“พระครูอนุรักษ์วรคุณ” พระเกจิอาจารย์เรืองวิทยาคมชื่อดังลุ่มน้ำแม่กลอง หรือที่รู้จักกันดีในนาม “หลวงพ่อสง่า อนุปุพโพ” พระเกจิดังเมืองโอ่งแห่งวัดหนองม่วง อ.บางแพ จ.ราชบุรี
มีนามเดิมว่า สง่า เวสสุวรรณ เกิดเมื่อวันที่ 11 มี.ค.2469 ที่บ้านหม้อ ต.คลองตาคต อ.โพธาราม จ.ราชบุรี
ชีวิตในวัยเยาว์ได้รับการศึกษาจากโรงเรียนวัดบ้านหม้อ มีบรรดาพระภิกษุเป็นผู้อบรมสั่งสอนวิทยาการ อีกทั้งบางวันยังต้องนอนค้างวัด เพื่อช่วยปรนนิบัติรับใช้พระภิกษุอยู่เสมอ
ดังนั้น ชีวิตจึงอยู่ใกล้ชิดกับพระและวัดมาโดยตลอด จนกระทั่งจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จึงออกจากโรงเรียนมาช่วยครอบครัวทำไร่ทำนา
อุปนิสัยในวัยหนุ่ม ก็เหมือนกับวัยรุ่นส่วนใหญ่ทั่วไป ที่มักไปเที่ยวเล่นสนุกสนานกับเพื่อนๆ บางครั้งก็ไปเสาะแสวงหาความรู้ด้านวิทยาคมจากครูอาจารย์ที่เก่งๆ
จนกระทั่งทราบมาว่าที่วัดไทรอารักษ์ มีอาจารย์ที่เชี่ยวชาญคาถาอาคมอยู่รูปหนึ่ง จึงดั้นด้นไปพบเพื่อขอเรียนวิชาแต่หลวงพ่อวัดไทรอารักษ์กลับตั้งคำถามว่ามาจากที่ใด และพอทราบว่ามาจากบ้านหม้อ
จึงปรารภขึ้นว่า “หาหญ้ากินไกลคอกเหลือเกินนะเรา อย่าลืมหญ้าปากคอกดูบ้างว่าหญ้าปากคอกนั้นงามขนาดไหน”
ในขณะนั้นได้แต่คิดถึงถ้อยคำปริศนาที่หลวงพ่อวัดไทรฯ ได้พูดถึงแต่ก็คิดไม่ออก จนกระทั่งไม่นานจึงไขปริศนาได้ว่าหญ้าปากคอกที่พูดถึงนั้น คือ ท่านพระครูเจ้าอาวาสวัดบ้านหม้อ นั่นเอง
จึงได้ปวารณาตัวเป็นศิษย์เพื่อเล่าเรียนวิทยาคมนานนับปี จนมีความรู้แคล่วคล่องในบทสวดคาถาอักขระเลขยันต์
พ.ศ.2481 อุปสมบทที่วัดบ้านหม้อ จ.ราชบุรี โดยมีพระอธิการกลิ่น วัดคงคา เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอาจารย์เกลี้ยง วัดเฉลิมอาสน์ เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระอาจารย์เช้ง และ พระอาจารย์แป๊ะ เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายาว่า อนุปุพโพ
อยู่จำพรรษาที่วัดบ้านหม้อ เพื่อศึกษาพระธรรมวินัยจนสามารถสอบได้นักธรรมชั้นตรี-โท ตามลำดับ รวมถึงได้รับการถ่ายทอดวิชามาจากพระอาจารย์แป๊ะ พระอาจารย์เปีย วัดบ้านหม้อ และวิชาการแพทย์แผนโบราณ
ในปี พ.ศ.2484 วัดหนองม่วง อ.บางแพ จ.ราชบุรี ขาดพระสงฆ์ผู้นำที่จะดูแลวัด ชาวบ้านจึงได้พร้อมใจนิมนต์หลวงพ่อสง่า พัฒนาวัดหนองม่วง
เป็นพระเกจิที่มีความเข้มขลังในด้านพุทธาคม ด้วยเริ่มศึกษาคาถาอาคมและอักขระเลขยันต์มาตั้งแต่ตอนสมัยเป็นหนุ่ม ทั้งวิชาสักยันต์ รดน้ำมนต์
ครั้นพออุปสมบทแล้วก็ยังให้ความสนใจอย่างต่อเนื่อง ด้วยเชื่อว่าเป็นกุศโลบายให้ชาวบ้านเกิดศรัทธา ยึดเหนี่ยวทางจิตใจ
แต่เดิมสักยันต์ให้คนทั่วไปอยู่นานหลายปี แต่เมื่อได้ข่าวว่าผู้ที่สักยันต์ส่วนมากไปกระทำชั่ว เป็นนักเลงเพราะฮึกเหิมลำพองในความคงกระพันของรอยสักที่สักให้ จึงได้เลิกพิธีกรรมสักทั้งหมด
เมื่อมีเวลาว่าง จึงไปขอเรียนวิชากับหลวงปู่ดี วัดบ้านยาง อ.บ้านโป่ง จ.ราชบุรี ซึ่งเชี่ยวชาญในด้านการสร้างพระปิดตามหาอุตม์คงกระพันชาตรี, หลวงพ่อเปลี่ยน วัดใต้ จ.กาญจนบุรี โดยได้รับการถ่ายทอดวิชาลบผงอิทธิเจ ปถมัง และการเขียนยันต์ 108, หลวงพ่อแช่มวัดตาก้อง ได้สอนวิชามหาอุตม์, หลวงพ่อเงิน วัดดอนยายหอม
อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นพระเกจิอาจารย์ชื่อดัง แต่ปฏิปทากิตติคุณและคุณธรรมสูงส่ง พัฒนาวัดและพัฒนาคนให้รู้จักหลักการดำเนินชีวิตอย่างปกติสุข
ปี พ.ศ.2538 จึงได้ย้ายกลับอยู่ที่วัดบ้านหม้อ อ.โพธาราม อีกครั้ง
มรณภาพ เมื่อวันที่ 29 มี.ค.2547 สิริอายุ 88 ปี พรรษา 66
จัดสร้างวัตถุมงคลไว้ที่โดดเด่นหลายอย่าง แต่ที่โดดเด่นเป็นที่เลื่องลือ คือ เหรียญรุ่นแรก จัดสร้างเมื่อปี พ.ศ.2511
ลักษณะเป็นเหรียญกลมรูปไข่ มีหูห่วง จัดสร้างเป็นเนื้อเดียว คือ เนื้อทองแดงผิวไฟ
ปลุกเสกเองที่วัดหนองม่วงตอนแรก พร้อมกับปั๊มทำเป็นเหรียญไม่มีการระบุ พ.ศ. แต่ครั้นพอทำไปได้จำนวนหนึ่งก็หยุด ให้ช่างแก้ไขใส่บล็อกเป็นเลขปี พ.ศ.2511 ไว้ที่ด้านหลัง
ดังนั้น เหรียญรุ่นนี้ที่ไม่มีตัวเลขระบุปี พ.ศ. จึงมีจำนวนน้อยมาก
ด้านหน้าตรงกลางเป็นรูปเหมือนครึ่งองค์หันหน้าตรง ด้านล่างใต้รูปเหมือน เขียนคำว่า “พ.ศ.๒๕๑๑ พระครูอนุรักษ์วรคุณ วัดหนองม่วง” บริเวณรอบขอบเป็นอักขรยันต์
ด้านหลังบริเวณตรงกลางเป็นอักขรยันต์ประจำตัวขอบโค้งด้านบน ไปจนถึงขอบโค้งด้านล่างเป็นอักขรยันต์
เป็นเหรียญดีที่อนาคตไกล
