คอลัมน์ อริยะโลกที่6
“พระครูสมุห์องค์ อภิสักโก” อดีตเจ้าอาวาสวัดป่าไตรวิเวก บ้านตระงอน ต.นาบัว อ.เมือง จ.สุรินทร์ ปฏิบัติธรรมสายธรรมยุต เป็นทายาทธรรม หลวงปู่สาม อกิญจโน พระวิปัสสนาจารย์ ศิษย์เอก หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต สายพระป่า
ถือกำเนิดในสกุล กำลังสง่า เมื่อวันที่ 13 ม.ค.2471 มีภูมิลำเนา บ้านตาปาง ต.สมุด อ.ปราสาท เรียนจบชั้น ม.3 ที่โรงเรียนสุรวิทยาคาร
พ.ศ.2490 รับราชการครูประชาบาล ที่โรงเรียนบ้านรุน ต.บักได อ.พนมดงรัก พ.ศ.2500 ลาออกจากราชการไปประกอบอาชีพส่วนตัว และได้เข้าพิธีอุปสมบทที่วัดเพชรบุรี ต.ทุ่งมน
หลังจากปฏิบัติธรรม 1 พรรษา ลาสิกขาไปแต่งงานกับนางโพะ กำลังสง่า มีบุตรด้วยกัน 6 คน
กระทั่งภรรยาป่วยหนัก จึงตั้งจิตอธิษฐาน หากนางโพะหายจากอาการเจ็บป่วยจะบวชแก้บนให้ ปรากฏว่า นางโพะได้ทุเลาหายป่วย จึงเข้าพิธีอุปสมบท เมื่อวันที่ 3 ก.ค.2520 ที่วัดป่าไตรวิเวก มีพระครูสถิตย์สารคุณ เป็นพระอุปัชฌาย์ ได้รับฉายานามว่า อภิสักโก
สมัครใจอยู่จำพรรษาที่วัดป่าไตรวิเวก เพื่อฝึกเรียนพระธรรมวินัยและวิปัสสนากัมมัฏฐานกับหลวงปู่สาม
ครั้นบวชปฏิบัติธรรมได้เพียง 3 เดือน ภรรยาถึงแก่กรรม จึงตัดสินใจขออยู่ในเพศบรรพชิตตลอดชีวิต
พ.ศ.2523 มีโอกาสไปช่วยหลวงพ่อกิม พัฒนาสร้างวัดป่าดงคู อ.ลำดวน จ.สุรินทร์ เป็นเวลา 2 พรรษา
พ.ศ.2525 ได้ขออนุญาตหลวงปู่สาม ไปจารึกแสวงบุญ ในเขตพื้นที่ดอยขนุน อ.เทพสถิต จ.ชัยภูมิ ในระหว่างเดินทางประสบกับพิษไข้ป่าเล่นงาน แทบเอาชีวิตไม่รอด แต่ท่านได้นำความรู้จากการแนะนำของหลวงปู่สาม เรื่องตัวยาสมุนไพร เพื่อครองตัวในป่าสามารถประคองชีวิตรอดมาได้
กลับมาที่วัดป่าไตรวิเวก ต.นาบัว อ.เมืองสุรินทร์ พร้อมนำประสบการณ์ชีวิตในขณะปฏิบัติธรรมกลางป่าถ่ายทอดให้หลวงปู่สาม เพื่อแลกเปลี่ยนความคิดเห็น
หลวงปู่สามเล็งเห็นว่า น่าจะเป็นผู้สืบทอดสายพระป่าได้ มีความยินดีถ่ายทอดวิทยาคมและวิชากัมมัฏฐานให้
พ.ศ.2529 จำได้ว่า ในพื้นที่บ้านตาปาง ภูมิลำเนาบ้านเกิดมีป่าเสื่อมโทรมผืนใหญ่ ประมาณ 48 ไร่ ดังนั้น จึงไปบอกหลวงปู่สาม เพื่อขอคำชี้แนะ พร้อมร่วมเดินทางไปตรวจชมสถานที่ ซึ่งถ้าหากปล่อยทิ้งไว้อาจมีคนบุกรุกถางป่าเสียหาย
เมื่อหลวงปู่สามได้มาเยือน เห็นสภาพป่ามีความร่มรื่น จึงมอบหมายให้พระภิกษุองค์สร้างเป็น “วัดป่าตาปางสำราญจิต” ปลูกสร้างกุฏิ หลังเล็ก เรียงรายในป่า สร้างศาลาปฏิบัติธรรม ขุดสระน้ำ
พร้อมกันนี้ พระภิกษุองค์ได้จ้างชาวบ้านลำเลียงก้อนหินในป่า ไปวางเรียงเป็นแนวกำแพงทำเป็นเขตแนววัดป่าตาปางสำราญจิต
เมื่อวันที่ 1 ก.พ.2536 คณะสงฆ์จังหวัดสุรินทร์ ได้แต่งตั้งให้พระครูสมุห์องค์ ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาสวัดป่าไตรวิเวก
ได้นำหลักปกครองให้พระภิกษุสงฆ์ถือปฏิบัติ เน้นวิปัสสนากัมมัฏฐาน
ในแต่ละพรรษา พระครูสมุห์องค์ จะหมุน เวียนไปมาระหว่างวัดป่าไตรวิเวกและวัดป่าตาปางสำราญจิต เพื่อปฏิบัติธรรม
พ.ศ.2548 รวบรวมปัจจัยบูรณะซ่อมแซมอุโบสถ ใส่แผ่นกระเบื้องใหม่ให้คงความสวยสดงดงามตามเจตนารมณ์ของหลวงปู่สาม
เมื่อต้นเดือน ม.ค.2549 อาพาธหนักด้วยโรคลำไส้อักเสบ คณะแพทย์ได้ผ่าตัดและท่านขอ กลับไปพักฟื้นที่วัดป่าตาปางสำราญจิต
อย่างไรก็ตาม อาการพระครูสมุห์องค์เริ่มทรุดหนักลง ฉันอาหารไม่ได้ ร่างกายอิดโรยซูบผอม ต้องนอนนิ่งในกุฏิ
กระทั่งวันที่ 23 พ.ค.2549 พระครูสมุห์องค์ มรณภาพอย่างสงบ
คณะสงฆ์ และศิษยานุศิษย์ ร่วมกันจัดพิธีฌาปนกิจ เมื่อวันที่ 28 พ.ค.2549 ที่เมรุชั่วคราววัดป่าตาปางสำราญจิต ต.สมุด อ.ปราสาท จ.สุรินทร์
