คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
เมื่อสามสิบปีก่อนพ่อผมได้รับมรดกตกทอดเป็นที่ดินผืนหนึ่งจากปู่ ได้มาก็ให้เขาเช่าอยู่เกือบ สิบปี แต่พอเกษียณพ่อก็อยากไปอยู่เงียบๆ จึงตัดสินใจปลูกบ้านบนที่ดิน ตอนนั้นผมเพิ่งเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ผมเป็นลูกหลงเกิดห่างจากพี่ คนรองยี่สิบปี
พ่อปลูกบ้านด้วยไม้ทั้งหลัง ส่วนใหญ่เป็นไม้ประดู่ชิงชัน กับไม้มะค่า ซึ่งก็ไม่ได้มีหลักอะไรใช้ความสะดวกเข้าว่า พอบอกชาวบ้านว่าจะสร้างบ้าน ชาวบ้านย่านนั้นก็เอาไม้มาขายพ่อ พ่อดูๆ แล้วก็ซื้อ อาศัยประสบการณ์ดูไม้เป็น ส่วนการสร้างบ้าน พ่ออาศัยเพื่อนคนหนึ่งช่วยจัดการให้ ซึ่งใช้เวลากว่าครึ่งปีจึงสำเร็จเป็นรูปร่างอยู่อาศัยได้
ก่อนเข้าอยู่ก็ต้องมีพิธีขึ้นบ้านใหม่เสียก่อน พ่อถือเอาเรื่องนี้จริงจังทีเดียว ก่อนหน้าพ่อจะแค่แวะไปดูไม่เคยนอนค้างแม้จะสร้างเสร็จพร้อมอยู่ มีเฟอร์นิเจอร์ มีเครื่องใช้ไฟฟ้า เครื่องใช้สอยที่จำเป็นสำหรับพ่อแล้วก็ตาม พ่อเตรียมพิธีนานนับเดือน ผิดกับการสร้างบ้านที่ไม่ได้เคร่งครัดอะไร มีแค่ห้องโล่งๆ สามสี่ห้อง ไม่กำหนดด้วยซ้ำแต่แรกว่าจะนอนห้องไหน เครื่องนอนของพ่อก็แค่มุ้งหมอนและเสื่อ พ่อบอกบางคืนอาจจะหอบไปนอนที่ชานบ้านหรือระเบียงด้วยซ้ำ แต่กับพิธีขึ้นบ้านใหม่พ่อให้ความสำคัญมาก มีการติดต่อหาหลวงพ่อที่พ่อนับถือดูฤกษ์ยามที่เหมาะควร แถมนิมนต์ตั้ง 9 รูป
ข้าวของในพิธีก็ยืมจากวัดมาใช้ อะไรดูเก่าก็ซื้อเพิ่มและถวายวัดต่อหลังเสร็จงาน อย่างเสื่อ อาสนะ กระโถน พวกนี้พ่อซื้อใหม่จากกรุงเทพฯ เลย ผมจำเรื่องนี้ได้หมดเพราะลงไปซื้อกับพ่อ พิธีทำบุญบ้านขึ้นบ้านใหม่ พ่อไม่มีพิธีอย่างคนอื่นเขา เช่น พิธีขึ้นบันได หรือความเชื่อประเภทนำธนบัตร 1,900 บาทและเหรียญ 108 บาท ใส่ลงในถุงสีเงิน ก่อนใส่ถุงให้พูดเสียงดังๆ ว่า “โอ้โฮ เงินทองร้อยแปดพันเก้าเลย”
หรือการเตรียมถังใหม่ ใส่น้ำให้เต็มจนล้น 1 ถัง ส่วนอีกถังให้ใส่ข้าวสารให้ล้น หรือการให้ทุกคนในครอบครัวช่วยกันแบกตะกร้าที่ใส่ข้าวตอก ดอกไม้ เงินทอง ของมีค่า แล้วนำมาเทคว่ำลงบนที่นอน ก่อนที่ทุกคนจะนอนลงบนที่นอนและช่วยกันเก็บ ของที่เทไว้ใส่ในกระเป๋าเสื้อ กางเกง ซึ่งก็มีคนแนะนำให้ทำ พ่อบอกคนจะดีหรือชั่ว จะอยู่สบายหรืออย่างไรไม่เกี่ยวกับพิธีพวกนี้ อยู่ที่มีการรักษาศีล มีธรรมะประจำใจแค่ไหนต่างหาก
ผมจำได้ตอนที่แม่มาบอกว่ามีคนแนะนำให้พ่อซึ่งเป็นเจ้าของบ้าน อุ้มพระพุทธรูปองค์ประธาน เดินเข้าบ้านแล้วนำไปไว้ที่หิ้งพระ จุดธูป 9 ดอก ให้พูดถึงชื่อตนเองและทุกคนในครอบครัว อธิษฐานขอให้พระคุ้มครองให้ทุกคนมีความสุข ความเจริญนั้น พ่อบอกพ่อไม่เชื่อ แต่หากแม่หรือใครจะทำพ่อก็ไม่ห้าม อย่างน้อยการนำพระพุทธรูปเข้าบ้านแล้วพูดจาอย่างนั้นก็ยังดีกว่าที่คนอื่นแนะนำ เรื่องราวเหล่านี้ผมจำได้แม่นเพราะโยงกับการขึ้นบ้านใหม่หลังนี้
พ่ออยู่บ้านอย่างมีความสุข จนกระทั่งคืนหนึ่งที่พ่อเห็นผู้หญิงเดินเข้าบ้านระหว่างพ่อกำลังไขประตูรั้วกลับจากไปธุระในเมือง พ่อแอบย่องตามเพราะนึกว่าเป็นขโมย แต่แล้วผู้หญิงคนนั้นก็หายไปในบ้าน ไม่ว่าจะเดินตามหาอย่างไรก็ไม่เจอ เป็นอย่างนี้อีกสองสามครั้ง ผู้หญิงก็แต่งตัวเหมือนเดิมทุกครั้ง คือเสื้อผ้าชุดธรรมดาที่คนใส่กัน นุ่งซิ่น เสื้อลายดอกอย่างที่คนชนบทชาวบ้านใส่กันเมื่อ ยุคสามสิบปีก่อน
วันหนึ่งผมมาเยี่ยมพ่อที่บ้านใหม่ เห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ในบ้านพ่อ นึกว่าชาวบ้านย่านนั้นมีธุระกับพ่อ ผมนั่งคุยอยู่นานสองนาน สารพัดเรื่อง รู้สึกแค่สำเนียงเธอแปลก อ้อ เธออายุไม่เกิน 25 ปีแน่นอน ผมไม่ได้ยาว แต่สั้นแค่ประบ่า เธอบอกมีธุระกับพ่อแต่หาทางคุยกับพ่อไม่ได้ ทั้งๆ ที่พ่อก็เป็นคนถือศีลแปด ทำบุญประจำ ใส่บาตรทุกเช้า เธอฝากผมไปบอกพ่อว่า อยากได้แค่น้ำกับขนมหวานก็พอแล้ว ผมฟังแล้วจับต้นชนปลายไม่ถูก นึกว่าอาจจะเป็นคนที่พ่อนำอาหารจากวัดมาให้เพราะทางบ้านยากจนอะไรทำนองนั้น ตามนิสัยพ่อที่ขี้สงสารและชอบช่วยเหลือคน
ผมเล่าให้พ่อฟังพ่อก็ตกใจ บอกว่าไม่เคยนำอาหารให้ใครแถวนี้เลย อย่างมากพ่อก็เดินเป็นเพื่อนไปทำบุญที่วัด ฟังพระเทศน์ เดินจงกรมเสร็จแล้วกลับด้วยกัน อะไรประมาณนั้นมากกว่า ที่สำคัญไม่เคยนัดใครมาที่บ้านโดยเฉพาะหญิงสาวอย่างนั้น พ่อยังเล่าเรื่องผู้หญิงเข้าบ้านแล้วก็หายไปให้ฟัง
เป็นยุคสมัยที่ยังไม่มีกล้องวงจรปิด พ่ออยากเจอเพราะพ่อก็ไม่เข้าใจเรื่องขอแค่ขนมกับน้ำ พ่อไม่รู้ว่าจะเอาไปให้ใครที่ไหนได้ แล้ววันหนึ่งที่พ่อกลับจากวัดพร้อมตาอิน เมื่อถึงบ้านพ่อกับตาอินก็เห็นหญิงสาวคนที่ว่าเดินเข้าบ้าน พ่อรีบย่องและชวน ตาอินเข้าบ้านด้วย ตาอินหยุดนิ่ง พ่อบอกให้รีบ น่าจะเป็นขโมย “แต่แปลกแฮะ อาจจะไม่ใช่ เขาไม่เคยขโมยอะไรเลย ว่าแต่มีจุดประสงค์อะไร” พ่อพูด
ตาอินดึงมือพ่อให้หยุด แล้วพูดว่า “นี่คุณ ผมมีเรื่องจะบอก”
พ่อมองหน้าแล้วบอกว่ายังไม่ใช่ตอนนี้
ตาอินตอบ “ตอนนี้แหละ คือว่าผู้หญิงคนที่เราเห็นกัน ชื่อลำยง บ้านไฟไหม้เมื่อหลายปีก่อน ทั้งบ้านเหลือแค่เสากลางบ้านเสาเดียว”
“แล้วไง ไม่เข้าใจ เล่าให้ผมฟังอย่างนี้หมายถึงอะไร”
“ผมจะบอกว่าเธอตายไปนานแล้ว สี่ห้าปีเห็นจะได้” พ่อไม่เชื่อ พ่อรีบเดินตามเข้าไปดู คราวนี้เห็นชัดเจนเลยว่าเธอเดินหายเข้าไปในเสากลางบ้านเสาหนึ่ง พ่อจึงเข้าใจเรื่องที่เธอขอแค่น้ำกับขนม คงจะมีคนนำเสาจากบ้านเธอมาขายให้พ่อ โดยที่พ่อซื้อไว้โดยไม่ทราบเรื่อง
ทุกวันนี้บ้านหลังนี้ไม่ได้เป็นของครอบครัวเราแล้ว ภายหลังพ่อเสียชีวิต ทั้งที่ดินและบ้านก็ถูกขายต่อให้เจ้าของคนใหม่ไป
