คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
ร่างเงาประหลาดนั่นดูเหมือนจะตามฉันไปทุกที่ โดยเฉพาะยามที่ท้องฟ้าไร้แสงอาทิตย์ รูปร่างมันคล้ายมนุษย์ แต่ดูแข็งทื่อ ไร้อารมณ์ เพียงมองแวบเดียวเราก็รู้ได้ทันทีว่ามันไม่ใช่คน ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตเสียด้วยซ้ำ ฉันเดินกลับเข้าบ้านด้วยความรวดเร็ว ปิดประตูลงกลอนทั้งที่ไม่แน่ใจว่าประตูจะขวางมันได้ไหมหากมันต้องการจะเข้ามาจริงๆ ยิ่งได้ยินเสียงมันเดินใกล้เข้ามา ใจเต้นไม่เป็นส่ำ มือสั่น เย็นเยือกในใจ หวาดหวั่นจนขนลุกตั้งเกือบทั้งตัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
มันเริ่มตามฉันมาตั้งแต่เมื่อวาน ตอนที่ฉันรู้ว่าตัวเองได้รับเลือกเป็นตัวแทนนักเรียนไทยไปเรียนและแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมที่ประเทศฝรั่งเศสเป็นเวลาหนึ่งปี
หลังจากที่ฉันตรากตรำอ่านหนังสือเตรียมสอบและฝึกภาษาอย่างดีทั้งในและนอกโรงเรียน วันที่ครูประกาศชื่อฉันออกไมค์คือวันที่น่าปลื้มปีติที่สุดในชีวิตวันหนึ่งของฉัน ฉันมั่นใจว่าไม่มีใครเหมาะสมเท่ากับฉันอีกแล้วในโรงเรียนของเราปีนี้ แม้จะมีหลายคนที่เก่งระดับท็อป และคะแนนก็ใกล้เคียงกัน
ท่ามกลางสายตาชื่นชมยินดีของคนทั้งโรงเรียน ฉันรู้ดีว่าอาจจะมีดวงตาบางคู่ที่จ้องมองด้วยความไม่พอใจ โดยเฉพาะด้วยความริษยามุ่งร้าย จากไอ้พวกขี้แพ้ที่ไม่ยอมรับความจริง
ฉันไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง และยังไม่สงสัยด้วย ว่าสิ่งที่กำลังตามมุ่งร้ายฉันอยู่นี้มันคืออะไร แน่นอน มันคือหุ่นพยนต์ผี ที่ถูกสั่งให้มาทำอะไรสักอย่างตามแต่นายมันจะใช้ เพียงแต่ฉันไม่รู้เท่านั้นเองว่าใครเป็นคนปล่อยมันมา
ไม่แปลกหรอกที่ฉันจะรู้ว่ามันคือพยนต์ ที่จริงฉันรู้ดีกว่านั้นอีก เพราะเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ฉันนี่แหละที่เคยผูกมันเพื่อใช้ทำให้ฉันได้รับสิ่งที่เพิ่งจะได้รับเมื่อวานนี้ ฉันเพิ่งจะผูกพยนต์ตามคำสอนของปู่ศักดิ์ เพื่อเอาไปฆ่าไอ้หมง ตัวแทนนักเรียนที่ครูรักและหมายมั่นปั้นมือจะส่งมันไปฝรั่งเศสแทนที่จะเป็นฉัน!
ทั้งที่ฉันพยายามขนาดนี้ แต่ประจบประแจงไม่เก่งเหมือนไอ้หมง หน้าตามันก็ดี แถมเป็นลูกคนมีเงิน ซื้อของมาฝากพวกครูได้บ่อยๆ จนฉันได้ยินว่าเขาจะเลือกไอ้หมงไปฝรั่งเศส และกำลังจะติดต่อทางโครงการก่อนประกาศผล คืนนั้นฉันกลับมานอนร้องไห้ทั้งคืนและกินข้าวกินปลาแทบไม่ได้ไปอีกสองสามวัน จนปู่ศักดิ์พ่อปู่ร่างทรงที่อยู่ในหมู่บ้านเดียวกันสังเกตเห็น และแนะนำฉันเรื่องพยนต์
ฉันเอาเงินเก็บของฉัน 999 บาทไปให้ปู่ศักดิ์ เพื่อให้แกผูกพยนต์ให้ตัวหนึ่ง แกเสกขี้ผึ้งหน้าผากผีปั้นเป็นรูปคน เอาดินป่าช้าใส่ และเอาด้ายตราสังมัด ก่อนส่งให้ฉัน และให้คาถาเรียกผีมาอยู่ในหุ่น
“เวลาเที่ยงคืนตรง ท่องคาถาเรียกผีเข้าพยนต์ แล้วสั่งมันให้ทำงาน บอกมันให้ชัดเจน มันจะทำตามคำสั่งเอ็งจนสำเร็จ จำไว้ เสกมันแล้วต้องมี คำสั่งให้มันทำงาน พร้อมบัตรพลีไม่งั้นมันจะเร่ร่อนเป็นอันตราย”
ฉันกลับมาจัดการเสกผีเข้าพยนต์ในคืนนั้นพร้อมบัญชาให้มันกำจัดไอ้หมง โดยมีเครื่องบัตรพลีเป็นเนื้อหมูหนึ่งกิโลฯ ใส่ไว้ในกระทงใบตองวางข้างๆ เสกเสร็จก็โยนหุ่นพยนต์ออกไปทางหน้าต่าง หลังจากนั้นเนื้อหมูในกระทงบัตรพลีก็เริ่มส่งกลิ่นเน่าเหม็นและดำคล้ำลงอย่างรวดเร็ว ฉันรีบเอาใส่ถุงพลาสติกแล้วโยนทิ้งถังขยะไป
เช้าวันรุ่งขึ้น ก็ได้ข่าวดีสมใจ ทางโรงเรียนประกาศว่าไอ้หมงเสียชีวิตแล้วด้วยอาการหัวใจวายกะทันหันอย่างประหลาด โดยนอนตายตาค้างอยู่บนที่นอนในบ้านตัวเอง นั่นทำให้การประกาศคัดเลือกตัวแทนนักเรียนไปฝรั่งเศสต้องเลื่อนออกไป และในที่สุดเมื่อถึงเวลาประกาศ มันก็กลายเป็นชื่อของฉัน เรื่องมันก็ควรจะจบแค่นั้น
แต่ไอ้ตัวประหลาดตัวนี้ก็โผล่มาและคอยตามฉัน มันคงมาจากใครคนใดคนหนึ่งที่เป็นคู่แข่งชิงทุนนี่แหละ ฉันมือสั่น เมื่อนึกถึงว่าวันนี้ไม่มีใครอยู่บ้านให้อุ่นใจสักคน ฉันเอาผ้ายันต์กันผีที่แม่เคยเอามาจากวัดใกล้บ้าน มาแปะที่ประตูหน้าบ้านแล้วเข้าบ้านล็อกประตูจนแน่นหนา โทร.ไปสำนักร่างทรงของปู่ศักดิ์ ภาวนาให้มีคนรับสายหลังจากที่ก่อนหน้านี้ปิดสำนักไปหลายวัน
ในที่สุดเสียงจากปลายสายก็ดังขึ้น “ปู่ศักดิ์ ทำไงดีคะ มีคนส่งพยนต์มาไล่ตามหนู”
“แล้วหนูรู้ได้ยังไง” ปู่ศักดิ์ถามพร้อมอธิบายว่า ปกติแล้วเป้าหมายจะไม่ค่อยรู้ตัวเวลามีพยนต์ตาม จนประชิดตัวแล้วนั่นแหละถึงเห็น พยนต์ตัวที่ฉันเห็นจึงไม่น่าจะมาจากศัตรู
“สั่งมันทำงานสำเร็จแล้วต้องแก้พยนต์ ไม่งั้นต้องเลี้ยงบัตรพลีสม่ำเสมอ ถ้าปล่อยให้มันหิวมันจะกลับมาทวงของกินจากเจ้าของ”
ฉันวางสายตัวสั่น เหงื่อแตกทั่วตัว ใครมันจะไปรู้วะว่าต้องแก้ด้วย ก็แกไม่ได้บอกนี่หว่า ฉันรีบไปดูในตู้เย็นหาเนื้อสัตว์แต่ไม่มีสักชิ้น เหลือทางเลือกเดียว คือต้องออกไปหาตัวหุ่นที่โยนออกไปให้เจอแล้วเอามาแก้พยนต์
ฉันแง้มประตูบ้าน มองซ้ายขวาแล้วรีบวิ่งออกไปที่ด้านข้างตัวบ้านตรงที่โยนออกไป ส่องไฟฉายหา แล้วก็ใจชื้นเมื่อเห็นบางอย่างสีเหลืองแวบๆ ในกอหญ้า
ขณะที่จะพุ่งตัวออกไปหยิบก็ต้องชะงัก สะดุ้งเฮือก เมื่อรู้สึกถึงบางอย่างที่นุ่มหยุ่นแต่เย็นชืดเรียบลื่นเหมือนแท่งขี้ผึ้งจับหัวไหล่ทั้งสองข้างไว้
ใบหน้าไร้อารมณ์เคลื่อนใกล้เข้ามา ฉันตะลึงตัวแข้งค้าง ขยับไม่ได้ พูดไม่ได้ เมื่อริมฝีปากของใบหน้านั้นอ้ากว้างขยายออกจนเห็นเขี้ยวแหลมเรียงเป็นแถวยาวเข้าไปในความมืดที่พุ่งตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว
