คอลัมน์ วิถีแห่งการปฏิบัติพระอาจาร์มั่น ภูริทัตโต
เสถียร จันทิมาธร
ธรรมเทศนาจากปาก พระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต ทรงความหมายเป็นอย่างสูง สั่นสะเทือนในทางความคิดอย่างล้ำลึก
จุดสำคัญเป็นอย่างมาก คือการเปรียบเทียบ
เจาะลงไปให้เห็นว่า ชาวบ้านยังบวงสรวงนับถือบูชา เทพยดาอารักษ์ ภูตผีปีศาจ ผีสางนางไม้ เอามาเป็นที่พึ่งตามความเข้าใจผิด
เข้าใจว่าเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ มีอิทธิฤทธิ์ดลบันดาล คุ้มครอง ปกปักรักษาและป้องกันภยันตรายได้จริง มีการฆ่าสัตว์ 2 เท้า 4 เท้า ตลอดถึงเหล้าสุราของมึนเมา เอามาทำพิธีกรรม เซ่น สรวง บูชา
“เขาเหล่านั้นจะได้มาเสวยเครื่องสังเวยหรือไม่ ไม่มีใครเห็น เห็นแต่พวกเจ้าเองนั่นแหละ อิ่ม มึนเมา ครึกครื้นหมดกันทั้งหมู่บ้าน”
รอบปีหนึ่งๆ ก็ต้องเสียวัวเสียควาย หมู เป็ด ไก่ ให้ทุกๆ ปี
พวกเรามีความเชื่อถือมาผิดๆ เพราะความเห็นผิดนี้ไม่ใช่ธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้าที่พาสาวก อุบาสกอุบาสิกาประพฤติปฏิบัติมา การไหว้พระภาวนารักษาศีลให้ทาน จึงไม่มีอานิสงส์มาก ให้พากันเลิกละความเชื่อผิดและนับถือผิดมาแล้วนั้นเสียตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป
อย่าได้เกี่ยวข้องกับมันอีกเด็ดขาด
ขณะเดียวกัน ในอีกทางหนึ่ง สิ่งที่ พระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต เน้นย้ำอย่างหนักแน่นและจริงจัง ณ เบื้องหน้า พระอาจารย์ฝั้น อาจาโร
คือ
“เชื่อมั่นในคุณพระรัตนตรัย คือ คุณพระพุทธเจ้า คุณพระธรรม คุณพระสงฆ์ แล้ว กราบไหว้บูชาทุกวันเวลาอย่างนี้เราก็พึ่งได้”
นั่นคือ เอาพระรัตนตรัยมาแทนที่เทพยดาอารักษ์ ภูตผีปีศาจ ผีสางนางไม้
“เพราะที่พึ่งของเรามีแล้ว เราทำบุญให้ทานการกุศลใดๆ ย่อมได้ผลอานิสงส์มาก เราอยู่ในชาติใด ภพใด เราก็ได้อาศัยซึ่งบุญกุศลที่ตนได้ทำไว้แล้วเป็นที่พึ่งอาศัย บำรุงตกแต่ง คุ้มครองรักษากาย วาจา ใจให้พ้นอันตราย”
นั่นคือ เอาพระรัตนตรัยเป็นเครื่องคุ้มครอง
“มีแต่ความสุขกายสบายใจ เราจะปรารถนาสิ่งใดก็ย่อมได้บรรลุถึงซึ่งความสำเร็จ เพราะมีผู้ได้รับความสำเร็จมากต่อมากนับจำนวนไม่ได้ทั้งในอดีตและปัจจุบันมาแล้ว อย่างนี้พวกเราต้องการไม่ใช่หรือ”
นั่นคือ การตั้งคำถามแล้วเสนอคำตอบให้อย่างฉับพลันทันใด
“เมื่อเราต้องการแต่เราไม่ทำ เราจะได้หรือไม่ได้ถ้าเราไม่ทำ ได้จำเพาะผู้ที่ได้ทำไว้แล้วเท่านั้น ข้อนี้ควรจำไว้ให้ดี”
เป็นธรรมเทศนาอันปรากฏขึ้นเมื่อเดือน 3 ของปีพ.ศ.2462
เหตุการณ์นั้นส่งผลสะเทือนเป็นอย่างสูงในทางความคิดให้กับพระภิกษุ 3 รูป คือ 1 อาญาครูดี 1 พระภิกษุกู่ ธัมมทินโน และ 1 พระภิกษุฝั้น อาจาโร
เป็นผลสะเทือนอันวรรณกรรมห้วงหลังต่อมาสะท้อนให้ได้ประจักษ์
“ทำให้เกิดมีความพอใจ เลื่อมใสศรัทธาในธรรมเทศนาของ พระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต เป็นอันมาก จึงมอบกายถวายตัวเป็นศิษย์ ด้วยจิตศรัทธาอันแรงกล้า เพื่อจะฝึกศึกษาและปฏิบัติตามพระอาจารย์ไป”
แต่เดิมทั้ง 3 ปรารถนาจะตาม พระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต ไปพร้อมกับศิษยานุศิษย์อื่นๆ แต่ตระเตรียมบริขารการออกธุดงค์อยู่ป่าไม่ทัน
จึงเป็นอันคลาดคลา
กระนั้น โชคก็ยังเป็นของพระภิกษุทั้ง 3 รวมทั้ง พระอาจารย์ฝั้น อาจาโร ที่ได้พบกับ พระอาจารย์ดูลย์ อตุโล ได้ศึกษาวิธีฝึกจิตตภาวนาเบื้องต้น
จากนั้น พระอาจารย์ดูลย์ อตุโล นั้นเองที่ได้พาพระอาจารย์ฝั้น อาจาโร เดินธุดงค์กระทั่งได้พบพระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต ที่บ้านตาลโกน อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร
นั่นเป็นครั้งแรกที่ พระอาจารย์ฝั้น อาจาโร ได้ศึกษาได้อุบายวิธีการภาวนาชนิดอย่างจุใจ
การได้พบและได้ศึกษา โดยตรงจาก พระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต จึงทรงความหมายเป็นอย่างสูง
ในความเป็นจริง อุบาย วิธีการภาวนา อันมาจาก พระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต คือหลักการอันถือว่าเป็นปริยัติ เป็นแนวทาง เป็นวิธีวิทยา เป็นเหมือนหนทางที่จะก้าวเดิน เป็นเหมือนแผนที่บอกให้รู้เส้นทาง
จากนั้น ผลชี้ขาดอย่างแท้จริงอยู่ที่การลงมือปฏิบัติโดยตนของพระ อาจารย์ฝั้น อาจาโร
