หลาก&หลาย - เที่ยวผจญภัยเมืองเก่า กินข้าวหมกอูฐในซาอุฯ

ร่วมเดินทางกับคณะ นายนพดล คันธมาศ รองอธิบดีกรมการค้าต่างประเทศ กระทรวงพาณิชย์ เพื่อเจรจาค้าขายมันสำปะหลัง ที่ซาอุดีอาระเบีย โดยกำหนดการครั้งนี้ไป 2 เมืองคือ ริยาดและเจดดาห์

เป้าหมายแรกคือ ริยาด ใช้เวลามากกว่า 10 ชั่วโมงก็เดินทางถึงท่าอากาศยานนานาชาติคิงคาลิด ที่ริยาด ไม่รวมเวลารอต่อเครื่องที่ดูไบอีก 4 ชั่วโมง

ริยาด คือเมืองหลวงของซาอุฯ ด้วยซาอุฯ เป็นผู้ผลิตและส่งออกน้ำมันรายใหญ่ที่สุดของโลก คนซาอุฯ ส่วนใหญ่มีรายได้สูง แม้พื้นที่ส่วนใหญ่แห้งแล้ง ประกอบด้วยทะเลทราย ภูเขา แต่ดูจากบ้านเมืองรู้เลยว่า นี่คือประเทศของคนรวย

แม้เมื่อปี 2016 เจ้าชายมุฮัมมัด บิน ซัลมาน จะประกาศวิสัยทัศน์ไว้ว่าเพื่อลดการพึ่งพารายได้จากน้ำมันมากเกินไป จะมุ่งพัฒนาประเทศภายใต้โครงการวิชั่น 2030 เพื่อเพิ่มความหลากหลายทางเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน ซึ่งแสดงให้เห็นว่า ซาอุฯพร้อมเปิดรับนักท่องเที่ยวแล้ว

แต่เมื่อเดินทางถึงสนามบิน พนักงานที่อยู่ตรงตรวจคนเข้าเมือง (ตม.) ยังดูงงๆ กับการรับแขก ไม่ไหลลื่นปรื๊ด แบบประเทศที่มีนักท่องเที่ยวเยอะๆ แต่ก็ผ่านเข้าได้ทุกคน

เมืองโบราณ อาด ดิริยาห์

วันแรกที่ถึงก็ตรงดิ่งไปยังโรงแรม เพราะต้องยอมรับว่า เหนื่อยมาก แถมพอออกจากสนามบิน อากาศร้อนมาก ทำให้ร่างกายเพลีย และส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะกว่าจะออกจากสนามบินมาได้ก็เกือบ 2 ทุ่ม ซึ่งซาอุฯ เวลาช้ากว่าไทยประมาณ 4 ชั่วโมง นั่นหมายถึงขณะนั้นร่างกายพร้อมปิดสวิตช์เพราะเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว

ตื่นเช้าวันที่ 2 โปรแกรมงานแต่เช้า ล้อหมุนเพื่อเยี่ยมชมโรงงาน ก่อนไปหาข้าวเที่ยงกิน ตอนประมาณ 14.00 น. เสร็จแล้วทำงานกรุบกริบ ก่อนที่ ไกด์ “ไฟซอล” นักศึกษาปริญญาเอกคนไทยที่ได้ทุนจากรัฐบาล ซาอุฯ ให้ไปเรียนศาสนาอิสลามที่นั่น กระซิบว่า มีเวลา เดี๋ยวจะพาไปเมืองโบราณ 300 ปี ที่ชื่อว่า อาด ดิริยาห์ (Ad Diriyah)

ต้องรีบไป เพราะเมืองโบราณ ถ้าไปก่อน เวลา 17.00 น. ไม่ต้องเสียค่าเข้า เดอะแก๊งไปถึงเวลา 16.49 น. ไม่ต้องเสียค่าเข้า หากต้องจ่ายก็ตกคนละประมาณ 500 บาท แต่ต้องแลกกับการรอเวลาเปิดให้เดินชม คือ 17.00 น. เวลาเหมือนไม่นาน แต่อากาศประมาณ 40 องศา ความรู้สึกเหมือน 50 องศา ยืนรอกลางแจ้งเหมือนรอชั่วโมงกว่า

ฉายภาพยนตร์สั้นบนผนังเมืองโบราณ

ถึงเวลาแดดร่มลมตกแม้จะอบอ้าวเล็กน้อย แต่ด้วยเมืองโบราณ อาด ดิริยาห์ เป็นเมืองโบราณที่ก่อสร้างจากดินเหนียว เวลาเดินเที่ยวชม ตามห้องต่างๆ จึงรู้สึกไม่ร้อนมาก เวลาที่เดินชมถ้าเดินให้ครบทุกห้องน่าจะใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมงกว่าๆ

แต่ไฮไลต์ของการชมเมืองโบราณที่ไม่ควรพลาดคือ เมื่อเดินครบทุกห้องเราจะออกมาจุดเดิม คือจุดที่เข้าไป เวลา 18.00 น. จะมีการฉายภาพยนตร์บนกำแพงขนาดใหญ่บนเมือง เป็นภาพยนตร์สั้นๆ ทั้งหมดไม่กี่นาที บอกเล่าประวัติศาสตร์ของซาอุดีฯ ตั้งแต่การก่อตั้งประเทศจนถึงปัจจุบัน แบบตื่นตาไม่น้อย

ร้านอาชิบาซา

ก่อนเดินทางกลับ บัง “ไฟซอล” บอกว่า ค่าเข้าชม เราสามารถเอาไปซื้อของกินได้ เพราะบริเวณเมืองโบราณนี้ มีทั้งร้านค้า เพื่อซื้อของที่ระลึก หรือจะใช้ดื่ม ชา กาแฟและของหวานก็ได้

เมื่อเสร็จการชมเมืองโบราณ ก็ถึงมื้ออาหารเย็น วันนี้บัง “ไฟซอล” นำทางสู่อาชิบาซา ซึ่งในร้านขายข้าวหมกไก่และข้าวหมกอูฐ เสิร์ฟมาในจานใหญ่ยักษ์ ทุกคนนั่งพื้นและต้องใช้มือกินแบบคนพื้นเมือง แต่ทางร้านใจดีรู้ว่าเราเป็นนักท่องเที่ยวก็จัดช้อนมาให้

ข้าวหมกอูฐ นุ่มอร่อย

คำแรกลองข้าวหมกไก่ ก่อนขยับไปชิมข้าวหมกอูฐ ก่อนที่จะร้อง ว้าว…และหลังจากนั้นก็กินข้าวหมกอูฐ จนอิ่ม ไม่น่าเชื่อเนื้ออูฐนุ่มอร่อยมาก

มื้อนั้นไม่ลืมตบท้ายด้วยขนมหวาน “คูนาฟา” ขนมหวานชื่อดังที่ทำจากแป้ง ครีมชีส โรยหน้าด้วยถั่วพิสตาชิโอ เสิร์ฟมาพร้อมกับไซรัปเอาราดหน้า “คูนาฟา” โอ้ววว…สมคำร่ำลือ ลงตัวมาก

วันต่อมาคณะเราต้องตื่นเช็กเอาต์จากโรงแรมเลย เพราะต้องเดินทางไปเมืองเจดดาห์ เป็นเมืองเก่าแก่ที่ตั้งอยู่ริมทะเลแดง อดีตเป็นเมืองท่าที่ใช้ต้อนรับผู้คน และขนสินค้าไปยังนครเมกกะฮ์ (Mekkah) เดินทางโดยใช้เครื่องบินในประเทศ ประมาณชั่วโมงครึ่งก็ถึง

เห็นเมืองครั้งแรก มันทันสมัย ดูวัยรุ่น เหมือนเมืองท่องเที่ยว แตกต่างจากริยาดที่เคร่งขรึม ดูจริงจังไปหมด

“เจดดาห์” เป็นเมืองตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของซาอุฯ อยู่ติดชายฝั่งทะเลแดง (Red Sea) เมื่อถึงเจดดาห์ก็เย็น ได้เวลาอาหารเย็น แต่วันนี้ผิดคิวนิดหน่อย ทำให้เดอะแก๊ง 6 คนที่นั่งรถคันเดียวกัน พลัดหลงกลุ่มแบบไม่มีไกด์ที่ต้องสื่อสารกับคนขับ

เมือง เจดดาห์

จึงตกลงกันว่า ไปกินอาหารทะเลอาหรับก็แล้วกัน ดูตามรีวิวร้าน 4 ดาว รีวิวดี แล้วบอกคนขับรถ โชว์เฟอร์ก็ขับรถพุ่งไปยังร้านเป้าหมาย ไม่ถึง 5 นาที ทุกคนในรถมองหน้ากันเลิ่กลั่ก พร้อมกับร้องโอ้โฮ นี่มันร้าน สำหรับสุลต่าน หรือชีค หรูหรามาก ทั้ง 6 คนมองหน้าแบบไม่ต้องโหวต “ไปกินที่อื่นเถอะ”เพราะพวกเรายังไม่พร้อมล้างจาน

ใช้กูเกิ้ลแปลบอกคนขับว่า ไปที่อื่นเถอะ และให้เขาแนะนำร้านอาหาร เขาก็เปิดรีวิวอาหารในอินเตอร์เน็ตให้ดู เหมือนอาหารเกาหลี แบบสตรีตฟู้ด ราคาพอรับได้ 20-30 ซาร์ (คูณ 9 บาท) อ้อมไปไม่นาน เมื่อถึงที่หมาย สื่อสารได้ความว่า เดินย้อนกลับนิดเดียวจะเห็นร้าน

เดอะแก๊งทั้ง 6 คนเดินไปมา ไม่พบร้านที่ตั้งใจ เดินย้อนกลับไปอีกทาง คราวนี้มองหาร้านอะไรก็ได้ที่น่าจะกินได้ เพราะเวลาล่วงเลยมา 2 ทุ่มแล้ว ข้างถนนที่เดินร้านอาหารเยอะมาก โดยเฉพาะเคบับมีร้านขายผลไม้ ขายของฝาก

สตรีตฟู้ดร้าน Tawoo

แต่ไม่ได้แวะเข้าชม เพราะหิว เดินต่อไป หยุดอยู่ที่ร้านอาหารเหมือนฟาสต์ฟู้ด เมนูมีไก่ โปะข้าว เขียนภาษาอาหรับซึ่งอ่านไม่ออก ข้างล่างเขียนว่า Tawoo เมื่อถามคนทำอาหาร เขาบอกแปลว่าไก่ ทั้งร้าน โปรตีนที่ใช้ทำคือไก่อย่างเดียว ทุกคนถ่ายรูปเมนูที่ต้องการแล้วยื่นให้พนักงานร้าน

รอไม่นาน อาหารถูกลำเลียงออกมา เดอะแก๊งชิมอาหารของตัวเองและของเพื่อน สรุปข้าวไก่ที่นี่อร่อย นุ่มมาก แต่ผักดอง รสเค็มมากๆๆๆ อิ่มแล้วกลับห้องนอนได้

อาหารเยเมน

วันสุดท้ายของการทำงาน มีโอกาสได้ไปชมเมืองเก่าที่ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ที่เรียกกันว่า Al-Balad (เมืองเก่า) เป็นเมืองที่มีอายุหลายร้อยปี ที่มีคนอยู่อาศัยจริงถึงปัจจุบัน ซึ่งน่าเสียดายมาก เมื่อไปถึงเป็นเวลาเที่ยงๆ นั่นคือร้อนมาก ร้อนแบบตะโกน จึงเดินไปแป๊บเดียวก็ต้องวิ่งกลับรถ ขอไปหาร้านกาแฟ หรือคาเฟ่ นั่งรับแอร์ และดื่มน้ำเย็นๆ

เวลาล่วงเลยถึงอาหารเย็น วันนี้ไม่หลงกับคณะ เลยได้ไปกินซีฟู้ดอาหรับ ถามว่าอร่อยไหม ก็ไม่แย่ กุ้ง ปลา หมึก สดมาก

ซีฟู้ดที่เจดดาห์

ก่อนอำลาซาอุฯ มีโอกาสไปที่ร้านอาหารเยเมน ซึ่งต้องบอกว่าอาหารอร่อย แป้งหนาแผ่นใหญ่ๆ กินกันจุกๆ ถือเป็นมื้ออำลาซาอุฯ

ตัดจบที่เจดดาห์ เมืองที่มีสถาปัตยกรรมแปลกตา และผสมผสานหลากหลายวัฒนธรรม ดูเป็นเมืองที่มีชีวิตชีวา ที่ครั้งหนึ่งได้มายลถือว่าโชคดีที่สุด

พัทธ์ธีรา วงษ์อัศวกรณ์