คอลัมน์ คำคมคารมเซียน
“ขนม” กับเด็กๆ ดูจะเป็นของคู่กัน
ผู้ใหญ่มักใช้เป็นลูกไม้-รางวัลล่อใจในเวลาที่เด็กงอแงงี่เง่า
เซียนเค้ายืมคำนี้มาเป็นศัพท์ภาษาราชการประจำวงการพระเครื่องฯ
เวลาพูดจะสะท้อนอาการลิงโลดดีใจคล้ายในเยาว์วัยที่ได้รับประทานของโปรด
คอลัมน์คำคมฯ ตอนนี้ขอยกพื้นที่ให้กับ คำว่า…ขนม
รสชาติจะกลมกล่อมหรือจืดชืด ลองไป ชิมกัน
ขนม : พระราคาแพงที่เช่ามาได้ในราคาถูกราคาและถูกใจ
หลักสากลของการพาณิชย์ทุกชนิดสินค้าคือขายให้แพง แต่ต้อง…ซื้อให้ถูก ยิ่งซื้อฟลุก-ถูก มากๆ ยิ่งดี จะได้มีส่วนต่างระหว่างต้นทุนกับราคาขายหลายๆ บาท
เผื่อชีวิตผิดพลาด พบภัยพิบัติสารพัดความเดือดร้อนต้องรีบเทขาย
ยังสามารถลดราคาจากป้ายไม่ขาดทุนจนวุ่นวายใจ
ผ่านไปสนามพระหลังภาวะน้ำท่วมใหญ่เมื่อปีกลาย
ร้านพระหลายรายบ่นอุบ เศรษฐกิจฟุบ-โรงงานยุบ-ธุรกิจปิดตัว…เจ๊งกันเป็นแถบๆ
เซียนเงินหมุนรู้ทางลม งัดนโยบาย “ประกันราคาแกลบ”
กันกระเป๋าแฟบ ยอมปล่อยไหลขายถูกก่อนตายแบบ…Safe-t-cut
ส้มหล่นใส่เซียนใหญ่เงินเย็นเงินหนา ได้เวลาช้อนซื้อ…ขนม
เวลาเข้ารูปประโยคมักพูดทำนองว่า “ได้พระมาราคาขนม…หวานหมูเลย”
ก็ “ขนม” ไม่มีคำว่าขม-ขื่น เคี้ยวกลืนลื่นลงคอสบายจ้อย
อร่อยลิ้นกลิ่นรสหอมหวานน่าหม่ำ
คำสร้อย “หวานหมู” ต่อท้าย ให้ความหมายที่แฝงรอยยิ้มดีใจว่าแฮปปี้
ส่วนวันๆ ที่เซียนเค้าเปิดร้าน ไม่ได้คาดหวังเรื่องคนมาเช่าพระเท่าไรนัก
เพราะปกติมักเป็นเรื่องขาประจำ-หลังไมค์ หรือนัดไปเจอซื้อ-ขายกันที่ไหนสักแห่ง
ส่วน “ขาจร” ที่ตู้พระแข่งกันกวักมือถามว่า “มีพระมาชมมั้ยครับ” นั่นแหละ…ความหวัง
คนเหล่านี้จะเป็นผู้ที่นำลาภก้อนใหญ่มาสักการะเซียน
โดยเสนอขายพระให้ในราคาขนมกันถึงที่
คิดดูดิ ถ้าสมเด็จวัดระฆังมูลค่ากว่าสิบล้าน ธุดงค์ผ่านมาให้นิมนต์แค่ไม่ กี่หมื่น
ชีวิตจะชื่นมื่นขนาดไหน…กลายเป็นเศรษฐีในพริบตา!
ความโชคดีนี้จะเกิดขึ้นอยู่กับ 2 ปัจจัยหลัก คือ พระต้องแท้และผู้ที่นำมาขายไม่รู้ค่า
หน้าที่เซียนเพียงรู้ให้มาก-รู้ให้เก่งกว่าทุกเซียน ดังนี้
1.ต้องดูพระให้แม่นและเป็นพระหลายๆ สาย
2.รู้ราคาความเคลื่อนไหว
3.ตัดสินใจซื้อพระได้ด้วยตนเอง
4.มีลูกค้าประจำ ที่เป็นนักสะสมหรือเซียนใหญ่…กระเป๋าหนัก
สำหรับบุคคลทั่วไป การนำพระไปขายตามตู้ดูจะเป็นบรรยากาศที่ชวนอึดอัด
เป็นความถนัดของพี่เค้าอยู่แล้วในการต้อน-ช้อนซื้อ ยิ่งถ้าคุณคือ…มือใหม่!
ทุกครั้งที่ยื่นพระแล้วถูกถามสวนชวนขายว่า…”เปิดเท่าไร”
หลายคนจะอ้ำอึ้งถามซื่อกลับไป…”ให้ได้เท่าไหร่”
มาทรงนี้ก็เข้าทางเด๊ะ โดนสอนมวยทันที…
“อ้าว…พี่จะขายเท่าไหร่ก็ต้องบอกมา ซื้อได้ผมก็ซื้อ…
คนขายที่ไหนจะมาถามราคาจากคนซื้อล่ะพี่…
เวลาแม่ค้าจะขายส้มเค้าคงไม่มาถามพี่ว่าโลละกี่บาท…
คนขายต้องบอกเองว่าราคาเท่าไหร่…”
ร่ายยาวราวกับเป็นสคริปต์ที่ฟังแล้วต้องจุก
เป็นคนนอกที่ริรับบทเป็นพ่อค้าขายพระให้เซียน เลยโดนตอกหน้าซะมึนตึ้บ
ไม่รู้เดียงสา หน้าเลิ่กลั่กลุกลี้ลุกลนจนเค้าอ่านทางออก
จะบอกแพงก็เขิน เงินก็อยากได้…เอาไงดี
ในที่สุดคนเลยกลายเป็นหมู เสียรู้-ขายของรักราคาหวานๆ โดนรับประทานซะ!
นี่แหละครับ…ขนม!
แต่กรณี “เซียนต้มเซียน” ด้วย “ขนมปลอม” ก็เกิดบ่อย
พวกจะคอยจัดหน้าม้าฝึกการแสดงลอกแบบสถานการณ์ข้างต้น
ทำทีว่าขนพระมาจากหิ้ง แต่แท้จริงคือของเก๊ฝีมือเฉียบ
พลาดท่าเพราะประมาทและโลภ เลยจบกัน
จากเซียนเลยเปลี่ยนเป็นสมัน เพราะถูกนายพรานล่อด้วย…ขนม
โถๆๆ…โดนซะเอง!
