คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
ป่าแม่วงก์ถือเป็นเขตอุทยานแห่งชาติที่เสือชุกชุม เรียกว่าดงเสือเลยแหละ ด้วยความที่เชื่อมต่อเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผางและเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้งกระมัง สามเขตแดนนี่ก็คือผืนเดียวกันนั่นแหละยังอุดมสมบูรณ์ ทำให้เสือยังคงมีชีวิตรอดเหลือมาได้
ป่าแม่วงก์มีเนื้อที่ครอบคลุม 2 จังหวัด คือ กำแพงเพชร 279,050 ไร่ และนครสวรรค์ 279,700 ไร่ ป่าแห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของผืนป่าตะวันตก ผืนป่าที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในเมืองไทย ซึ่งถ้าเชื่อมรวมกับผืนป่าในพม่าที่มีอาณาเขตติดต่อกัน ป่าใหญ่ผืนนี้คือป่าที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเป็นป่าใหญ่ในอันดับต้นๆ ของเอเชีย
ป่าแม่วงก์มีสภาพของผืนป่าอันหลากหลาย อาทิ ป่าดิบแล้ง ป่าเบญจพรรณ ป่าดิบเขาสูง หรือป่าเมฆ ป่าเต็งรัง อีกทั้งยังมีป่าสักธรรมชาติผืนใหญ่ มีสัตว์ป่าไม่น้อยกว่า 549 ชนิด นอกจากเสือโคร่ง นกยูงแล้วป่าแม่วงก์ยังมีสัตว์สงวนใกล้สูญพันธุ์อย่าง สมเสร็จ เลียงผา และเก้งหม้อ และสัตว์หายากอย่าง ช้าง กระทิง วัวแดง เสือดาว เสือดำ หมีหมา หมีควาย เป็นต้น
ขณะที่มีปลาถึง 64 ชนิด ส่วนนกที่นี่ก็มีมากถึง 305 ชนิด 53 วงศ์ นับเป็นแหล่งดูนกชั้นดีในอันดับต้นๆ ของเมืองไทย มีนกสำคัญหายากใกล้สูญพันธุ์ อย่างนกเงือกคอแดง นกกก นกเงือกสีน้ำตาล นกลุมพูแดง นกกระทุง นกกระเต็นขาวใหญ่ เป็นต้น สำหรับนกในตระกูลนกเงือกนั้นคืออีกหนึ่งดัชนีชี้วัดความสมบูรณ์ของผืนป่า เพราะนกเงือกต้องอาศัยต้นไม้ใหญ่เป็นบ้านอยู่อาศัย
ด้วยคำกล่าวที่ว่า “เสือพีเพราะป่าปก ป่ารกเพราะเสือยัง” พี่เวียงจึงเดินทางมายังป่าแม่วงก์แห่งนี้พร้อมเพื่อนและพรานป่าชาวกะเหรี่ยงเพื่อเดินป่าดูเสือโคร่งที่ล่าสุดมีการพบเห็นแล้วกว่า 11 ตัว ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ไม่กี่ปีเชื่อกันว่าเสือโคร่งได้สูญหายไปจากผืนป่าแห่งนี้แล้ว
คืนแรกพักที่บ้านของเจ้าหน้าที่อุทยาน เป็นบ้านพักที่ไม่เชิงสำหรับนักเดินป่าหรือเฉพาะ เจ้าหน้าที่แต่ก็ได้ต้อนรับคนมาแล้วจำนวนไม่น้อย พี่เวียงเข้านอนด้วยความอ่อนเพลีย ตื่นมากลางดึกเพราะเพื่อนคนหนึ่งสะกิด พี่เวียงลืมตาแล้วมองไปที่เพื่อนอีกคนที่เดินทางมาด้วยกันเห็นหมอนั่นไขว่คว้ากลางอากาศแล้วทำท่าทางเหมือนสู้กับอะไรบางอย่าง ก่อนจะกระโดดขึ้นตะโกนเสียงดัง กูไม่ไปๆ แล้วก็สะดุ้งรู้สึกตัว
เพื่อนคนที่สะกิดบอกว่าตนเองฝันเห็นคนมาชี้หน้าแล้วบอกว่า มานอนแถวนี้ทำไม นี่ที่กู แล้วก็ตกใจตื่น พอตื่นมาก็เห็นเพื่อนคนที่ทำท่าประหลาดกำลังแสดงท่าอย่างนั้นอยู่ก็กลัว จึงสะกิดเรียกพี่เวียงให้ตื่น
เพื่อนคนทำท่าประหลาดเล่าว่า มีคนพยายามจะลากเขาไป เมื่อพยายามสู้ก็ถูกทำร้าย ขณะเดียวกันก็บอกว่า มึงต้องไป ด้วยสีหน้าท่าทางที่น่ากลัวมาก แกตะโกนอยู่นานมากจนถึงได้มาเห็นตัวเองในสภาพที่พี่เวียงกับเพื่อนช่วยกันรั้งเอาไว้
รุ่งเช้าเจ้าหน้าที่ป่าไม้คนนั้นบอกว่า ที่ตรงนั้นเคยมีคนถึงขั้นเสียสติกลายเป็นคนบ้าไปแล้วถึงสามคน ถ้าจะพักอีกให้ไปนอนที่มุมอื่นที่ไม่ใช่มุมเดิมที่ล้มตัวลงนอน
พี่เวียงนึกในใจ “แล้วก็ไม่บอกก่อน กรวยเอ๊ย”
ทุกคนพร้อมพรานนำทางตัดสินใจเดินทางต่อ ตลอดการเดินป่าทั้งวันก็พบร่องรอยของเสือโคร่งหลายตัว ไม่ว่าจะเป็น “รอยตีน” ที่มีให้เห็นเป็นระยะๆ และเยอะเป็นพิเศษที่โป่งสัตว์ “ขี้เสือ” ที่มีทั้งกองใหม่กองเก่า ขี้กองใหม่บางกองสดถึงขนาดยังเปียกชื้นแถมยังมีขนและกีบของเหยื่อที่มันกินติดปนมาด้วย “รอยข่วน” ที่ทิ้งไว้ตามต้นไม้เพื่อประกาศศักดาและลับเล็บไปในตัว “สเปรย์” (กลิ่นพิเศษของเสือปล่อยออกมาคล้ายฉี่) ที่ปล่อยทิ้งไว้เพื่อแสดงอาณาเขต พี่เวียงกับเพื่อนตื่นเต้นและดีใจมาก
บนห้างที่พักคืนนั้นจำเป็นต้องสร้างให้สูงไว้เพื่อป้องกันเสือ มีการเปลี่ยนเวรยามกันและก่อไฟไว้ พี่เวียงเป็นผลัดสอง เพื่อนคนแรกเข้านอนแล้วก็ลุกตื่นอย่างตกใจ พอพี่เวียงถามเขาก็บอกไม่มีอะไร แต่สีหน้าท่าทางดูกลัวอย่างมาก พี่เวียงเข้าใจว่าคงไม่เหมาะที่จะพูดจะเล่าในเวลานั้น โดยเฉพาะอยู่ในป่า จึงไม่ซักไซ้และล้มตัวนอน
เหมือนจะหลับได้สักพักพี่เวียงก็ได้ยินเสียงจอแจ เมื่อลืมตาตื่นก็เห็นคนคุยกันจ้อกแจ้กจอแจกันบริเวณข้างหน้า แถมบริเวณนั้นกลับกลายเป็นเพิง มีร้านขายของขายอาหารแทน คนเดินซื้อของกันจนดูพลุกพล่าน คนพวกนั้นเป็นกะเหรี่ยง ดูครึกครื้นมีความสุขกันไม่น้อย สักพักกะเหรี่ยงคนหนึ่งก็เดินมาจูงมือพี่เวียงไปทางหนึ่ง พี่เวียงเดินตามแต่โดยดี แต่พอก้าวได้ไม่กี่ก้าวก็ราวกับมีคนมาดึงมือกลับ หันไปเห็นเป็นพรานกะเหรี่ยงนำทางพยายามจะบอกให้หันหลังตามเขากลับไป พี่เวียงไม่ได้ทำตาม เขาจึงกระชากแขนพี่เวียงอย่างแรงจนเจ็บ พี่เวียงตกใจตื่นขึ้นมาอย่างงุนงง
เพื่อนคนหนึ่งโผเข้ามาคล้องพระใส่คอ พร้อมทั้งดึงมือพี่เวียงให้นั่งลงแล้วเขาก็สวดคาถาชินบัญชร พี่เวียงทำตามอย่างงุนงง
รุ่งเช้าพรานนำทางจึงบอกว่าบริเวณนั้นเคยเป็นหมู่บ้านกะเหรี่ยงเก่า แต่เกิดไฟไหม้จนมีคนตายกว่าร้อยคน คนเดินป่าและพักบริเวณนั้นต่างก็เจอเหตุการณ์ผีกะเหรี่ยงเดินกันให้ว่อนทั้งคืนมาแล้วจนนอนไม่หลับ คนที่นอนหลับก็จะเจอคนมาจูงมือให้เดินตาม คนที่เดินตามหลายคนไม่ตื่นอีกเลย
“เมื่อคืนพอลุงพรานแกเล่าให้ฟัง กูก็เตรียมพระเตรียมตัวว่าถ้าเจอจะจะกันจะทำยังไง แล้วมันก็เจอจริงๆ กูไม่กล้านอน เลยได้เห็นมึงลุกเดินละเมอ แถมมีท่าทางแปลกๆ กำลังจะเดินเข้าป่าลึกข้างใน ก็เลยต้องสวมพระคล้องคอมึงนี่แหละ”
