“หลวงพ่อบรรณ พุทธสโร” หรือ “พระครูศีลพงศ์คณารักษ์” เป็นเจ้าอาวาสรูปแรกของวัดอุปนันทาราม หรือวัดด่าน อ.เมือง จ.ระนอง และเป็นเจ้าคณะจังหวัดระนองรูปแรก
เป็นพระเกจิอาจารย์ชื่อดังที่มีชีวิตร่วมสมัยเดียวกับหลวงพ่อแช่ม วัดฉลอง จ.ภูเก็ต
ตามประวัติไม่ปรากฏมีการบันทึกไว้ อุปสมบทในช่วงปี พ.ศ.2418 เดิมเป็นชาวเมืองไชยา (ปัจจุบันคือ อ.ไชยา จ.สุราษฎร์ธานี)
เมื่อบวชได้ประมาณ 10 พรรษา ออกจาริกธุดงค์จากเมืองไชยา ผ่านเมืองหลังสวน (ปัจจุบันคือ อ.หลังสวน จ.ชุมพร) เข้าสู่เมืองระนอง โดยปักกลดอยู่ในป่าช้าของหมู่บ้านท่าด่าน
ชาวบ้านในสมัยนั้นได้นำของไปถวายและสนทนาธรรม คนเฒ่าคนแก่สมัยนั้นเห็นว่าเป็นพระเก่งกล้า มีความรู้เรื่องเวทมนตร์และอาคมดี จึงเกิดความเลื่อมใสศรัทธา แล้วจึงได้นิมนต์ให้อยู่สร้างวัดด่าน ซึ่งสมัยนั้นยังเป็นป่าช้าและสำนักสงฆ์ จนแล้วเสร็จและได้ขึ้นทะเบียนกับกรมการศาสนา เมื่อปี พ.ศ.2436 จนได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก และเป็นเจ้าคณะจังหวัดรูปแรกของจังหวัดระนองด้วย
จนถึงปี พ.ศ.2463 มรณภาพสิริอายุรวม 79 ปี
ทั้งนี้ ก่อนมรณภาพมีผู้เล่าว่า ขณะนั่งบนหลังช้างเพื่อพาพระใบฎีกาพลอย ธัมมโชโต (ซึ่งต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าคณะจังหวัดระนองรูปที่ 3) ไปเทศนาที่วัดหาดส้มแป้น ต.หาดส้มแป้น อ.เมือง จ.ระนอง แต่ในระหว่างเดินทางหลวงพ่อบรรณได้เกิดเป็นลม แล้วมรณภาพบนหลังช้างอย่างสงบ
สำหรับความอภินิหารและวาจาสิทธิ์นั้นมีอยู่หลายครั้ง เช่น เคยมีคนเข้าไปขโมยมะพร้าวในสวนของวัด ตอนกลางคืน ทำให้คนขโมยออกจากสวนมะพร้าวไม่ได้ เดินวนเวียนหาบมะพร้าวจนรุ่งสาง
เมื่อไปพบเข้าจึงพูดขึ้นเป็นสำเนียงภาษาใต้ว่า “มึงวางต้า” หมายถึงให้วางลง คนที่ขโมยมะพร้าวเมื่อได้ยินก็วางหาบมะพร้าวลงแล้วเดินออกจากสวนมะพร้าวของวัดไปได้
อีกเรื่องคือ เกิดไฟไหม้ชุมชนตลาดเก่า เมื่อทราบข่าวว่าไฟไหม้บ้านของชาวบ้าน จึงรีบเดินทางไปที่เพลิงกำลังลุกไหม้อยู่ เมื่อไปถึงจึงได้กำทรายขึ้นมาเสกแล้วเป่าวิทยาคม พร้อมด้วยการหว่านทราย ทำให้ไฟที่กำลังไหม้ดับมอดลงทันตาเห็น ไม่ลุกลามไปบ้านหลังอื่น
ถือเป็นพระเถระคู่เมืองของชาวระนองมายาวนาน วัดด่านได้สร้างรูปเหมือนไว้ในศาลา ซึ่งมีผู้คนไปกราบไหว้บูชา บนบานขอสิ่งต่างๆ ทุกวันมิได้ขาดสาย เช่น คนที่มีบุตรยากไปอธิษฐานก็จะสมหวัง บางคนอธิษฐานของเรื่องการเรียน การสอบเข้าทำงาน ให้หายเจ็บไข้ไม่สบาย หรือการเดินทางให้แคล้วคลาด หรือแม้กระทั่งของหาย เมื่ออธิษฐานก็ยังได้กลับคืน
นอกจากนี้ มีเรื่องเล่าขานเมื่อประมาณ 10 กว่าปีก่อน มีไต้ก๋งเรือประมงคนหนึ่งห้อยเหรียญหลวงพ่อบรรณติดตัว ถูกคลื่นซัดจนเรือล่ม ต้องลอยคออยู่ในทะเลอันดามัน มีปลาฉลามว่ายน้ำจะมาเข้างับ จึงได้บนบานถึง ปรากฏว่าปลาฉลามได้แต่ว่ายน้ำวนเวียนโดยรอบ ไม่สามารถเข้าไปใกล้ได้ ในที่สุดมีเรือประมงเข้ามาพบช่วยเหลือไว้ได้จนปลอดภัย
เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ชาวเรือประมงจำนวนมากเลื่อมใสศรัทธาเช่าเหรียญรุ่นต่างๆ ไปบูชาจำนวนมาก และเมื่อได้ในสิ่งที่ขอแล้ว จะต้องแก้บนด้วยหมากพลูตำ บุหรี่มวนใหญ่ ยาเส้นใบตอง ข้าว แกงเผ็ดเนื้อ น้ำพริกกะปิเผา เป็นต้น
นอกจากนี้ ยังมีสิ่งอัศจรรย์เกิดขึ้นอีกอย่างหนึ่งคือ ที่ตั้งของวัดด่านซึ่งอยู่บนเนินเขาเตี้ย ซึ่งใต้แผ่นดินบริเวณดังกล่าวเป็นแหล่งแร่ดีบุกจำนวนมาก ถึงขนาดที่ผู้สัมปทานเหมืองแร่ในสมัยนั้นเสนอให้ย้ายวัด แล้วจะสร้างวัดให้ใหม่
แต่หลวงพ่อบรรณไม่ยอมย้าย เรือขุดแร่พยายามขุดหาแร่เข้าไปบริเวณวัด แต่ก็ไม่เคยสำเร็จ เมื่อเรือขุดแร่เข้าใกล้เขตวัด เครื่องยนต์จะดับโดยไม่ทราบสาเหตุทุกครั้ง จนในที่สุดก็ต้องถอยกลับไปเอง
ทำให้วัดด่านอยู่ที่เดิมคู่เมืองระนองมาจนตราบถึงทุกวันนี้
วัตถุมงคลที่สร้าง ที่ได้รับความนิยมอย่างสูงคือ เหรียญรุ่นแรก สร้างเมื่อปี พ.ศ.2497 จัดสร้างจำนวนไม่กี่ร้อยเหรียญ ราคาสูงถึง 5 หลัก
ลักษณะเป็นทรงกลมรูปไข่ มีหูห่วง ด้านหน้าเป็นรูปเหมือนครึ่งองค์ ใต้รูปเหมือนเขียนคำว่า “หลวงพ่อบรรณ วัดด่านระนอง” มีขอบข้าง
ด้านหลังไม่มีขอบ เขียนยันต์ ระบุปี พ.ศ.ตัวเลขไทย “๒๔๙๗”
ปัจจุบันเป็นที่เสาะแสวงหา
