คอลัมน์ ชมรมพระเครื่อง
แทน ท่าพระจันทร์
สวัสดีครับ ท่านผู้อ่านที่รักทุกท่าน สำหรับผู้ที่นิยมสะสมพระเครื่องนั้นปัญหาที่พบเสมอๆ ก็คือ พระเครื่องที่เราได้มาหรือเช่าหานั้นแท้หรือไม่ ถูกต้องตามที่เราเข้าใจหรือไม่ ซึ่งปัญหานี้ก็มีมาเนิ่นนานตั้งแต่สมัยโบราณแล้ว เนื่องจากมีพระแท้ก็ย่อมจะมีพระปลอมควบคู่กันไปหรือประเภทย้ายวัดยัดกรุเป็นต้น ที่แย่ที่สุดก็คือพระปลอมทำมาเพื่อหลอกลวง หรือหาผลประโยชน์แก่พวกตน
มีคำถามเยอะแยะว่าแก้ได้ไหม ผมตอบเลยว่ายากครับ คนเลวนั้นมีอยู่ทุกที่ทุกสังคม คนที่เห็นแก่ตัวเพื่อหาผลประโยชน์แก่ตัวเองและพรรคพวกนั้นมีอยู่ตลอด การป้องกันตัวเราเองนั้นก็คือพยายามศึกษาเบื้องต้น เกี่ยวกับพระที่เราจะเช่าหาก่อนที่จะเช่าหาศึกษาตัวผู้ที่เราจะเข้าไปหาความรู้หรือเช่าหาพระเครื่องกับเขา ว่าเป็นคนอย่างไรก่อนที่จะคบหา ก็เหมือนกับสังคมทั่วๆ ไป ก่อนจะคบหากันก็ต้องดูอุปนิสัยกันก่อน
ความเป็นจริงเกี่ยวกับปัญหาพระเครื่องว่าแท้หรือไม่นั้น มีคำตอบอยู่เพียง “แท้กับไม่แท้” เท่านั้นครับ ยกเว้นพระไม่ทราบว่าเป็นของที่ใดก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ในปัจจุบันผู้ที่นิยมสะสมพระเครื่องนั้นมีจำนวนมากขึ้น ผู้ที่เข้ามาเป็นผู้จัดหาหรือผู้ที่มีอาชีพค้าขายพระเครื่องนั้นก็มีมากขึ้น
อาชีพนี้เป็นอาชีพอิสระ ใช้ความสามารถของตนเอง เช่น ทักษะในการพิจารณาพระเครื่อง และการเสาะหาพระเครื่องนั้นๆ ซึ่งคนที่มีอาชีพนี้ก็มีทั้งคนดีและคนเลวเหมือนๆ กับทุกอาชีพ อยู่ที่เราจะไปเจอกับคนประเภทไหน จึงจำเป็นจะต้องรู้ตัวตนของคนที่เราจะไปเช่าหาเสียก่อนเป็นอันดับแรก ถ้าไปเจอกับคนเลวผลที่ออกมาก็จะเป็นไปตามความที่เราไปคบหาครับ
สังคมวงการพระเครื่องที่มีมาตั้งแต่ในสมัยก่อนก็จะแยกเป็น 2 กลุ่มใหญ่ๆ คือกลุ่มที่เล่นหาสะสมที่เป็นมาตรฐานนิยมกับกลุ่มที่เล่นหานอกมาตรฐานนิยม กลุ่มที่เล่นหาเป็นมาตรฐานนิยมก็คือเล่นหาเฉพาะพระเครื่องที่แท้และมีที่มาที่ไปแน่นอน พระเครื่องเหล่านี้ก็สามารถซื้อขายแลกเปลี่ยนมือ นำไปขายในสนามพระหรือแหล่งซื้อขายที่เป็นมาตรฐานก็สามารถขายได้
ในส่วนของราคาก็แล้วแต่มูลค่าในเวลานั้นๆ ส่วนกลุ่มที่เล่นหานอกมาตรฐาน พระเครื่องเหล่านี้เวลาจะซื้อขายแลกเปลี่ยนก็จะลำบาก พูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือขายไม่ได้ แม้แต่ในกลุ่มเดียวกันก็ตาม
สำหรับผู้ที่เริ่มศึกษาและสะสมก็ต้องเลือกเอาว่าจะเข้าไปคบหากับกลุ่มคนประเภทไหน ส่วนคนที่มักจะชอบของดีราคาถูก ยกตัวอย่างเช่น อยากจะได้พระสมเด็จที่เจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์(โต) สร้างไว้เราเองก็รู้ๆ อยู่แก่ใจว่า ถ้าสมบูรณ์ไม่หักซ่อม ถึงแม้จะสึกหรอไม่สวย ก็ต้องว่ากันที่หลักล้านขึ้นไป
แต่ก็อยากได้ในราคาถูกๆ หลักพันหรือหลักหมื่น (เผื่อฟลุก) ซึ่งความเป็นจริงหลักแสนก็ยากครับ และยิ่งความรู้ในการพิจารณาของตนเองนั้นก็ไม่มี แถมในชีวิตยังไม่เคยเห็นของจริงเลย แล้วจะหาได้ถูกๆ ฟลุกๆ ได้จริงหรือ?
ความรู้แค่ฟังๆ เขาพูดกันนั้นไม่สามารถนำมาใช้ในชีวิตจริงได้ครับ ผมเห็นผู้คนมากมายที่ไปนั่งส่องพระเครื่องที่เขาวางขายตามข้างทาง เพื่อหาพระเครื่องแท้ๆ กัน และก็มีเพื่อนผมบางคนที่เชื่อว่าจะหาพระสมเด็จแท้ๆ ได้จากที่แบบนี้ แล้วก็เช่าหาและเชื่อมั่นว่าแท้ หากใครไปบอกว่าไม่ใช่ หรือเอาไปขายให้ใครแล้วเขาไม่ซื้อก็โกรธเขา ว่าร้ายเขาต่างๆ นานา เขากลับไม่คิดสงสัยบ้างเลยว่า ทำไมเจ้าของพระไม่เอาไปขายในสนามพระ ได้เงินเยอะแยะมากกว่าที่จะนำมาขายในราคาถูกๆ (ถ้าพระองค์นั้นแท้) ยังมานั่งขายอยู่ข้างถนนทำไม
คนที่หลงกลจำพวกนี้มักจะคิดว่าตัวเองฉลาดกว่า รู้จักพระและดูพระเป็นมากกว่า รู้ที่ขายได้ดีกว่า คนขายไม่รู้จึงขายให้ถูกๆ เมื่อนำพระนั้นๆ เข้าไปในสนามก็ขายไม่ได้ แล้วก็จะไม่ค่อยจะยอมรับความจริง
ถ้าเราคิดว่าเราฉลาดกว่าคนอื่น และคิดว่าจะได้ประโยชน์จากคนอื่น เราก็เริ่มโง่ และจะถูกคนอื่นหลอกเอาง่ายๆ เพราะความโลภนั้นจะเป็นบ่อเกิดแห่งการไม่มีเหตุผล หลงตัวเองและความผิดพลาดแล้วกลับกลายมาเป็นผู้ที่ถูกหลอกได้ง่ายๆ ครับ
ในวันนี้ผมได้นำรูปพระสมเด็จพิมพ์เกศบัวตูม วัดระฆังฯ องค์ที่ผ่านการใช้สัมผัส และเป็นองค์ที่เรียกว่าดูง่าย เนื้อจัดหนึกนุ่ม สวยซึ้งมาให้ชมกันครับ
ด้วยความจริงใจ
