คอลัมน์ อริยะโลกที่6
พระครูวิบูลพัชรญาณ (หลวงปู่ชด ปิยธัมโม) เป็นพระสุปฏิปันโน ที่มีวัตรปฏิบัติที่งดงาม ยึดมั่นในพระธรรมวินัยอย่างเคร่งครัด
เมื่อสิ้นอายุขัย สังขารของท่านไม่เน่าเปื่อย เช่นเดียวกับ หลวงพ่อทบ หรือ พระครูวิชิตพัชรจารย์ ผู้เป็นอาจารย์ คณะศิษยานุศิษย์ได้นำร่างบรรจุในโลงแก้ว เพื่อให้กราบไหว้บูชาจนทุกวันนี้
อัตโนประวัติ มีนามเดิม ชด อยู่เจริญ เกิดเมื่อวันที่ 8 ก.พ.2448 ณ บ้านหัวสำโรง หมู่ที่ 7 ต.หัวสำโรง อ.ท่าวุ้ง จ.ลพบุรี
สำเร็จการศึกษาระดับชั้นประถมปีที่ 4 โรงเรียนวัดหัวสำโรง เมื่ออายุ 22 ปี เข้าพิธีอุปสมบทครั้งแรกที่วัดพยัคฆาราม โดยมีพระครูสาย เป็นพระอุปัชฌาย์
ต่อมา บิดาถึงแก่กรรม ประกอบกับมารดามีอายุมาก ทำงานไม่ไหว จึงลาสิกขาออกมาช่วยทำงาน หาเลี้ยงน้องๆ และย้ายครอบครัวมาอยู่ที่บ้านห้วยกระเบียน ต.พิกุล อ.ชุมแสง จ.นคร สวรรค์
ได้รับทราบว่า จ.นครสวรรค์ มีพระเกจิชื่อดังคือ หลวงพ่อเดิม วัดหนองโพ ท่านจึงเดินทางไปฝากตัวเป็นลูกศิษย์และเล่าเรียนวิทยาคมกับ หลวงพ่อเดิม ขณะที่ยังเป็นฆราวาสนาน 3 ปี
กระทั่งมารดาถึงแก่กรรม จึงเข้าพิธีอุปสมบทอีกครั้ง ที่วัดหนองกอไผ่ ต.วังสำโรง อ.บางมูลนาก จ.พิจิตร โดยมี พระครูวิเศษธรรมรัตน์ เป็น พระอุปัชฌาย์ พระอาจารย์บุญมา วัดดงเย็น เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และ พระอาจารย์แฟ้ม วัดไข่เน่า เป็นพระอนุสาวนาจารย์
ได้รับฉายาว่า ปิยธัมโม หมายถึง ผู้มีความรักใคร่ในพระธรรม
หลังอุปสมบท เดินทางไปยังวัดต่างๆ ได้พบพระหลวงพ่อก๋ง วัดเขาต้นงิ้ว และขอฝากตัวเป็นลูกศิษย์ เพื่อเล่าเรียนกัมมัฏฐาน
โดยหลวงพ่อก๋งสอนกัมมัฏฐานตามหลักอานาปานสติ คือ การกำหนดลมหายใจเข้าออก และเรียนอยู่ 3 พรรษา จึงได้กราบลาหลวงพ่อก๋งเพื่อออกเดินธุดงค์ในป่าบริเวณเทือกเขาเพชรบูรณ์
พ.ศ.2500 ธุดงค์มายังถ้ำน้ำบัง ต.นายม อ.เมือง จ.เพชรบูรณ์ ญาติโยมเห็นว่าท่านเป็นพระปฏิบัติเคร่งครัดในพระธรรมวินัย ได้นิมนต์ให้ท่านไปจำพรรษาที่วัดเสาธงทอง ต.นายม ซึ่งขณะนั้นเป็นวัดร้าง ไม่มีพระอยู่จำพรรษา
ขณะที่อยู่จำพรรษาที่วัดเสาธงทอง ท่านได้พบกับหลวงพ่อทบ ซึ่งจำพรรษาอยู่วัดช้างเผือก จึงได้ไปฝากตัวขอเป็นลูกศิษย์ เล่าเรียนวิทยาคมจากหลวงพ่อทบ มีความเชี่ยวชาญชำนาญในการทำตะกรุดโทนและพระกริ่ง
พ.ศ.2516 ชาวบ้านสามแยก วังชมภู ได้นิมนต์ให้ท่านมาช่วยก่อสร้างวัดซับข่อย ร่วมกับญาติโยมก่อสร้างศาลาการเปรียญ อุโบสถ และกุฏิจนเสร็จสมบูรณ์ ด้วยสังขารที่ร่วงโรย จึงหยุดเดินธุดงค์ตั้งแต่ปี 2527 เป็นต้นมา โดยอยู่จำพรรษาที่วัดซับข่อย และเมื่อวันที่ 29 ม.ค.2532 ท่านถึงแก่มรณภาพด้วยอาการที่สงบ ภายหลังท่านมรณภาพแล้ว บรรดาศิษยานุศิษย์ได้นำสังขารของท่านบรรจุไว้ในโลง เมื่อครบ 7 วัน ได้เปิดฝาโลงออกปรากฏว่าร่างของท่านไม่เน่าเปื่อย ดุจเดียวกับหลวงพ่อทบ (พระครูวิชิตพัชราจารย์) ผู้เป็นอาจารย์ของหลวงพ่อชด เมื่อมรณภาพร่างกายก็ไม่เน่าเปื่อยเช่นกัน
เป็นดังนี้แล้ว ทุกคนได้พร้อมใจกันนำสังขารหลวงปู่ชด ไปบรรจุไว้ในโลงกระจก เพื่อให้ประชา ชนได้กราบไหว้
