คอลัมน์ คมคารมเซียน
นําเสนอเรื่องราว พระเก่า-พระกรุ ซึ่งระบุที่มาไม่ได้ในตอนก่อน
เป็นคารมเซียนที่เขียนเป็นกลอนว่า… “เก่าไม่รู้ที่-ดีไม่รู้วัด”
ก็ยังมีพระเครื่องฯอีกแนวที่เซียนเค้ายอมแพ้ด้วยเหตุผลทำนองเดียวกัน
คราวนี้ค่อนไปทางพระใหม่ไม่เป็นที่รู้จัก
เหมือนเดิม…มักมาถาม-ยื่นให้เซียนส่อง
ลองภูมิกันแบบนี้ ดูซิเซียนเค้าจะตอบ ยังไง
พระกฐิน-ผ้าป่า : พระเครื่องที่ได้รับแจกตามงานทำบุญ
ในสนามพระใช่ว่าจะมีแต่ฆราวาสที่สัญจรมาข้องแวะ
เพศบรรพชิตทั้งหลายก็เห็นเยื้องกรายเตร็ดเตร่อยู่เสมอๆ
แถววัดราชนัดดา-ท่าพระจันทร์ในอดีต จะพบเห็นหลวงพี่หลวงพ่อสะพายย่ามถามหาซื้อ “พระร้อย”
คือพระดิบๆ ที่ยังมิได้ผ่านพิธีกรรมใดๆ ขายเหมากันทีละร้อยองค์
สร้างจากหลังบ้าน-โรงงาน มิใช่จากพระอาจารย์ หรือวัด-สำนักศักด์สิทธิ์ที่ไหน
มักเลียนพิมพ์พระกรุ เช่น นางพญา พระรอด ผงสุพรรณ ฯลฯ
ท่านซื้อไปก็ตั้งใจไว้แจกญาติโยม เป็นพระของขวัญที่ระลึกเวลามาทำบุญ
มองแบบคิดบวก…พระจากสนามดังกล่าวจะนับเป็นพระเก๊ก็ไม่เต็มปาก
อยากให้มองว่าสะดวกดี…เป็นพระ เครื่องฯกึ่งสำเร็จรูป
ไม่ต้องเหนื่อยในการจัดสร้าง อย่างมากก็แค่นำไปทำพิธีปลุกเสกสักหน่อยก็ใช้ได้แล้ว
เพื่อเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ ไม่ได้คิดไกลว่าจะต้องโด่งดังเป็นพระเครื่องฯยอดนิยม
แบบรุ่นแรก-รุ่นนั้น-รุ่นไหน พิมพ์ใหญ่-พิมพ์เล็ก…ที่เค้าชอบๆ กัน
แต่ปัจจุบันนี้เกือบทุกวัดก็สร้างพระกันเองแล้ว
บางทีมีผู้ใจบุญมาสนับสนุนขอเป็นเจ้าภาพให้เสร็จสรรพ
ก็มีมั้ยล่ะที่ถ้าใครไปวัดแล้วไม่ขอของดีกับพระคุณเจ้า
ขอบ่อยๆ ไม่มีให้ท่านก็เริ่มอึดอัด จึงกลายเป็นธรรมเนียมปฏิบัติ แทบทุกวัดต้อง…จัดให้
โดยเฉพาะเทศกาลงานบุญ…ทอดกฐิน ทอดผ้าป่า
รับรอง…แจกกันไม่อั้น ทุกบ้านต้องเคยได้รับจนคับหิ้ง
คำเรียกว่า “พระกฐิน-ผ้าป่า” จึงน่าจะเริ่มกันแถวๆ นี้
มีหลายครั้งที่เห็นผู้คนขนพระที่ว่ามาเสนอขาย
ส่วนใหญ่ก็เป็นพระสร้างใหม่ไม่คุ้นตา ไม่เข้าข่ายพระดังๆ อย่างที่หมุนเวียนในสารบบ
ด้วยความเคารพ…เซียนเค้าจะนับเป็น “พระกฐิน-ผ้าป่า” ไว้ก่อนเสมอ
ผลลัพธ์จึงลงเอยคล้ายพระ “เก่าไม่รู้ที่-ดีไม่รู้วัด”
ถูกจัดเป็นพระที่คนไม่เล่นหา…ไม่มีราคา
เรื่องแบบนี้พูดยาก เพราะมีพระเครื่องฯจากหลากพระคณาจารย์ที่เคยโดนเมินจากลูกศิษย์ลูกหา
ในวันที่คนรู้ค่าก็กลับกลายเป็นพระยอดนิยมไปซะงั้น
เหมือนอย่างสมัยที่หลวงปู่ศุข วัดปากคลองมะขามเฒ่า หรือหลวงพ่อเนียม วัดน้อย
คราวที่ท่านสร้างพระแจกชาวบ้านใหม่ๆ ก็เป็นแค่พระเนื้อตะกั่ว-โลหะธรรมดา มิได้ใช้มวลสารพิเศษสำคัญใดๆ
เพราะพระอริยะผู้มีอภิญญา ท่านจะภาวนาแทบทุกขณะจิต หยิบจับสัมผัสอะไรก็ศักดิ์สิทธิ์
เพียงท่านอธิษฐานจิต ไม่ต้องมีพิธีปลุกเสกยิ่งใหญ่ก็ขลังแล้ว
พระของท่านทั้งสองในวันนั้น ก็ไม่มีใครคิดว่าจะมีมูลค่าเป็นแสนๆ…เหมือนอย่างทุกวันนี้
เฉกเช่นเรื่องราวของตะกรุดที่ทำจากกระดาษของพระอาจารย์ฝั้น อาจาโร
ชานหมากที่คายจากปากของหลวงปู่สี วัดเขาถ้ำบุญนาค
แม้กระทั่งผ้าขี้ริ้วของท่านเจ้าคุณนร…
หรือกับอีกเรื่องราวของต้นโพธิ์อธิษฐานของหลวงพ่อเงิน วัดบางคลานที่ท่านปลูก ยังถูกนำมาแกะ-บดทำเป็นพระจนไม่เหลือแม้แต่ราก
ล้วนเป็นสิ่งไม่มีราคาแต่ก็ยืนยันว่าขลังนัก
ฉะนั้นหากคิดอยากจะหาพระเครื่องฯดีๆ ไว้บูชา ก็อย่ายึดติดว่าต้องเก่า-ต้องแพง
อย่ามองข้ามพระใหม่ๆ ในวันนี้
บางทีวันหนึ่งข้างหน้าอาจนึกเสียดาย ต้องพลิกแผ่นดินหา
ตามล่าพระที่เคยถูกเรียกว่า “พระกฐิน-ผ้าป่า”…ใครจะรู้
