร็อบให้เขาไม่ลองเข้าไปดูกิจการเขาหน่อยวะ”
วิทย์ส่ายหน้า ไม่กล้าบอกว่ากลัวผีเพราะกลัวจะโดนล้อ แต่เมื่อได้ยินประโยคต่อมาก็หูผึ่ง
“เนี่ย ครูธัญบอกว่ารอบห้าทุ่มนี้โปรโมชั่นคืนกำไรรอบพิเศษนะเว่ย ใครสุ่มเข้าประตูถูก เก็บแต้มครบทุกจุดแล้วออกมาได้ภายในเวลาสามนาทีได้รางวัลคนละร้อย เนี่ยสมัครกันแถวยาวไปโน่นแล้ว ครบห้าสิบ ปิดรับสมัคร สนป่ะ ไปกะกู”
เพราะอย่างนั้นเอง วิทย์จึงเดินไปสมัครเล่นด้วยเพราะอยากได้เงินร้อย พอถึงคิวเล่นเขาเดินตามหลังโบกี้เข้าไปติดๆ และก็เข้าใจทันทีว่าเงินร้อยไม่น่าจะได้ง่าย เพราะบรรดาผีที่อยู่ในบ้านนั้นพากันโดดออกมาดึงทึ้งคนเล่นเพื่อถ่วงเวลาไม่ให้ออกไปทันเวลาสามนาที เล่นกันมาเกือบครบแล้วเพิ่งมีคนได้รางวัลแค่สองสามคนเท่านั้น
วิทย์เดินตามโบกี้มาถึงประตูสามประตู และให้โบกี้เลือกก่อน โบกี้เดินเข้าไปและร้องลั่น วิทย์เลยรู้ว่าน่าจะไปเจอประตูซอมบี้เข้า เขาเลยเลือกประตูอีกบานหนึ่ง
เพียงเปิดเข้าไปวิทย์ก็ขนลุกซู่ เหมือนตาบอดชั่วคราวจากแสงสีเขียวประหลาดที่จู่ๆ ก็พุ่งเข้ามาปะทะ รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัวทั้งที่เมื่อครู่ยังร้อนชื้นอยู่แท้ๆ เสียงที่ดังครึกโครมในบ้านผีสิงก็หายไปด้วยเงียบสนิทเหมือนกับหูดับ แวบแรกเขานึกว่าตัวเองเปิดบานผิดและหลุดออกมาข้างนอกแล้ว แต่เมื่อปรับสายตาดีๆ อีกที เขาถึงเห็นว่าอยู่ท่ามกลางห้องกระจกบานใหญ่หลายบาน สะท้อนเงาไปมาจนน่าเวียนหัว
วิทย์ประหลาดใจมากเพราะไม่เคยได้ยินเรื่องห้องกระจกในนี้มาก่อน เขามองไปรอบๆ อย่างหวาดๆ เงาของตัวเองที่สะท้อนไปมาอยู่ในแสงสีเขียวแสดงร่างเงาบิดเบี้ยวเพี้ยนไปมา บางบานก็สูงใหญ่ บางบานเล็กจิ๋ว บางบานใบหน้าบิดเบี้ยวปูดโปนและแปรเปลี่ยนตามการเคลื่อนไหว วิทย์อดชื่นชมคนคิดไม่ได้ ห้องนี้ไม่ต้องใช้พร็อบน่ากลัว ไม่มีเลือดหรือพวกหน้ากากผี มือปลอม แต่ก็ทำเอาขนหัวลุกได้เหมือนกัน
เด็กหนุ่มเดินต่อไปอย่างเร็วๆ ส่วนของห้องกระจกกว้างและไกล มีเหลี่ยมมุมประหลาด วิทย์พยายามจะเดินให้พ้นไปให้เร็วที่สุดแต่ก็ไม่พ้นเสียที จากเดินกลายเป็นวิ่ง จนในที่สุดก็สะดุดอะไรบางอย่างล้มลง หัวคนขนาดเท่าของจริงกลิ้งหลุนๆ อยู่ใกล้ๆ หัวนั้นกลิ้งมาใกล้หน้าของวิทย์ดวงตาถลึงถลนจ้องหน้าจนวิทย์ร้องออกมาด้วยความกลัวและฟุบหน้าลงกับพื้น
วิทย์เงยหน้าขึ้นอีกที คราวนี้ประหลาดใจกว่าเดิม เพราะเขานอนอยู่บนพื้นหญ้า บริเวณบ้านผีสิงกำลังถูกจัดเก็บเกือบจะหมดเกลี้ยงรวมทั้งร้านอื่นๆ โบกี้ถามว่าเขาหายหัวไปไหนมา นี่เขาเก็บกันเกือบเสร็จแล้ว วิทย์ก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง
“มึงเมายาอะไรมาป่ะกูถามจริง” โบกี้ว่า “บ้านผีสิงโรงเรียนเราไม่มีห้องกระจกสักหน่อย”
วิทย์มองไปรอบๆ พื้นที่ที่ค่อนข้างโล่งมากแล้ว ความรู้สึกเย็นสันหลังวาบยังไม่หายไปไหน เมื่อโบกี้ว่าต่อ “แล้วก็ไม่มีใครทำหัวปลอมด้วยล่ะกูแน่ใจ”
