น้องอิ่ม
หลอน
นทธี ศศิวิมล
น้องอิ่มเคยเป็นรุ่นน้องที่โรงเรียนมัธยมของผมเองครับ ตอนสมัยเรียนเธอดูเด็กกว่าวัย เวลาเดินในกลุ่มเพื่อนๆ เธอเหมือนรุ่นน้อง ม.ต้นที่เนียนข้ามรุ่นมาเดินกับพี่ๆ ม.ปลายสาวๆ อิ่มมักจะผูกผมเปียเดี่ยวยาวเรียบร้อยน่ารักเหมือนเด็กคอนแวนต์ บวกกับนิสัยช่างพูด ขี้อ้อน เวลายิ้มตาหยีน่าเอ็นดู มักดูไร้เดียงสาและมีภาพลักษณ์เช่นนั้นจนกระทั่งจบ ม.6
ทำไมผมถึงบรรยายน้องได้ละเอียดขนาดนี้ เดาดูสิครับไม่ผิดหรอก ง่ายนิดเดียว ก็เพราะผม ชอบน้องเขาน่ะสิแอบมองมาตั้งนานแล้ว และจนป่านนั้น ต่างคนต่างโต ทำงานทำการกันแล้ว ผมก็ยังได้แค่แอบมองต่อไป ใช่ว่าไม่เคยพยายามเผยความรู้สึกอะไรเลย แต่ทว่า น้องเขาไม่ยอมเล่นด้วยกับผมเอาเลย ตีลูกซื่อทำเป็นไม่รู้ตลอด พยายามพูดกับผมว่าเวลาอยู่ใกล้ผมแล้วอบอุ่น อยากให้ผมเป็นพี่ชาย เธอไม่ยอมพูดตรงๆ แต่ผมเข้าใจดี ผมคงไม่ใช่แบบที่เธอชอบนั่นแหละ
ช่วงสี่ห้าปีตอนที่เธอไปเรียนวิทยาลัยพยาบาล เราแทบไม่ได้พบกันเลย ทั้งที่บ้านอยู่ใกล้กัน เราได้มาพบกันบ่อยๆ อีกทีตอนที่เธอเข้ามาทำงาน ใช้ทุนในกทม. ที่ร.พ.ใกล้ๆ กับที่พักผม ผมชวนให้เธอมาพักอยู่ที่คอนโดฯเดียวกัน เผื่อมีอะไรช่วยเหลือกันได้ ผมชวนอย่างบริสุทธิ์ใจ และอิ่มก็ รับรู้ได้ เธอเองก็กำลังมีปัญหาเรื่องที่พักของ โรงพยาบาลเช่นกัน เลยให้ผมพามาดูห้องที่ คอนโดฯ และตกลงที่จะเปิดเช่าห้องห้องหนึ่งที่ชั้นเดียวกับผมนั่นเอง
เนื่องจากอิ่มเป็นพยาบาล เวลาทำงานจึงไม่ค่อยเหมือนชาวบ้านเขาเวรดึก เวรเช้า เวรบ่ายอะไรของเธอนั่นแหละ บางวันที่เวลาว่างของเราตรงกัน ผมกับน้องอิ่มก็จะได้กินข้าวด้วยกันบ้าง น้องอิ่มยังคงรักษาระยะห่างระหว่างเราให้คงความเป็นพี่น้องไว้อย่างเหนียวแน่น
ผมเองก็พยายามตัดใจแล้วและมองเธอเป็นน้อง แต่ก็ยังอดหวั่นไหวไม่ได้ทุกทีเวลาที่อยู่ใกล้ๆ หนึ่งปีหลังจากที่อิ่มย้ายเข้าคอนโดฯ มา ผมก็ได้เห็นแฟนของเธอเป็นครั้งแรก แฟนเธอเป็นสาวหล่อ ที่ดูแล้วท่าทางจะเป็นคนดี ผมก็ได้แต่ยินดีกับน้องทั้งที่ใจหวิว อิ่มดูทั้งรักทั้งหลงแฟนทอมคนนี้มาก คงเพราะเป็นแฟนคนแรกของเธอ และสาวหล่อก็ช่างเอาอกเอาใจ แต่ทั้งสองคบกันได้ราวห้าหกเดือนก็เริ่มมีปัญหา ดูเหมือนอิ่มจะจับได้ว่าแฟนทอมคบทีเดียวหลายคน และไม่ยอมเลือกคนใดคนหนึ่ง อิ่มมาร้องไห้กับผมบ่อยครั้ง และเช่นเคยที่ผมก็ยังคงเป็นได้เพียงที่ซับน้ำตาให้น้อง ไม่อาจก้าวไปได้ไกลกว่านั้น
จนกระทั่งวันหนึ่ง น้องอิ่มกลับมาคอนโดฯ และมาเคาะที่ห้องผม บอกว่าเลิกกับแฟนแล้ว แต่แปลก ที่หน้าตาเธอกลับยิ้มแย้มแจ่มใส บอกว่าหมดเคราะห์หมดโศกเสียที เธอเข้ามาในห้องผม แล้วบอกผมว่าเธอรู้มาตลอดว่าผมแอบชอบเธอมาตั้งแต่สมัยเรียน เธอมันโง่ ตาบอดเอง ไม่รู้จักรักคนที่รักเธอจริงๆ อย่างผม
ตอนนั้นผมมีความสุขมากจนแทบจะร้องไห้ อิ่มมาหาผมที่ห้องทุกวันตอนสองทุ่ม และจะขอตัวกลับห้องตอนราวห้าทุ่ม บอกว่าจะต้องกลับไปฉีดยา ผมเคยเดินไปส่งและอยู่จนเห็นเธอเตรียมสำลี ยาฆ่าเชื้อ หลอดใส่ยาฉีด และเข็มฉีดยาออกมา รัดต้นแขนซ้ายตัวเอง หาเส้นเลือด และทำท่าจะฉีด ผมกลัวเข็มเลยชิ่งกลับก่อนตลอด แต่เมื่อถามเธอในวันต่อๆ มา ว่าอิ่มเป็นอะไร ทำไมต้องฉีดยาทุกวัน อิ่มก็ไม่ได้ตอบตรงๆ เธอว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก ผมไม่ต้องเป็นห่วง
ผมแช่อิ่มในความสุขนั้นได้เพียงอาทิตย์เดียว ก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นพ่อ แม่ และญาติของอิ่มมากันที่คอนโดฯ อิ่ม ผมชะโงกดู แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปถาม เพราะเป็นคนนอก เห็นพ่อกับแม่ร้องไห้ ผมยังนึกภาวนาว่าอย่าให้มีเรื่องร้ายอะไรกันอีกเลย แค่นี้อิ่มก็น่าสงสารมากพอแล้ว
แต่พอพี่สาวอิ่มหันมาเห็นผมก็รีบปรี่เข้ามาหา ร้องไห้โฮ แล้วถามว่ารู้เรื่องอิ่มหรือยัง
ตอนนั้นเองที่ผมได้รับรู้เรื่องที่เศร้าและหลอนชวนขนลุก ทุกคนยืนยันว่าอิ่มเสียชีวิตแล้ว ด้วยการฉีดยาฆ่าตัวตาย ที่โรงพยาบาลที่เธอทำงานนั่นแหละ เสียมาได้ราวอาทิตย์นึงแล้ว เวลาราวๆ สี่ทุ่ม เวลาเดียวกับที่เธอขอตัวกลับห้องไปฉีดยาทุกคืนนั่นแหละ อิ่มใจเย็นมาก ขนาดจะฆ่าตัวตายยังทำอย่างสมเกียรติพยาบาล คือเช็ดฆ่าเชื้อทำความสะอาดก่อนฉีดเรียบร้อย และเอาสำลีแปะปิดแผลหลังฉีดเสร็จด้วย
ผมหน้าชา มือเท้าเย็นเฉียบ ไม่ได้เล่าให้ใครฟังว่าผมเจออะไร แต่ก็ตัดสินใจว่าคงอยู่ให้อิ่มมาหาทุกวันไม่ไหว แม้จะสงสารแค่ไหนก็ตาม ในขณะที่ผมกำลังเตรียมตัวไปนอนที่อื่น เวลาก็เดินไปถึงสองทุ่ม
และที่ประตูหน้าห้องก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ผมขนลุกซู่ ใจหาย ทั้งเศร้าทั้งกลัว แต่ในที่สุดก็ตัดสินใจลุกไปเปิดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะย้ายออกในวันพรุ่งนี้ ก่อนไปผมจะบอกเธอว่าไม่ต้องห่วงผม และหากเรามีวาสนาต่อกันขอให้ได้พบกันและรักกันในชาติหน้า ชาตินี้ขอให้เธอไปสู่สุคติเถิด ผมคิดพลางน้ำตาซึม
