แม้จะมีเวลาไม่มากนัก แต่เป็นโอกาสดีที่ได้แวะเวียนมาเยี่ยมเยือนเมืองมรดกโลก จอร์จ ทาวน์ (George Town) ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนโดยองค์กร UNESCO ตั้งแต่ปี 2008
จากตัวสถาปัตยกรรมอาคารบ้านเรือนดั้งเดิมรวมถึงวิถีชุมชนที่หล่อหลอมมรดกวัฒนธรรมของผู้คนหลากหลายสัญชาติ ไม่ว่าจะ จีน อินเดีย มุสลิม ไว้ได้อย่างกลมกลืน เป็นภูมิสถาปัตยกรรมและวัฒนธรรมที่ไม่ซ้ำใครทั้งในตะวันออกกลางและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
จอร์จ ทาวน์ เป็นเมืองหลวงของรัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย เริ่มก่อสร้างตั้งแต่ ค.ศ.1786 หลังจากกัปตันฟรานซิส ไลท์ นายพันกองเรือเขตปกครองบอมเบย์ ผู้แทนการค้าของบริษัทบริติชอินเดียตะวันออก สามารถเจรจาขอเช่าเกาะปีนังได้สำเร็จ
หลังสร้างเสร็จ เมืองจอร์จ ทาวน์ มีชื่อว่าเมือง ‘ตันจุง’ มาจากคำว่า แหลม ในภาษามลายู คนกลุ่มแรกที่เข้ามาอาศัยสร้างบ้านเมืองคือชาวมลายูพื้นถิ่น ที่เป็นประชากรหลักของเกาะปีนังมาแต่เดิม เริ่มตั้งที่อยู่บริเวณริมชายฝั่งและขยายเข้ามาเนินเขาทางตอนเหนือและตอนกลาง
ช่วงแรกกิจกรรมทางเศรษฐกิจของเมืองจอร์จ ทาวน์ ยังมีไม่มากนัก เน้นไปที่การสร้างท่าเรือ สร้างเมือง รวมถึงใช้พื้นที่บางส่วนในการเพาะปลูกเครื่องเทศต่างๆ เช่น กานพลู จันทน์เทศ ฯลฯ
ต่อมาเมืองจอร์จ ทาวน์ กลายมาเป็นเขตการปกครองที่มีชื่อเสียงเรื่องเครื่องเทศและทำการค้าแลกเปลี่ยนกับต่างชาติ ทั้งยังส่งรังนก หมากรวมถึงดีบุกไปยังจีนอีกด้วย
นอกจากนี้ เมืองจอร์จ ทาวน์ ยังได้ชื่อว่าเป็นเมืองที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เนื่องจากมีการรวมกลุ่มคนที่มาจากหลากหลายชาติพันธุ์ ทำให้จอร์จ ทาวน์ ได้ชื่อว่าเป็นเมืองแห่งความหลากหลายทางวัฒนธรรมและสถาปัตยกรรม และถูกยกเป็นมรดกโลกเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ.2008
ไฮไลต์ที่ใครต่อใครที่มาถึงแล้วกล่าวขวัญถึง คือผลงานศิลปะ ที่เรียกว่า สตรีตอาร์ตบนผนังอาคารเก่าในย่านต่างๆ ปัจจุบันภาพวาดสตรีตอาร์ตมีมากกว่า 120 ภาพ แทรกตัวอยู่ทั่วเมืองมากกว่า 50 จุด ตั้งแต่ถนน Lebuh Armenian ไปถึงถนน Lebuh Acheh
สตรีตอาร์ตตลอด 2 ฝั่งถนนเหล่านี้บอกเล่าเรื่องราวพร้อมทั้งความสวยงาม ทำให้ระยะทางสั้นๆ ประมาณ 1 ก.ม. มีมนต์เสน่ห์จนทำให้นักท่องเที่ยวแนวศิลปวัฒนธรรม ทั้งคนเอเชียหรือแม้แต่ฝรั่งตาน้ำข้าวต่างหลั่งไหลมาเยี่ยมชมไม่ขาดสาย
เริ่มต้นกันที่หัวถนน มีวัดจีนที่ชื่อ YAP TEMPLE ที่เก่าแก่ก่อสร้างมาตั้งแต่ปี ค.ศ.1924
ตัวอาคารแบ่งเป็น 2 ส่วน คือ ส่วนตึกสีเขียวสำหรับทำพิธีกรรมทางศาสนาและส่วนของศาลเจ้าที่ตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจง เปิดให้เข้าไปสักการะขอพรกับเทพเจ้าเพื่อความเป็นสิริมงคล
ปากทางเข้าเต็มไปด้วยรถสามล้อถีบ ที่เรียกว่า Trishaw เป็นวิธีการเดินทางแบบดั้งเดิมที่ยังคงพบเห็นได้ในจอร์จ ทาวน์ หรือที่บ้านเราเรียกว่า ซาเล้ง ไว้รองรับผู้ที่ต้องการเช่าเพื่อนั่งกินลมชมเมืองชิลชิล ส่วนค่าบริการแล้วแต่จะตกลงกัน ว่าไปใกล้ไกลแค่ไหน นับเป็นอีกหนึ่งสัญลักษณ์และสีสันให้กับย่านนี้ไปโดยปริยาย
เข้าไปได้นิดหนึ่งพบกับป้ายการได้เป็นมรดกโลก ให้นักท่องเที่ยวได้ทราบข้อมูล ระหว่างทางมีร้านค้าสไตล์มินิมอล ขายกระเป๋า ผ้าพันคอ ของที่ระลึก เสื้อผ้าสไตล์วินเทจหรือแม้แต่จักรยานไว้ให้นักช็อปได้เพลิดเพลิน
ที่ขาดไม่ได้คือร้านขายทุเรียน มูซานคิง อันลือชื่อ จำนวนหลายร้าน ดักหน้าดักหลังไว้หมด เรียกว่าถ้าเป็นแฟนพันธุ์แท้ทุเรียน โอกาสรอดน่าจะยาก
มาถึงรูปแรก เป็นภาพพี่สาวกับน้องชายเอื้อมมือออกมาจากลูกกรงเหล็กหน้าต่าง หวังจะหยิบซาลาเปาท้ายรถจักรยานที่จอดอยู่ข้างๆ (Brother and Sister want Pao) ให้ความรู้สึกว่าเป็นความจริงเพราะเป็นภาพหน้าต่างที่วาดอยู่ถัดจากประตูร้านขายขนมตกแต่งสไตล์จีน ที่จริงๆ แล้วเป็นตึกทึบทั้งหลัง
เดินต่ออีกพักพบกับรูปพีระมิดแมว (Love Me Like Your Fortune Cat) ไม่ต้องแปลกใจถ้าเห็นคุณสาวๆ มาดูภาพนี้กันมากเป็นพิเศษ ด้วยเพราะคำร่ำลือที่ว่าเป็นภาพให้โชคในเรื่องความรัก ดูทีแรกสงสัยว่าแมวตรงกลางทำไมถึงมองบน จนเหลือบไปเห็นหนูสีดำตัวจ้อยที่ห้อยอยู่ตรงหลังคา คลายความสงสัยไปโดยพลัน
ระหว่างไปชมรูปภาพทางนอกจากร้านค้า ร้านกาแฟ น้ำผลไม้ ที่มีมากแล้ว อีกสิ่งหนึ่งที่มีจำนวนไม่แพ้กัน คือศาลเจ้า เดี๋ยวมีทางซ้าย 1 เดี๋ยวมีทางขวา 1 เอ้าข้างหน้าทางซ้ายมีอีก 1 นับรวมกับศาลเจ้าต้นทางด้วยแล้ว ถนนระยะทางสั้นๆ ไม่ถึง 1 ก.ม. มีศาลเจ้าอยู่ 4-5 แห่งกันเลยทีเดียว เป็นเครื่องยืนยันถึงว่าชุมชนแห่งนี้ยึดมั่นในศาสนาอย่างแน่นแฟ้นนั่นเอง
รูปต่อมาหากไม่สังเกตดีๆ แทบจะไม่เห็นเลยเพราะอยู่บนผนังตึกที่มีร่มร้านค้าบังอยู่ แถมยังมีกระถางต้นไม้วางอยู่ด้านหน้าเป็นรูปวงกลมแม่สี 3 สี แดง เหลือง น้ำเงิน อินเตอร์เซ็ปต์กัน แบบที่เคยเห็นในหนังสือเรียนสมัยเด็กๆ โดยมีแมวส้มกำลังล้อเล่นอยู่กับหนูตัวน้อยสีดำ
และแล้วก็มาถึงรูปไฮไลต์ ที่ใครมาถนนเส้นนี้ต้องถ่ายรูปด้วย เป็นรูปพี่สาวตัวน้อยปั่นจักรยานคันโต โดยมีน้องชายซ้อนท้าย หน้าตาหวาดหวั่น กับทักษะการปั่นของพี่สาวอยู่ไม่น้อย (Kids on a bike)
ไม่แปลกใจว่าทำไมรูปนี้ ถึงได้รับความสนใจเป็นพิเศษ เพราะความมีชีวิตชีวาในอารมณ์ของภาพที่ศิลปินบรรจงวาดไว้นี่เอง
บนถนนเส้นนี้ ยังมีผลงานสตรีตอาร์ตอีกมากมายหลายรูป ใครที่มาเที่ยวและมีเวลามากพอ จะได้เสพสัมผัสกันจนอิ่มเอมใจกลับไปอย่างแน่นอน
กิตติพงศ์ ศรีเจริญ
