คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
นานมาแล้วที่ฉันไม่ได้กลับบ้าน ทั้งด้วยภาระการเรียนและไหนจะงานพิเศษที่ต้องทำเพื่อส่งเสียตัวเองเรียนในระดับมหาวิทยาลัย เพราะไม่มีพ่อแม่ส่งเสียเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ ลุงป้าน้าอาต่างก็มีภาระ จะคอยช่วยเหลือได้บ้างก็เพียงครั้งคราวเท่านั้น ฉันกลับมาบ้านคราวนี้เพราะญาติผู้ใหญ่คนเดียวที่ฉันรักกำลังจะจากไปด้วยโรคชรา
ยายทวดทองอายุเกือบ 90 แล้ว แต่สติและความทรงจำยังดีเยี่ยม ยังกินข้าวเองได้ เข้าห้องน้ำเองได้ และเดินเหินทำอะไรที่อยากทำได้อย่างดี จนกระทั่งเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ยายทวดทองเกิดอาการหน้ามืดเป็นลมลื่นล้มกระแทกพื้นขณะจะไปทำบุญที่วัด
จากนั้นก็ลุกไม่ขึ้นอีก หมอบอกว่าเกิดความบอบช้ำหลายแห่ง แต่เมื่อถามว่าจะรักษาอย่างไรหมอก็ได้แต่ส่ายหน้า และว่าคุณยายอายุมากแล้วหลังจากนั้นก็ไม่พูดอะไรต่อ ญาติพี่น้องเลยพากันทำใจ และพยายามติดต่อลูกหลานของยายทวดทองให้รีบมาดูใจยายทวดทอง เพราะอาการแกดูแย่มากแล้ว
ฉันเป็นรายชื่อแรกๆ ที่พวกเขานึกถึง เพราะตอนเล็กๆ ยายทวดทองเป็นคนเลี้ยงดูแลฉันจนอายุ 15 ย้ายเข้าไปเรียน ม.ปลายในตัวจังหวัดถึงได้ห่างๆ กันไป ยายทวดทองใจดี และเป็นคนแก่มหัศจรรย์ที่แข็งแรงที่สุดที่ฉันเคยเห็น แกมักจะมีเรื่องเล่าต่างๆ ทั้งตำนานเก่าแก่และนิทานที่แกแต่งเองมาเล่าให้ฟังเพื่อกล่อมนอนและซับน้ำตาเด็กน้อยที่บางครั้งร้องไห้เพราะคิดถึงพ่อแม่
ยายทวดทองยังเป็นคนสอนฉันดูว่าต้นไม้อะไรบ้างในป่าที่กินได้ และให้คุณให้โทษอย่างไร สอนให้ระมัดระวังเรื่องผู้ชาย ซึ่งสอนไปก็ขำไป เพราะตัวแกเองก็มีลูกคนแรกตั้งแต่อายุ 12 กระนั้นสิ่งเหล่านี้เองที่ทำให้ฉันกับยายทวดทองรักและผูกพันกันมาก ขนาดฉันอยู่กทม.ยังต้องโทร.มาคุยกับแกบ่อยๆ
เมื่อฉันมาถึง เห็นร่างยายทวดทองนอนนิ่งตัวผอมแห้งติดเตียงก็น้ำตาร่วงพรู ทรุดนั่งลงยกมือแกขึ้นมาแนบแก้มและหอมด้วยความคิดถึง ยายทวดทองเห็นฉันมาก็มีสีหน้าแช่มชื่นขึ้น
“ร้องไห้อีกแล้วอีหนูแดง โตเป็นสาวแล้วยังไม่เลิกขี้แย มะๆ ยายจะเล่าให้ฟังเรื่องเมืองลับแลนะ”
ฉันยิ้มทั้งน้ำตา เรื่องเมืองลับแลนี้ฉันฟังมาตั้งแต่จำความได้ไม่รู้ว่ากี่ร้อยรอบแล้ว แต่วันนี้ก็ยังอยากฟังอยู่ดี ฉันรู้สึกเหมือนกลับไปเป็นเด็กตัวน้อยๆ นอนหนุนตักยายทวดฟังนิทานอีกครั้ง
ว่ากันว่าเมืองลับแลเป็นเมืองอีกเมืองที่ซ้อนทับอยู่บนดินแดนบ้านเรานี่แหละ ผู้คนก็หน้าตา เหมือนๆ เรา แต่งเนื้อแต่งตัวเหมือนๆ กัน แต่เชื่อกันว่ามีแต่ผู้หญิง และอยู่ในย่านมิติเวลาที่ต่างกัน กล่าวคือ เมื่อหลุดเข้าไปในเมืองลับแลแล้ว แม้เวลาในนั้นผ่านไปยาวนานแค่ไหน เมื่อออกมาจะเหมือนกับว่าคนผู้นั้นหายไปเพียงครู่เดียว
ครั้งหนึ่ง มีชายคนหนึ่งสังเกตเห็นหญิงสาวผิวขาวผุดผ่อง เดินออกมาจากแนวป่ากันเป็นแถว แต่ละคนถือใบไม้คนละใบ เอามาวางซ่อนไว้แล้วแยกย้ายกันเข้าไปในเมือง ชายคนนี้ก็เลยไปเก็บใบไม้มาไว้กับตัวใบหนึ่งแล้วซุ่มรอ จนเวลาผ่านไปถึงเย็น พวกสาวๆ แบกกระจาดผักผลไม้เดินกลับกันออกมา แล้วหยิบใบไม้ของตัวเอง เดินหายวับเข้าไปหลังต้นไม้ใหญ่
หญิงสาวคนหนึ่งเดินกลับมา หาใบไม้ตัวเองไม่เจอก็กระวนกระวายหาอยู่อย่างนั้น ชายหนุ่มจึงปรากฏตัวขึ้นแล้วขอให้เธอพาไปดูเมืองลับแลโดยสัญญาว่าจะคืนให้ เธอก็เลยตกลงยอมพาเข้าไป
ในเมืองลับแล ชาวเมืองอยู่กันอย่างสงบสุข มีแต่ผู้หญิง ทุกคนเป็นคนดี มีศีลมีสัตย์ ต่างยิ้มแย้มแจ่มใสจิตใจดี ที่นี่มีกฎอยู่ว่าห้ามใครพูดโกหก ถ้าพูดโกหกต้องถูกเนรเทศออกจากเมือง
ชายหนุ่มที่เข้าไปเกิดติดใจในเมืองลับแล และติดใจสาวที่พาเข้าไป เลยสู่ขอกับแม่ของเธอแล้วอยู่กินเป็นผัวเมียกัน จนกระทั่งมีลูกด้วยกันคนหนึ่ง วันหนึ่งแม่เด็กออกไปทำงาน ให้พ่อช่วยดูแลลูก ลูกเกิดร้องไห้งอแงก็อุ้มมาปลอบ แต่เท่าไหร่ก็ไม่หยุด เลยแกล้งชี้ไปที่หน้าบ้านแล้วว่า แม่มาแล้วโน่นๆ คราวนี้เด็กหยุดร้องแต่ทำท่าทางตกใจ
จากนั้นคนในเมืองนั้นหลายคนก็เดินเข้ามาในบ้านแล้วชี้หน้าชายหนุ่มว่าพูดโกหกผิดธรรมเนียมแล้ว ต้องถูกขับออกจากเมืองลับแล ชายหนุ่มเพียรขอโทษแต่ไม่มีใครรับฟัง แม้แต่เมียของเขา ก็เอาแต่ร้องไห้
วันที่ถูกขับออกมาชายหนุ่มอุ้มลูกสาวออกมาด้วย เมียชาวลับแลของเขาขุดหัวขมิ้นใส่ย่ามมาให้จนเต็มย่าม ร้องไห้ร่ำลาจนออกพ้นเมือง ระหว่างเดินทางชายหนุ่มอุ้มทั้งลูกยกทั้งย่ามไม่ไหว เลยเทขมิ้นที่เมียขุดให้ทิ้ง เหลือไว้ดูต่างหน้าแค่หัวเดียว
พอกลับมาถึงหมู่บ้านถึงพบว่าหัวขมิ้นกลายเป็นทองแท่ง แต่เมื่อกลับไปดูก็พบว่าหัวที่ทิ้งไปงอกเป็นต้นไปหมดแล้วและไม่มีหัวไหนเป็นทองคำเลย
ยายทวดทองเล่ามาถึงตรงนี้ฉันก็รู้ว่าเรื่องจบ เลยกอดขอบคุณแกแล้วตั้งใจจะลุกไปหาผ้าชุบน้ำมาช่วยเช็ดตัวให้แกเพื่อดูแลในวาระสุดท้าย แต่ยายทวดทองดึงไว้
“รู้ไหม ที่เขาเล่ามามันไม่จริงเลย เมืองลับแลไม่ได้มีแต่ผู้หญิง เขาก็มีทั้งหญิงชายเหมือนเรา แต่อ่อนโยนใจดีกว่าก็เท่านั้น”
ฉันยังไม่ทันถามต่อ ยายทวดทองก็เอาบางอย่างใส่มือฉัน เมื่อเปิดดูก็ต้องตะลึง ทองคำแท่งก้อนเท่าแง่งขมิ้นส่องแสงแวววาวงดงาม
“ผู้หญิงในเมืองลับแลเคยมารับยายไปเที่ยวในนั้นเมื่อตอนเด็กๆ แล้วผู้ชายในเรื่องเล่านั่นคือพ่อของยายเอง”
