คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
เคยเจอคนงามไหมครับ คนสวย คนงาม งามขนาดที่ว่าถ้าได้เห็นหน้าชัดๆจะไม่อยากละสายตาไปไหน ถ้าได้เห็นหน้าใกล้ๆ จะไม่อยากทำอะไรนอกจากจ้องมองดูความงามพิลาศพิไลของเจ้าหล่อน บางคราวมองอยู่จนลืมหิว ลืมเวลากลางวันกลางคืน
เหมือนอย่างที่ผมกำลังมองจันทร์ลออในตอนนี้…
เธอเป็นเพื่อนผมมาตั้งแต่สมัยเด็กๆ เราโตมาด้วยกัน แม้ไม่ได้สนิทกันมาก แต่เนื่องจากจันทร์ลออไม่ค่อยมีเพื่อนเลยดูเหมือนจะมีแต่ผมที่ยังคบหาเธอและเป็นที่พึ่งได้เสมอในฐานะเพื่อน ด้วยนิสัยคนงามเอาแต่ใจของเธอ จะว่าเป็นความผิดของเธอแต่ฝ่ายเดียวก็คงไม่ถูกนัก เพราะตั้งแต่เธอเกิดมา ความงามหมดจดไปทุกกระเบียดก็ทำให้คนรอบข้างทุกคนพากันเต็มใจที่จะเอาอกเอาใจ พร้อมจะมอบสิทธิพิเศษทุกอย่างเสมอ เธอโตมาเช่นนั้น ดังนั้นก็อย่าไปตั้งข้อสงสัยว่าทำไมเธอไม่เคยนึกถึงใจคนอื่น ไม่เคยต้องมาห่วงกังวลว่าใครจะคิดอย่างไร เพราะแม้จะเสียใครไปเธอก็จะมีผู้คนที่หลงใหลคลั่งไคล้เข้ามาห้อมล้อมทดแทนอยู่ทุกห้วงช่วงวัยอยู่แล้ว
จันทร์ลออแม้จะเอาใจดูแลใครไม่เป็น แต่เธอก็รู้จักเสน่ห์และความงามของเธอ รู้จักว่าจะใช้จะบริหารมันอย่างไรให้มีอำนาจและประสิทธิภาพสูงสุด ตวัดหางตาอย่างไร ชำเลืองอย่างไร ยิ้มอายเอียงหน้าทำมุมอย่างไร หรือทอดน้ำเสียงออดอ้อน ยั่วล้ออย่างไรจึงจะมีอำนาจทำลายล้างสูงสุด อย่างตอนนี้ก็เช่นกัน
หลังจากผมนั่งจ้องเธอกึ่งนั่งกึ่งนอนเล่นมือถือแช็ตคุยกับเพื่อนในเฟซบุ๊กในไลน์อยู่เป็นนานสองนาน เธอก็ตวัดสายตามาทีหนึ่ง ขนตาพลิกพลิ้วว่องไว ดวงตาประกายวิบวับ อมยิ้มมุมปากแล้วพูดเสียงกึ่งเล่นกึ่งล้อเป็นภาษาเหนือแบบที่เธอเลือกจะพูดกับเฉพาะคนที่สนิทสนม นวลแก้มขาวผ่องเปล่งปลั่งเหมือนจันทร์ทอนวลปรากฏรอยลักยิ้มบุ๋มน่ารัก
“ผ่อหยังต๊ะว่า เพิ่นมีเขางอกมากา กะว่ามีเขี้ยวหมางอก ผ่อใบ้ผ่อง่าว บะเดี๋ยวก็เก็บค่าผ่อเหียเลย เตื้อละร้อย วันได้เป๋นหมื่นแน่” น้ำเสียงหวานจับใจ
ผมได้แต่ตอบในใจว่าถ้าเธอจะเก็บเงินค่าดูจริงๆ ผมคงหมดเนื้อหมดตัวไปนานแล้ว และก็ยินดีจ่ายเสียด้วย เพราะที่ผมเคยดูเคยเห็นเธอมามันก็หมดเนื้อหมดตัวมาแล้วเหมือนกัน ในสมัยที่เราต่างยังเป็นละอ่อนวัยรุ่นเรียนรู้ที่จะศึกษาเพศรสกันเมื่อตอน ม.ต้น ก่อนที่เธอจะพบคนที่ดีกว่า หล่อกว่า รวยกว่า และเปลี่ยนเป้าหมายไปเรื่อยๆอย่างทุกวันนี้ หลังจากที่เราเลิกกันหรือพูดตรงๆคือหลังจากที่เธอเทผมแล้ว ผมก็ไม่เคยได้แตะตัวเธออีกเลย เราได้แต่พูดคุยกันทางแช็ต ไลน์ หรือเฟซบุ๊ก มีคุยกันทางโทรศัพท์บ้าง เธอติดนิสัยโปรยเสน่ห์ไม่เว้นกระทั่งกึ่งเพื่อนกึ่งแฟนเก่าอย่างผม และผมก็ติดใจที่เธอทำอย่างนั้น
และโอกาสก็น้อยแสนจะน้อยที่เราจะได้เจอหน้าเจอตากันแบบนี้อีก ลออจะมานั่งๆนอนๆเขลงอยู่ที่ห้องผมแบบนี้ก็เฉพาะเวลาที่เธอไม่สบายใจ ไม่ว่าจะปิดบังแค่ไหนแต่ผมก็รู้อยู่ดี รอแค่ว่าเธอจะพูดออกมาเมื่อไหร่เท่านั้น
“ต้อม ฮู้แม่นก่ ว่าเพิ่นมีความทุกข์ ถึงมาหา” สีหน้าเธอแปรเปลี่ยน ทอดถอนหายใจ ปิดหน้าจอโทรศัพท์โยนใส่กระเป๋าถือแล้วเอนตัวลงนอนเอามือก่ายหน้าผาก
“มีอะไร ทะเลาะกับแฟนอีกเหรอ” ผมถาม เพราะที่ผ่านมาเธอก็มักจะมาด้วยเหตุนี้
อยู่ดีๆ ท่าทางสบายๆอารมณ์ดีก็หายไปราวกับหล่อนเปลี่ยนมาใช้อีกร่าง จันทร์ลออยกมือขึ้นปิดหน้าแล้วเริ่มสะอื้นฮักๆ ปล่อยหยาดน้ำตาไหลวาดลงจากหางตาทั้งสองข้าง
“บ่อฮู้จะหันหน้าหาไผแล้ว เพิ่นมีตั๋วคนเดียว ตั๋วต้องจ้วยเพิ่นเน่อ”
แล้วเธอก็เล่าว่า เธอถูกแฟนเศรษฐีคนล่าสุด หลอกให้ถ่ายรูปและถ่ายคลิปขณะทำกิจกรรมส่วนตัวกัน หลังจากนั้นก็เอามาไว้ขู่ไม่ยอมให้เธอเลิก ไม่งั้นจะปล่อยคลิปให้เว็บโป๊ ใช้เป็นเครื่องมือบังคับให้ไปนอนด้วยทุกครั้งที่ต้องการ และหนักข้อกว่านั้น คือเริ่มมีการเรียกเพื่อนให้มาร่วมวงด้วย โดยที่จันทร์ลออไม่กล้าขัดขืนและไม่กล้าแจ้งความ เพราะกลัวรูปและคลิปจะหลุดไปลงสื่อสาธารณะ และก็ไม่รู้จะแก้ปัญหายังไงดี
ผมได้ยินทีแรกก็หน้าชา ด้วยตกใจไม่คิดว่าเธอจะเจอเรื่องร้ายแรงถึงเพียงนี้ และต่อมาก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า ใบหน้าร้อนผ่าวไปถึงหู ผมถามเธอว่าจะแจ้งความจับดีไหม แต่ก็ต้องตัดทางเลือกนี้ทิ้งไป เพราะเธอว่าเรื่องจะอื้อฉาวและเธอไม่อยากเสียหายเพราะข่าวอุจาดแบบนั้น
“แล้วจะให้เราทำยังไง” ผมพูดเสียงสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ มือประคองต้นแขนขาวผ่องเนียนละไมเหมือนเนื้อเด็กอ่อนในอ้อมแขนไว้แน่น
จันทร์ลออลุกขึ้น เอนตัวมาพิงซบที่อก กอดรอบเอวผม สะอื้นตัวโยนเหมือนเด็กเล็กๆ
“ต้อม ต้อมฮักเพิ่นอยู่แม่นก่ เพิ่นฮู้ ฮู้มาตลอด ต้อมฆ่ามันหื้อเพิ่นได้ก่ เพิ่นสัญญา ว่าเฮาจะกลับมาคบกัน รักกันเหมือนเดิม” ดวงตาหวานเศร้าที่ชื้นไปด้วยน้ำตาช้อนขึ้นมองผมอย่างอ้อนวอน ทว่าแฝงความเหี้ยมเกรียมอย่างไม่น่าเชื่อ
(อ่านต่อพรุ่งนี้)
