คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
ถ้าใครเคยเจออย่างผม เจอคนกระโดดจากราวระเบียงทิ้งตัวลงมาโดยมีผ้าปูที่นอนผูกคอไว้ ร่างนั้นกระตุกอย่างแรงจนคอหักตาย ตายอย่างนี้ ทำอย่างนั้นซ้ำครั้งแล้วครั้งเล่าให้ผมได้เห็นทุกครั้งที่เดินผ่าน ใครจิตแข็งไม่ประสาทรับประทานอย่างผม ผมยกนิ้วให้เลย
เขาชื่อ “ปาล์ม” เพื่อนข้างห้องร่วมคอนโดฯ เดียวกันกับผม เป็นคอนโดฯ ให้เช่าที่ผมเช่าอยู่มาหลายปีแล้ว ก่อนหน้าที่ปาล์มจะมาเช่าอยู่เสียอีก ปาล์มมาได้ไม่ถึงปีก็ทำอย่างที่ผมเล่า โดยไม่มีเรื่องราวต่อกัน ไม่เคยทะเลาะกัน ไม่เคยอาฆาตพยาบาทผูกใจเจ็บต่อกัน แล้วทำไมเขาต้องมาให้ผมเห็นเขาในลักษณะนี้ด้วย ผมไม่เข้าใจเลย
เหตุการณ์จะเป็นอย่างนี้ เมื่อผมเดินลงมาใต้อาคารและต้องเลี้ยวตรงหัวมุมตึกซึ่งมองขึ้นไปห้องของปาล์มก็จะอยู่เหนือหัวพอดี ก็จะเห็นปาล์มทิ้งตัวลงมาจากราวระเบียง ห้อยโตงเตง ลิ้นจุกปากคาเชือก เป็นอย่างนี้เสมอ
ผมไม่รู้ว่าทำไมปาล์มถึงต้องผูกคอตาย อะไรเป็นเหตุจูงใจอยู่เบื้องหลัง เขาไม่ค่อยได้ทักทายผมนักหรอก เดินผ่านก็ยิ้มๆ ให้กัน ตามประสาคนเห็นหน้าค่าตากันตามปกติ ไม่มีอะไรมากกว่านี้ นั่นสิ ยิ่งนึกยิ่งสงสัย ทำไมเขาต้องมาให้ผมเห็นเขาผูกคอตายอยู่ทุกวี่ทุกวันอย่างนี้นะ!
ทั้งหมดทำให้หลีกเลี่ยงการเดินผ่านมุมตึกมุมนั้นตลอด ทว่าหลีกเลี่ยงยาก เพราะเป็นทางเดินหลักที่ต้องออกไปสู่ถนนใหญ่ เพื่อไปทำงาน ไปหาอาหารรับประทาน หลังจากผมเลี่ยงโดยออกไปทางหลังตึกซึ่งเป็นกำแพงที่พังลงแถบหนึ่ง เมื่อออกแล้วก็เป็นทางเดินแคบๆ หรือที่ทางเขตเรียกว่าทางเดินบนเขื่อนซึ่งก็นั่นแหละคือคลองเก่าๆ สายหนึ่งที่ปัจจุบันเน่าเหม็นมาก เป็นทางระบายน้ำขนาดใหญ่เสียมากกว่า
เมื่อออกทางนี้ก็ต้องเดินอ้อมไกลเพื่อไปสู่ถนนใหญ่ที่ผมจะขึ้นรถโดยสารไปทำงาน ร้านรวงบริเวณนี้ก็ไม่มีให้เลือก นอกจากร้านขายน้ำดื่มกับอาหารตามสั่งที่ไม่อร่อยเลยแถมสกปรกอีก ผ่านไปพักใหญ่หรือเวลาเร่งรีบอย่างเมื่อวานผมก็ต้องออกทางเดิมทางหลักที่ต้องผ่านมุมตึกนั้นอีก
มีคำแนะนำหลายอย่างจากเพื่อนหลายคน ตั้งแต่การห้อยพระเครื่องกันผี เรื่อยไปถึงเรื่องที่ผมคิดจะทำเป็นสุดท้ายก็คือ การย้ายที่อยู่ใหม่
แล้วเมื่อวานผมก็จำเป็นต้องเดินผ่านตรงนั้น ผมพยายามไม่มองขึ้นไปแต่ก็ห้ามใจไม่ได้ ผมแปลก ใจตัวเองเหมือนกัน เมื่อมองขึ้นไปก็เห็นปาล์ม กำลังรัดคอด้วยผ้าปูเตียง ผมไม่รู้ทำไมตอนนั้นต้องตะโกนขึ้นไปด้วย ผมตะโกนว่า “ปาล์มอย่า”
ปาล์มหันมองลงมาพลางพูดจากระเบียงชั้นสาม “พี่หายไปไหนตั้งหลายวัน”
ผมตกใจ นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นนี่ จึงทำอะไรไม่ถูก ปาล์มพูดต่อ “พี่ขึ้นมาสิ”
“ไม่” ผมตะโกน
แล้วผมก็เห็นตัวเองเดินถอยหลังพลางกลับขึ้นห้อง แล้วไปยืนเคาะประตูหน้าห้องปาล์ม ปาล์มเดินมาเปิดประตูให้ผมเข้าไป เขาไม่พูดอะไร ผมเห็นตัวเองนั่งลงบนโซฟารับแขก แล้วนอนลง ก่อนจะลุกขึ้นมาในนาทีถัดมา ไม่นานก็เดินไปห้องห้อง หนึ่ง เมื่อเปิดเข้าไปก็เห็นเป็นห้องนอน ผมเดินไปที่เตียงแล้วล้มลงนอนพลางคร่ำครวญถึงปาล์ม “ปาล์ม ทำไมปาล์มทิ้งพี่ไป ปาล์ม”
ผมตกใจที่ตัวเองทำไมพูดอย่างนั้น ผมลุกขึ้นมานั่งบนเตียงแล้วนอนลงเกลือกกลิ้งไปทั่วเตียงอีกรอบ ก่อนที่จะร้องไห้ อีกด้านที่ผมไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงต้องร้องไห้ อีกด้านกลับรู้สึกเศร้าเสียใจต่อการจากไปของปาล์ม นี่ผมเป็นอะไรไป แกก็เป็นคนรักของปาล์มไง ไม่ ไม่ ใช่ ใช่ แกอย่าหนีความจริงสิ แกเองแหละที่ทำให้ปาล์มต้องฆ่าตัวตาย
แล้วทันใดนั้นเองปาล์มก็วิ่งมากอดผม ผมสะบัดตัวหนีจากเขา ปาล์มกอดผมร้องไห้อีก ผมสะบัดตัวจากเขาแล้ววิ่งออกจากห้อง ผมลงมายืนอยู่ใต้ระเบียง ยืนมองปาล์มใช้เชือกพันคอตัวเอง เวลาเดียวกันปาล์มก็ตะโกนลงมาว่า “ผมจะตายแล้วนะพี่”
“เก่งจริงก็ทำสิ ปาล์มไม่กล้าหรอก พี่เชื่อ” ผมตะโกนอย่างท้าทายขึ้นไป
แล้วอย่างไม่คาดคิด ปาล์มก็ทิ้งตัวลงจากระเบียง ร่างนั้นกระตุกเฮือก ผมตกใจมาก แล้วพยายามปีนขึ้นไปบนกำแพงเพื่อยกร่างปาล์มขึ้นสูงไม่ให้แรงโน้มถ่วงของโลกทำงานได้ แต่ไม่ถนัด ยกไม่ขึ้น ผมไม่มีแรงมากพอ จึงปล่อยร่างแล้ววิ่งอย่างเร็วขึ้นไปบนห้อง แต่เมื่อขึ้นไปถึงร่างนั้นก็หยุดกระตุกแล้ว ปาล์มลืมตาโพลน ลิ้นจุกคอ ผมทิ้งตัวลงร้องไห้อย่างคนบ้า ท่ามกลางคนมามุงดูที่เพิ่ม ขึ้นเรื่อยๆ
แล้วผมก็กระโดดลงมาจากระเบียง
ทว่าผมตื่นขึ้นมาอีกครั้งอย่างงุนงง โดยจำอะไรไม่ได้ ผมจำแม้กระทั่งชื่อตัวเองไม่ได้เลยในตอนแรก ใช้เวลาผ่านไปหลายเดือนจึงจะรู้จักตัวเอง ความทรงจำค่อยๆ ฟื้นคืนมา จนกระทั่งเมื่อวานนี้เรื่องเหลือเชื่อก็เกิดขึ้น มีกระถางต้นไม้ที่ตกลงมาจากชั้นแปดกระแทกใส่หัวผมจนสลบไป?
“คุณคงจำได้หมดแล้วล่ะ” หมอบอกผมตอนที่ผมเห็นตัวเองนั่งบนเตียงของโรงพยาบาล
แล้วผมก็ค้นพบความปวดร้าวของตัวเองอย่างแสนสาหัส ผมนั่งร้องไห้อย่างไม่ให้อภัยตัวเอง ผมกลับไปที่ห้อง เพื่อนหลายคนมาปลอบโยน เพื่อนร่วมคอนโดฯ มาปลอบใจ
ทว่า ความเจ็บปวดไม่เคยคลายลงเลย
