คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
ร่างงามที่อ่อนปวกเปียกอยู่ในอ้อมแขนยิ่งทำให้ความโกรธแค้นของผมคุกรุ่น แม้ทีแรกจะสะดุ้งอยู่บ้างเมื่อได้ยินคำว่าฆ่าจากปากจันทร์ลออ แต่ก็เข้าใจได้ว่า จากความเครียด ความแค้นและหลายๆ อย่าง ก็อาจจะทำให้เธอคิดเช่นนั้นได้ ขนาดตอนนี้ผมยังคิดเลย
ช่วงเวลาต่อจากนั้น ผมรู้สึกเหมือนอายุลดถอยหลังลง เหมือนได้ย้อนเวลากลับไปตอนเป็นวัยรุ่น ในช่วงเวลาที่เคยได้คบหากับจันทร์ลออ สาวสวยหยาดฟ้าในสายตาชายทุกคนที่ได้พบ ผมรู้สึกได้ถึงความพิเศษเหนือกว่าทุกๆ คน ที่จันทร์ลออเลือกให้ผมได้เคียงข้างเธออีกครั้ง
เวลาที่ออกไปไหนมาไหนด้วยกัน จันทร์ลออไม่อายที่จะคล้องแขนเดินเคียงข้างผู้ชายธรรมดาอย่างผม กล้าที่จะให้ผมพาไปกินข้าวกับกลุ่มเพื่อนๆที่พากันจ้องมองเธอและผมด้วยความริษยา หลายคนถึงกับแช็ตถามในไลน์ว่า ไปได้ยาดีคาถาวิเศษที่ไหนมาถึงได้ผู้หญิงสวยวายป่วงขนาดนี้มาเป็นแฟนได้
จะติดก็แต่ยามที่เรากลับมาคลอเคลียกันต่อที่ห้องผม เธอยังคงมีท่าทีอิดออด ไม่อยากให้ล่วงเกินมากไปกว่าลูบๆคลำๆ เธอว่า ยังรู้สึกหวาดๆแหยงกับประสบการณ์เลวร้ายที่เพิ่งผ่านมาและยังคงไม่ผ่านพ้นไป เธอคงหลับนอนกับใครอีกไม่ได้ แม้แต่คนที่เธอรักอย่างผม หากเรื่องร้ายๆ ยังไม่จบ ในแต่ละคืนผมเห็นเธอนอนกระสับกระส่าย ถอนหายใจ ร้องไห้ บางคราวเธอเอาข้อความในกล่องแช็ตมาให้ดู ว่าฝ่ายผู้ชายสารเลวแช็ตมาเรียกเธอไปคุยให้รู้ เรื่อง บางทีก็มีข้อความขู่ฆ่า ด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคาย
คืนหนึ่งจันทร์ลออลุกมารับโทรศัพท์กลางดึกแล้วรับคำค่ะๆ วางสายแล้วปิดหน้าสะอื้นร้องไห้อย่างน่าสงสาร “มันโทร.มาตามลออไปหามันอีกแล้ว มันบอกว่าถ้าบ่ออกไปหามัน มันจะโพสต์คลิปลงเน็ต โพสต์รูปลงเฟซ ลงอินสตาแกรม หื้อคนอื่นผ่อรูปอุจาดของลออหมดเลย ต้อม ต้อม จ้วยลออตวยหนา ลออบ่อยากไปแหมแล้ว”
จันทร์ลออเอาทั้งภาพและคลิปที่ไอ้สารเลวส่งมาข่มขู่เธอให้ผมดู ยิ่งดูยิ่งเพิ่มความโกรธแค้นให้มากขึ้นไปอีก ใบหน้าผมร้อนวูบวาบ ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมมันถึงได้กล้าทำกับผู้หญิงสวยเลอเลิศอย่างจันทร์ลออได้ขนาดนี้ ได้เพชรงามไว้ในมือไม่รู้จักถนอม ไม่เห็นคุณค่า ไม่พอยังเหยียบย่ำซ้ำจนหมองหม่น
ผมตัดสินใจจะทำเพื่อเธอในฐานะคนรัก ในเมื่อไม่อาจจะพึ่งมือกฎหมายได้ก็ต้องจัดการกันเองตามวิธีของเรา
ผมให้จันทร์ลออโทร.ขอเลื่อนนัดเป็นพรุ่งนี้ ที่คอนโดฯ ของเธอเอง โดยผมจะไปแอบซุ่มก่อน เมื่อมันมาก็จัดการตามแผนที่เราช่วยกันคิดไว้อย่างรอบคอบ
ถึงวันนัดผมซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้า พยายามใจเย็นทั้งที่ในใจร้อนรุ่มไปหมด รอจนลออให้สัญญาณค่อยย่องออกไป ฟาดหัวมันด้วยท่อนไม้ที่เตรียมไว้ พอมันฟุบลงก็เอาเชือกรัดคอจนแน่ใจว่าขาดใจตายสนิทแล้วจริงๆ ตลอดเวลานั้นลออร้องไห้ด้วยความกลัว
เราพากันเอาศพใส่ในกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่ของจันทร์ลออ ถ่วงด้วยหินก้อนใหญ่ ก่อนขับรถพากันเอาไปโยนลงน้ำในแม่น้ำแห่งหนึ่ง
ระหว่างทางขากลับ ผมเครียดเสียจนต้องจอดรถฟุบพักที่พวงมาลัยกลางทาง โดยที่จันทร์ลออคอยกอดปลอบใจคลอเคลียไม่ห่าง คืนนั้นเราปลอบกันไปปลอบกันมาที่ห้องผม เธอยอมให้ ผมได้รับรางวัลอย่างที่ต้องการ ก่อนจะขอตัวไปอาบน้ำ
ตอนนั้นเองที่ผมนึกอยากลบรูปและคลิปอุบาทว์ออกจากโทรศัพท์ของจันทร์ลออให้หมด เลยถือวิสาสะหยิบมาเปิด และไล่ลบรูปไปเรื่อยๆ แต่ก็ต้องผงะด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นคลิปและภาพจำนวนมากมายในเครื่องของเธอ ทั้งคนที่เราเพิ่งเอาไปโยนลงน้ำและคนอื่นๆอีกมากมาย และผมเริ่มสังเกตเห็นว่าในภาพลออเองดูไม่เหมือนคนที่ถูกบังคับให้ถ่ายเลย ที่น่าตกใจกว่านั้น คือพอผมเริ่มสงสัยและเปิดไลน์แช็ตดู ก็ปรากฏว่า ข้อความที่เธอคุยกับผู้ชายมากหน้าหลายตาที่ล้วนเป็นเศรษฐีมีเงินทั้งหนุ่มและแก่นั้น กลับเป็นฝ่ายจันทร์ลออที่เรียกร้องเงินทองจำนวนมากและเงื่อนไขต่างๆนานาเพื่อแลกกับภาพและคลิปลับ
ความน่าขนลุกขนพองเพิ่มมากขึ้นเมื่อพบว่า ชายหนุ่มที่ผมเพิ่งร่วมกันฆ่าไป พยายามติดต่อมาเพื่อไกล่เกลี่ย แต่จันทร์ลออเสนอเงื่อนไขเรียกร้องเงินจำนวนมากและกรรมสิทธิ์บ้านหลังใหญ่กลางกรุงเทพฯ เขามาหาเธอเพื่อตกลงในเรื่อง นี้แต่…
ผมสะดุ้งเฮือกและเย็นไปถึงกระดูกสันหลังเมื่อรู้สึกได้ว่ามือเย็นๆ มาแตะที่ไหล่ แวบนั้นผมนึกกลัวว่าลออจะทำกับผมอย่างที่เพิ่งทำกับชายคนก่อนหน้านี้ไหม แต่เธอกลับเลื้อยแขนเข้ามาสวมกอดจากด้านหลัง วางคางบนบ่าผม แล้วแตะนิ้วเลื่อนรูปต่างๆในโทรศัพท์ของเธอให้ผมดูต่อ
“รู้ไหม บ้านหลังนั้นตั้งห้าสิบล้านแน่ะ ตอนนี้เป็นบ้านของลออกับต้อมแล้วน้า เนี่ย ตาคนนี้ เป็นเจ้าของคอนโดฯ ทั้งตึกเลย ส่วนไอ้แก่นี่มีหุ้นบริษัทน้ำมันเป็นร้อยล้านเลย เรามาช่วยกันดูแลนะต้อมนะ ส่วนลออก็จะดูแลคลิปของต้อมเอง คลิปความลับของต้อม ที่ฆ่าคนตายแล้วเอาศพไปทิ้งเมื่อกี๊ไง”
