คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
ตั้งแต่หนูเกิดมาจนอายุเข้าปีที่ยี่สิบห้า ก็เห็นสะพานลอยหน้าปากซอยเข้าบ้านแล้ว เป็นสะพานลอยปูนทึบ ข้างบนสะพานลอยค่อนข้างสกปรก นานๆ ทีจึงจะมีพนักงานของทางเขตขึ้นไปกวาดล้างทำความสะอาดสักครั้ง โชคดีที่ไม่มีขอทานหรือพวกขายของบนสะพานลอย แม้จะเป็นที่ชุมชนแต่คนคงไม่คึกคักพอที่จะเป็นทำเลทำมาหากิน หนูต้องเดินข้ามตอนเช้าเพื่อนั่งรถเมล์ไปทำงาน ขากลับก็ต้องข้ามกลับมาเพื่อนั่งมอเตอร์ไซค์วินเข้าบ้านที่ลึกเข้าไปราวสามกิโลเมตร ตอนเรียนหนังสือหนูเคยถีบจักรยานมาจอดไว้แต่วันหนึ่งมันก็หายไป ตั้งแต่นั้นก็ไม่ได้ซื้อคันใหม่ เลือกบริการมอเตอร์ไซค์รับจ้างแทน เพราะหนูกลับถึงบ้านดึกและหลายครั้งก็เหนื่อยล้าเกินกว่าจะถีบจักรยาน
คืนนั้นหนูลงจากรถเมล์หยิบโทรศัพท์ดูเวลาจึงรู้ว่าเที่ยงคืนเศษแล้ว เมื่อข้ามมายังฝั่งเข้าบ้าน หนูมองไปที่วินมอเตอร์ไซค์ใกล้ปากซอยเข้าบ้านซึ่งก่อนหน้านี้จะดึกดื่นเพียงไหนก็ยังมีอย่างน้อยหนึ่งคันจอดรอบริการเสมอ แต่คืนนั้นไม่เห็นสักคัน รู้สึกแปลกใจ นี่ไปทำงานต่างจังหวัดแค่อาทิตย์เดียว เขาเปลี่ยนระบบการบริการแล้วหรือนี่ ไม่เห็นมีใครบอกเลย แต่ เอ ไม่หรอก คนอาจจะเรียกเข้าไปจนเต็ม นั่งรอสักประเดี๋ยวก็คงเข้ามา หนูบอกตัวเอง แล้วเดินไปนั่งที่ศาลารอรถโดยสารใต้สะพานลอยติดกับวินมอเตอร์ไซค์รับจ้าง
จนแล้วจนรอดก็ยังไม่มีมอเตอร์ไซค์ออกมาสักคัน หนูกำลังลังเลว่าจะโทรศัพท์เรียกพี่ชายหรือพ่อให้ขับมอเตอร์ไซค์ออกมารับ ก็เหลือบไปเห็นเด็กสาววัยรุ่นนั่งห้อยขาบนสะพานลอย หนูเพ่งตามองไปก็ระคนไปด้วยความสนเท่ห์ สะพานลอยใช่ที่นั่งเล่นห้อยขาหรือ ลูกหลานใครนี่ ไม่กลัวอันตรายเลยหรือ อีกอย่างดึกดื่นป่านนี้ไม่กลับบ้านกลับช่องกันมั่งหรือไง สงสัยเป็นพวกเด็กสก๊อยรอแฟนเด็กแว้นล่ะมั้ง คิดแล้วหนูก็
ถอนใจ สังคมสมัยนี้ ช่างเปราะบางพร้อมที่จะแตกตลอดเวลา อย่าไปยุ่งพวกนี้เลย สักแต่ว่าจะหาเรื่องเข้าตัวเปล่าๆ หนูบอกตัวเองแล้วก็มองไปยังต้นไม้ใกล้กัน
หนูมีอันต้องตกใจ เพราะมีคนไปห้อยตัวห้อยขาลงมา พอมองไปชัดๆ เฮ้ นั่นมันมีแต่ขานี่นา ตัวไปห้อยอีกทาง เฮ้ เกิดอะไรขึ้นเนี่ยะ หนูตกใจกลัวจนขนลุกชันไปทั้งตัว ลุกขึ้นยืนอย่างตื่นกลัวสุดขีดเมื่อเด็กวัยรุ่นคนนั้นกระโดดลงมาด้านล่างบนถนน แล้วรถตู้คันที่แล่นมาอย่างเร็วก็หักหลบไปชนเข้ากับเสาไฟฟ้า รถมอเตอร์ไซค์อีกคันที่วิ่งสวนมาก็หักหลบรถตู้แต่ไม่พ้น หนูเห็นเต็มสองตาว่าคนขับมอเตอร์ไซค์กระเด็นขึ้นไปติดบนต้นไม้ แต่ไปเฉพาะขาค่ะ ส่วนลำตัวลอยไปติดค้างบนสะพานลอย ส่วนเด็กสาวที่กระโดดลงมาก็ถูกรถแล่นทับผ่าน กลายเป็นกองเลือด หนูตกใจกรี๊ดลั่นแล้วก็ไม่รู้สึกตัว
รู้สึกตัวอีกครั้งก็เห็นตัวเองล้อมรอบไปด้วยคนมากมาย หนึ่งในนั้นมีคนคุ้นตา เป็นคนในซอยเดียวกัน คุ้นเคยกับแม่หนูดี ป้าเรียกสติโดยการเรียกชื่อหนูซ้ำๆ หลายหน “นัทๆ เป็นไงบ้าง เดี๋ยวพ่อเธอก็มา ป้าโทร.เข้าบ้านไปแล้วล่ะ”
หนูพยุงตัวลุกขึ้นนั่งก็พอดีกับพ่อมาถึงพอดี พ่อถามเป็นอะไรหรือเปล่า ป้าเพื่อนบ้านหันมาพูดกับพ่อ “ไม่ได้เล่าให้ลูกฟังหรือ นี่คงตกใจเรื่องนั้นแหง”
พ่อตอบ “พอดีนัทมันเพิ่งไปทำงานต่างจังหวัดกลับมาเมื่อคืน ดึกเลยไม่ได้คุยกับลูก เช้ามาก็ตื่นแต่เช้าก่อนพ่ออีก เลยไม่ได้เล่า”
“เล่าอะไรหรือค่ะ” หนูพูดขึ้น แล้วมองไปรอบๆ
วงกลุ่มคนที่ล้อมรอบตัวแตกออก หนึ่งในนั้นบอก “ไปคุยที่บ้านดีกว่ามั้ง จะคุยกันตรงนี้เลยหรือ” แล้วเขาก็มองไปรอบๆ อย่างหวาดๆ
หนูจึงเห็นว่าตัวเองยังอยู่ในศาลารอรถโดยสารที่เก่าหน้าปากซอย หนูลุกขึ้นยืน พ่อถามไหวมั้ย หนูตอบว่าไหว พ่อเดินนำไปยังมอเตอร์ไซค์ของพ่อ
ตลอดทางสามกิโลเมตรพ่อไม่พูดอะไรเลย เมื่อถึงบ้านพ่อก็เปิดประตูแล้วบอกให้รีบเข้า ก่อนจะกำพระเครื่องที่ห้อยคอไว้แล้วยกพร้อมพนมมือขึ้นเหนือศีรษะและพูดว่า ช่วยคุ้มครองลูกผมด้วยครับ แล้วพ่อก็ถอดมาห้อยคอหนู
“เล่าเสียทีสิพ่อ มีอะไร ตะกี้ที่หนูเห็น มันน่ากลัวมาก ใช่เรื่องเดียวกันหรือเปล่า”
“งั้นแกก็คงเห็นเหมือนที่คนอื่นเห็น จนหน้าปากซอยเราดึกๆ จะกลายเป็นเมืองร้างไปแล้ว พ่อขอโทษที่ไม่ได้บอกแกไว้ ไม่คิดว่าแกจะเจอแจ๊กพ็อต”
แล้วพ่อก็เล่าว่า “แกไปทำงานต่างจังหวัดวันนั้นแหละ ตกค่ำมีเด็กผู้หญิงกระโดดลงมาฆ่าตัวตาย รถตู้แล่นผ่านมาพอดี เห็นเข้าพยายามหักหลบ แต่หักไปชนเสาไฟฟ้ากลางถนน รถมอเตอร์ไซค์วิ่งมาเร็วชนเข้าอย่างจัง จนตัวขาด ขาขาดห้อยไปติดบนต้นไม้ เป็นที่สยดสยองแก่คนพบเห็น
ส่วนเด็กสาวก็ถูกรถแล่นมาทับขาดกลางตายคาถนนสมใจ ที่คนกลัวกันก็เพราะไม่น่าเชื่อเลยว่าคืนต่อๆ มาแทบทุกคืนมีคนเห็นเหตุการณ์นี้ซ้ำหลายคนมาก แม้แต่มอไซวินก็ไม่กล้าอยู่ เพราะมองไปก็เห็นเด็กสาวนั่งห้อยขา บางทีก็เห็นผู้ชายเป็นชิ้นส่วนๆ ติดบนต้นไม้ ทั้งๆ ที่กู้ภัยเขาก็เก็บไปหมดล่ะ คิดดูเฮี้ยนแค่ไหน ตายปุ๊บหลอกปั๊บ”
ตั้งแต่นั้นมาเป็นเวลาหลายเดือนที่หนูต้องรีบกลับถึงบ้านก่อนดึก หากกลับดึกหนูก็ต้องโทร.ให้พ่อมารับ บางคืนพ่อก็กลัวจนหนูต้องโบกแท็กซี่เข้าบ้านแทน
