“หลวงปู่เพิ่ม ปุญญวสโน” หรือ “พระพุทธวิถีนายก” วัดกลางบางแก้ว จ.นครปฐม ยอดพระเกจิอาจารย์เรืองนามเมืองเจดีย์ใหญ่
เป็นศิษย์เอกของหลวงปู่บุญ วัดกลางบางแก้ว
สร้างวัตถุมงคลไว้หลายอย่าง เช่น พระเครื่อง เหรียญ ผงยาวาสนาจินดามณี ตะกรุด และเบี้ยแก้ เป็นต้น
มีนามเดิมว่า เพิ่ม พงษ์อำพร เกิดวันศุกร์ ขึ้น 5 ค่ำ เดือน 3 ปีจอ จุลศักราช 1248 ตรงกับวันที่ 28 ม.ค.2429 ที่ ต.ไทยวาส อ.นครชัยศรี จ.นครปฐม บิดาชื่อนายเกิด มารดาชื่อ นางวรรณ พงษ์อำพร
บรรพชาเมื่ออายุ 8 ขวบ สืบต่อมาจนอายุครบบวชจึงเข้าพิธีอุปสมบท วันที่ 12 ก.ค.2450 ที่พัทธสีมาวัดกลางบางแก้ว มีสมเด็จพระสังฆราช (แพ ติสสเทโว) ครั้งยังดำรงสมณศักดิ์ที่สมเด็จพระวันรัต วัดสุทัศนเทพวราราม เป็นพระอุปัชฌาย์, พระอธิการจอม เจ้าอาวาสวัดตุ๊กตา เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระครูทักษิณานุกิจ (ผัน) วัดสรรเพชญ์ อ.สามพราน จ.นครปฐม เป็นพระอนุสาวนาจารย์
ศึกษาเล่าเรียนพระปริยัติธรรมอยู่ที่วัดกลางบางแก้วตลอดมา และคอยสั่งสอนกุลบุตรผู้บวชในภายหลังตามสมควร
ถือได้ว่าเป็นศิษย์ที่ใกล้ชิดหลวงปู่บุญมากที่สุด เพราะบวชสามเณรตั้งแต่อายุ 8 ขวบ อยู่อุปัฏฐากรับใช้มาตลอด จนกระทั่งมรณภาพ เป็นเวลาถึง 39 ปี
ตลอดระยะเวลานั้นได้รับการถ่ายทอดวิชาความรู้ทั้งทางด้านคันถธุระและวิปัสสนาธุระ ตลอดจนเวทวิทยาคมต่างๆ ไว้มากมาย
เป็นพระสงฆ์ที่งามผุดผ่องด้วยศีล สมาธิ และปัญญาธรรม เปี่ยมล้นไปด้วยเมตตาธรรม พูดจาไพเราะอ่อนหวาน สำเนียงของท่านนั้นมีแววความเมตตาใครได้ฟังแล้วจะรู้สึกชุ่มชื่นใจ ใครได้สนทนาด้วยแล้วจะรู้สึกเคารพศรัทธาท่านทุกคนไป
ลำดับงานปกครองคณะสงฆ์นั้น วันที่ 5 ก.พ.2481 ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสปกครอง วัดกลางบางแก้ว อ.นครชัยศรี จ.นครปฐม
วันที่ 4 ธ.ค.2482 ได้รับตราตั้งเป็นพระอุปัชฌาย์ วันที่ 8 เม.ย.2483 เป็นเจ้าคณะอำเภอนครชัยศรี
ลำดับสมณศักดิ์ วันที่ 1 มี.ค.2489 ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์ที่พระครูสัญญาบัตร ราชทินนามว่า พระครูพุทธวิถีนายก
วันที่ 5 ธ.ค.2495 ได้รับเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตรชั้นเอก ในราชทินนามเดิม
วันที่ 5 ธ.ค.2503 ได้รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์ เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญมีราชทินนามว่า พระพุทธวิถีนายก
พุทธศักราช 2520 เนื่องจากความชราภาพมาก คณะสงฆ์จึงยกขึ้นเป็นกิตติมศักดิ์
ตลอดระยะเวลาการดำรงสมณเพศอย่างเคร่งครัด ด้วยศีลาจารวัตรเป็นที่เลื่อมใสศรัทธาแก่ประชาชนทั่วไป เสียสละตนเพื่อประโยชน์แก่สังคม สร้างคุณอเนกแก่กุลบุตร-กุลธิดา ด้วยการก่อสร้างและทำนุบำรุงการศึกษาให้เจริญงอกงาม
มรณภาพด้วยโรคชราด้วยอาการสงบ เมื่อวันที่ 6 ม.ค.2526 เวลา 05.50 น.
สิริอายุ 97 ปี พรรษา 77
เบี้ยแก้ หลวงปู่เพิ่ม สร้างตามตำรับของหลวงปู่บุญอย่างเคร่งครัด ผู้ที่จะขอให้สร้างเบี้ยต้องไปหาหอยเบี้ยปรอทแผ่นตะกั่วมาให้พร้อม ซึ่งสมัยนั้นหาซื้อได้ในตลาดนครชัยศรี จัดให้เป็นชุดพร้อมสรรพ
เบี้ยแก้ เป็นเครื่องรางของขลังชนิดหนึ่ง ทำด้วยเบี้ยจั่น ซึ่งเป็นหอยทะเลชนิดหนึ่ง บรรจุปรอทเอาไว้ภายใน แล้วปลุกเสกด้วยอาคม
สร้างมาแต่ครั้งโบราณ เชื่อว่าใช้แก้กันได้สารพัด ใช้ป้องกันคุณไสยต่างๆ ป้องกันภูตผีปีศาจ ป้องกันไข้ป่า ป้องกันยาพิษยาสั่ง ป้องกันและแก้พิษจากแมลงสัตว์กัดต่อยได้
ในด้านร้ายกลับเป็นดี จะมีคุณสมบัติในเรื่องช่วยให้เรื่องร้ายๆ หรือ เรื่องที่ไม่ดีต่างๆ ให้กลับกลายเป็นเรื่องที่ดี ซึ่งเป็นจุดสำคัญของคำว่า “เบี้ยแก้” ที่มีความหมายว่า แก้ในสิ่งที่ไม่ดี ให้กลับเป็นดีขึ้นได้
กรรมวิธีการจัดสร้างเบี้ยแก้ของหลวงปู่เพิ่ม ต้องไปจัดหาหอยเบี้ย 1 ตัว ปรอทน้ำหนัก 1 บาท ชันโรงใต้ดินกลางแจ้ง 1 ก้อน แผ่นตะกั่วขนาด 4 x 5 นิ้ว 1 แผ่น เอาของทั้งหมดใส่ถาด พร้อมดอกไม้ธูปเทียนไปถวายจะรับสิ่งของเอาไว้ จากนั้นจะเสกปรอทแล้วเทปรอทจากขวดใส่ฝ่ามือเรียกเอาปรอทใส่เบี้ย แล้วอุดด้วยชันนะโรงที่ปากหอย
จากนั้นเอาแผ่นตะกั่วห่อหุ้มหอยเบี้ยที่กรอกปรอทเอาไว้ ใช้ด้ามมีดเคาะจนแผ่นตะกั่วแนบสนิทกับตัวหอย ขั้นตอนนี้ ใช้เวลานานประมาณ 30 นาที ถึง 1 ชั่วโมง จนกระทั่งแผ่นตะกั่วเรียบสนิทดี
ฝีมือการเคาะนี้ หากไม่มีความชำนาญ เบี้ยจะออกมาไม่สวย
เมื่อหุ้มตะกั่วแล้วเสร็จ ลงจารอักขระบนตะกั่วที่ห่อหุ้มเบี้ยเอาไว้ บางรายเอาผ้าแดงผืนเล็ก ให้หลวงปู่ลงยันต์ให้ด้วยก็มี
พอจารเสร็จก็จะปลุกเสกให้ เป็นอันแล้วเสร็จ
