“พระเทพวงศาจารย์” หรือ หลวงพ่ออินทร์ อินทโชโต อดีตเจ้าคณะจังหวัดเพชรบุรี และอดีตเจ้าอาวาสวัดยาง อ.เมือง จ.เพชรบุรี พระเกจิผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง
มีนามเดิมชื่อ อินทร์ พรหมโลก เกิดเมื่อวันอาทิตย์ที่ 10 ต.ค.2429 ที่บ้านไร่คา ต.ลาดโพธิ์ อ.บ้านลาด จ.เพชรบุรี บิดา-มารดา ชื่อ นายพรหม-นางนวล พรหมโลก
ครั้นอายุครบ 14 ปี บรรพชา เมื่อวันที่ 28 เม.ย.2442 โดยมีเจ้าอธิการพลับ วัดวังบัว เป็นพระอุปัชฌาย์
ต่อมา เดินทางไปศึกษาต่อที่วัดอรุณราชวราราม กรุงเทพฯ เรียนพระปริยัติธรรมกับพระมหาริด เปรียญ 4 ประโยค และอาจารย์นวล เป็นเวลา 6 ปี
ครั้นถึงวันที่ 9 พ.ค.2450 เข้าพิธีอุปสมบท ณ วัดวังบัว โดยมีพระพิศาลสมณกิจ (ริด) เป็นพระอุปัชฌาย์
ขณะเรียนวันหนึ่งได้แปลหนังสืออยู่กับพระพิศาลสมณกิจ (ริด) กรมพระสมมติอมรพันธุ์ และกรมพระยาดำรงราชานุภาพ ซึ่งโดยเสด็จมากับพระพุทธเจ้าหลวง รัชกาลที่ 5 ครั้งแปรพระราชฐานมายังเมืองเพชรบุรี เสด็จชมวัดคงคาราม ทรงได้ยินการแปลหนังสือ จึงสนับสนุนให้ไปสอบในสนามหลวง แต่ในปีนั้นพระพุทธเจ้าหลวงรัชกาลที่ 5 เสด็จสวรรคต จึงเป็นเหตุให้งดการสอบ
กระทั่ง พ.ศ.2452 ได้รับตราตั้งเป็นพระสมุห์ ฐานานุกรมพระพิศาลสมณกิจ (ริด) พ.ศ.2453 ได้เป็นพระปลัดฐานานุกรม พระพิศาลสมณกิจ พ.ศ.2456 เดินทางเข้าไปเรียนนักธรรมที่วัดเบญจมบพิตรพระนคร ใช้ระยะเวลาศึกษาอยู่ 8 เดือน เมื่อกลับมาได้สร้างหอไตรขึ้นหลังหนึ่ง โดยมีจีนหงส์ ชาวบ้านปากทะเล อ.บ้านแหลม เป็นผู้ออกทุนทรัพย์ นายนิ่ม กลิ่นอุบล เป็นผู้ทำลวดลาย ทำอยู่ 3 ปีจึงแล้วเสร็จ
พ.ศ.2460 ขณะพรรษาที่ 11 ติดตามพระพิศาลสมณกิจ (ริด) ผู้เป็นอาจารย์ ย้ายสำนักจากวัดคงคาราม มาอยู่ ณ สำนักวัดยางซึ่งอยู่คนละฝั่งถนนราชดำเนิน กระทั่ง พ.ศ.2478 ท่านจึงดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดยาง
เป็นผู้มีความสามารถออกแบบและควบคุมการก่อสร้างด้วยตนเอง โดยอาศัยการจดจำและการสังเกต ตลอดระยะเวลาที่อยู่วัดยาง ท่านทุ่มเทเรื่องศิลปะการช่างสร้างผลงานไว้มากมาย อาทิ ธรรมาสน์เทศน์หลายหลัง เช่นที่ วัดบัวงาม วัดหนองควง วัดสำมะโรง วัดปากคลองบางครก วัดใหม่ตีนครุ เป็นต้น
นับเวลาที่ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดยาง เปรียบประดุจเป็นแหล่งเพาะช่างใหญ่เป็นที่ชุมนุมช่างแห่งหนึ่งของเมืองเพชรบุรี ผู้ที่ได้ผ่านการบวชเรียนจากสำนักนี้แล้วจะเป็นผู้มีความรู้ทางการช่างติดตัวไปเสมอ
นอกจากนี้ ยังขยายการศึกษาด้านวิชาชีพ สร้างโรงเรียนอาชีพแห่งแรกของจังหวัด ชื่อว่าโรงเรียนช่างไม้วัดยาง เปิดการสอนครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 ส.ค.2478 โดยใช้หลักสูตรของกระทรวงศึกษาธิการ
ต่อมาได้ขยายย้ายที่ตั้งโรงเรียนไปไว้ที่วัดเลา ซึ่งเป็นวัดร้าง ตั้งอยู่ ถ.บริพัตร ต.ท่าราบ อ.เมืองเพชรบุรี ปัจจุบัน คือ วิทยาลัยเทคนิคเพชรบุรี
ตลอดที่อยู่ใต้ร่มเงาพระศาสนา เป็นผู้ที่มากไปด้วยคุณความดีเป็นอเนกประการ มีศรัทธาแน่วแน่ในพระพุทธศาสนา จึงมีคณะศิษยานุศิษย์และผู้เคารพนับถือมากมาย
ลำดับงานปกครองคณะสงฆ์ พ.ศ.2478 เป็นเจ้าอาวาสวัดยาง พ.ศ.2478 เป็นเจ้าคณะตำบลบ้านหม้อ พ.ศ.2481 เป็นพระอุปัชฌาย์ พ.ศ.2512 ดำรงตำแหน่งเจ้าคณะจังหวัดเพชรบุรี
ลำดับสมณศักดิ์ พ.ศ.2481 ได้รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตรที่ พระครูพิศาลสมณกิจ พ.ศ.2493 ได้รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะสามัญที่ พระพิศาลสมณกิจ พ.ศ.2505 ได้รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นราชที่ พระราชวชิราภรณ์
พ.ศ.2517 ได้รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นเทพที่ พระเทพวงศาจารย์
ตรากตรำต่อการทำงานและหน้าที่พระสังฆาธิการ ตลอดระยะเวลาอันยาวนาน
กระทั่งเวลา 21.15 น. วันที่ 28 ก.พ.2524 ละสังขารอย่างสงบ
สิริอายุ 95 ปี พรรษา 74
เมื่อครั้งยังมีชวิต จัดสร้างพระเครื่อง วัตถุมงคล และเครื่องรางของขลังที่มีชื่อเสียงเป็นที่เลื่องลือ
ที่ได้รับความนิยม คือ เหรียญรุ่นที่ 1 พ.ศ.2493 ในโอกาสฉลองสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะสามัญ ที่พระพิศาลสมณกิจ
ลักษณะเป็นทรงรูปไข่หูในตัวห่วงเชื่อม เนื้อโลหะทองแดง
ด้านหน้าปรากฏเม็ดไข่ปลาอยู่โดยรอบ ตรงกลางเป็นรูปท่านห่มหลุดไหล่ครึ่งองค์หน้าตรง ส่วนล่างใต้รูปมีอักษรภาษาไทยโค้งตามรูปเหรียญว่า “พระพิศาลสมณกิจ”
ด้านหลังตรงกลางเป็นรูปยันต์สี่ มีอักษรขอมเขียนว่า “ทุ สะ นิ มะ” อันเป็นหัวใจพระอริยสัจสี่ ตรงกลางยันต์เป็นรูปอักษรขอมตัว “นะ” ใต้ยันต์ลงมาจะปรากฏเป็นเลขไทยเขียนว่า “๒๔๙๓”
ปัจจุบันเป็นที่ต้องการ เริ่มหาได้ยากยิ่งและมีมูลค่าสูงเพิ่มขึ้นเป็นลำดับ
