“พระวิสุทธิญาณเถร” หรือ “หลวงพ่อสมชาย ฐิตวิริโย” พระเถระสายวิปัสสนากัมมัฏฐาน อดีตประธานสงฆ์วัดเขาสุกิม จ.จันทบุรี ศิษย์หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต บูรพาจารย์พระป่า
มีนามเดิมว่า สมชาย มติยาภักดิ์ เกิดเมื่อวันที่ 7 เม.ย.2468 ที่หมู่บ้านเหล่างิ้ว ต.จังหาร อ.จังหาร จ.ร้อยเอ็ด
อายุ 19 ปี บรรพชาที่วัดป่าศรีไพรวัลย์ อ.เมือง จ.ร้อยเอ็ด
ช่วงปลายปี พ.ศ.2487 ได้ยินกิตติ ศัพท์หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ไปฝากตัวเป็นศิษย์ที่วัดป่าบ้านหนองผือ จ.สกลนคร
ในระหว่างที่พำนักอาศัย ศึกษาปฏิบัติธรรมอยู่กับหลวงปู่มั่น ใช้ความเพียรต่อการปฏิบัติสมาธิอย่างยิ่งยวด ตลอด จนอุปัฏฐากครูบาอาจารย์โดยไม่บกพร่อง
อายุครบ 21 ปี เข้าอุปสมบทที่วัดศรีโพน อ.เมือง จ.สกลนคร เมื่อวันที่ 23 มิ.ย.2489 มีพระธรรมเจดีย์ เป็นพระอุปัชฌาย์ หลวงปู่ฝั้น อาจาโร เป็นพระ กรรมวาจาจารย์ และหลวงปู่กงมา จิรปุญโญ เป็นพระอนุสาวนาจารย์
ได้รับฉายา ฐิตวิริโย มีความหมายว่า ผู้ตั้งมั่นในความเพียร
ถือเป็นศิษย์รับใช้ใกล้ชิดหลวงปู่มั่น ครั้งหนึ่งเคยทำการบีบนวดถวายหลวงปู่มั่นเป็นเวลานาน เกิดความคิดว่า “เราไม่ได้นอนมา 2 วัน 2 คืนแล้ว พรุ่งนี้ต้องเดินทางไกลไปหนองคาย” ในขณะกำลังคิดอยู่นั้น หลวงปู่มั่นพูดสวนขึ้นมาว่า “จะไปพักก็ไปได้นะ สังขารร่างกายอย่าหักโหม พรุ่งนี้ต้องเดินทางไกล” หลวงปู่สมชาย แปลกใจว่าคำพูดของท่านตรงกับความคิดพอดี
ทำให้มั่นใจว่าหลวงปู่มั่นทราบวาระจิตด้วยสมาธิญาณ เกิดความปีติอิ่มเอิบ หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง ตั้งหน้าตั้งตาบีบนวดหลวงปู่มั่น พลางคิดว่าเราจะต้องศึกษาวิชาแบบท่านให้ได้ พอท่านคิดจบ หลวงปู่มั่นพูดสวนความคิดขึ้นมาทันทีว่า “ตั้งใจเอาแน่หรือ” เมื่อได้ยินคำพูดหลวงปู่มั่นดังนี้แล้ว ทำให้เชื่อแน่ว่าอภิญญาสมาบัติ มีจริง
วันรุ่งขึ้นได้กราบลาหลวงปู่มั่น ออกไปแสวงหาที่บำเพ็ญตามป่าเขาสถานที่ทุรกันดาร เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายนานาชนิด ด้วยความวิริยะและอดทนเป็นเลิศ
ครั้งหนึ่งเมื่อปี พ.ศ.2501 หลวงปู่สมชายได้อยู่จำพรรษาปฏิบัติธรรมที่วัดเขาสายัณห์ โดยท่านไม่ได้ฉันภัตตาหาร 15 วันติดต่อกัน และถือเนสัชชิกังคะ คือยืน นั่ง เดิน โดยไม่เอนกายลงนอนทั้งคืน บางครั้งเป็นเดือน
ช่วงกลางวัน ยังสามารถช่วยงานทางวัดได้ สามารถแบกปูนครั้งละ 2 ลูก ขึ้นไปบนเขาเพื่อสร้างโบสถ์วิหาร จนกลายเป็นเรื่องน่าประหลาดว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ถ้ามิใช่ผลแห่งสมาธิจิต
นอกจากจะเป็นศิษย์รับใช้ใกล้ชิดหลวงปู่มั่นแล้ว ยังฝากตัวเป็นศิษย์หลวงปู่ฝั้น อาจาโร, หลวงปู่สิงห์ ขันตยาคโม, หลวงปู่อ่อน ญาณสิริ, หลวงปู่สีลา อิสฺสโร และพระวิปัสสนาจารย์ชื่อดังอีกหลายรูป ด้วยความเป็นพระสงฆ์นักปฏิบัติ ออกธุดงควัตรตามป่าเขาลำเนาไพรไปทั่วทุกหนแห่ง
กล่าวสำหรับวัดเขาสุกิมนั้น แต่เดิมพื้นที่แห่งนี้ เคยเป็นป่า รกทึบ หลวงพ่อสมชาย บุกเบิกพัฒนา สร้างสรรค์วัดเขาสุกิม ต.เขาบายศรี อ.ท่าใหม่ บนเนื้อที่กว่า 3,280 ไร่ ให้เป็นศาสนสถานอันร่มรื่น สวยงาม เป็นศรีแก่จังหวัดจันทบุรี ตั้งแต่พ.ศ.2507
ปัจจุบันสถานที่ดังกล่าวแปรสภาพถูกจัดระเบียบกลายเป็นศูนย์ปฏิบัติธรรมแห่งภาคตะวันออก จนกลายเป็นที่กล่าวขานว่าใครไปเยือนเมืองจันทบุรี ถ้าไม่ได้ไปนมัสการวัดเขาสุกิมถือว่ายังไปไม่ถึงเมืองจันทบุรี
ในปี พ.ศ.2542 เริ่มมีอาการอาพาธด้วยโรคหัวใจ และต้องเข้ารับรักษาอาการที่ร.พ.ศิริราช
กระทั่งปลายปี พ.ศ.2547 อาการอาพาธด้วยโรคหัวใจมีอาการทรุดหนักลง เหนื่อยหอบ และต้องล้างไตถี่ขึ้น
ท้ายที่สุด เวลา 10.40 น. วันที่ 18 มิ.ย.2548 จึงมรณภาพอย่างสงบ ด้วยวัย 80 ปี พรรษา 60 ที่ห้องไอซียู ชั้น 7 ร.พ.วิชัยยุทธ
เหรียญหลายรุ่นมีชื่อเสียง โด่งดังแทบทุกรุ่น แต่ที่ได้รับความนิยมคือ รุ่น “เสือ-วัว” สร้างเมื่อวันที่ 15 ก.ค.2521 เสือหมายถึงท่านเกิดปีขาล และวัวหมายถึงปีสร้าง
ลักษณะเป็นทรงกลม มีหูห่วง จัดสร้างเป็นเนื้อเงิน, เนื้อทองแดง บล็อกนวะ 4 เส้น, เนื้อทองแดงกะไหล่ทอง, เนื้อนวโลหะ, เนื้อทองแดง พิมพ์ใหญ่ มีจำนวน 3,000 เหรียญ
ด้านหน้าเป็นรูปเหมือนครึ่งองค์ หันหน้าตรง ใต้รูปเหมือน เขียนคำว่า “พระอาจารย์สมชาย ฐิตวิริโย”
ด้านหลังด้านบนเขียนคำว่า “วัดเขาสุกิม” ถัดลงมาเป็นยันต์อุณาโลม ต่อด้วยรูปเสือหมอบด้านซ้าย ขวาเป็นวัวหมอบหันหน้าหากัน มีอักษร “เมตตา” ล่างสุดมีตัวเลขไทย “๑๕-๗-๒๑” คือวันที่จัดสร้าง
เหรียญรุ่นนี้ประกอบพิธีปลุกเสกด้วยตัวเอง
