รักนี้ต้องพึ่งพาอาถรรพณ์

พันธุ์แท้พระเครื่อง

‘ที่ใดมีรัก ที่นั่นมีทุกข์’ พุทธพจน์ที่ทรงแสดงแก่นางวิสาขา มหาอุบาสิกา ในคราวที่นางสูญเสียหลานสาวอันเป็นที่รัก

เช่นเดียวกับ ‘เครื่องรางของขลัง’ เกี่ยวกับมนต์ตรามหาเสน่ห์ ที่ดูจะลืมความหมายแท้จริงแห่งพุทธองค์ไป

อย่างไรก็ตาม นับตั้งแต่อดีตผู้คนไขว่คว้าหา ‘ความรัก’ ทำให้เกิดความนิยมสร้างวัตถุมงคล เครื่องรางของอาถรรพ์เกี่ยวกับความรักขึ้น

ส่วนในไทยก็มีกันมาตั้งแต่โบร่ำโบราณแล้ว จนมีคำพูดติดปากกันมาช้านานที่ว่า ‘เรื่องของความรัก เมื่อไม่ได้ด้วยเล่ห์ ก็ต้องเอาด้วยกล ไม่ได้ด้วยมนต์ ก็ต้องว่าด้วยคาถา ถ้ายังไม่มาต้องว่าด้วยเครื่องรางของขลัง’

การใช้เครื่องรางและวัสดุอาถรรพณ์ให้เกิดความรักความพิศวาสจะเห็นเค้าเงื่อนในงานวรรณคดี อย่าง ‘ลิลิตพระลอ’ มีการขับซอของคนเมือง สรองให้พระลอฟัง การทำ ‘สลาเหิน’ หรือ ‘หมาก’ ให้พระลอหลงเสวยแล้วเกิดความคลั่งไคล้ใหลหลงพระเพื่อนพระแพง หรือ ‘สร้อยแสงแดง’ ซึ่งเป็นไก่ของปู่เจ้าสมิงพรายเป็นต้น

อีกเรื่องเช่น ‘อิเหนา’ เครื่องรางแห่งความรักของเรื่องนี้แปลกกว่าชาวบ้าน เพราะวาดขึ้นเป็นรูปนางบุษบา แล้วเสด็จปู่ต้นวงศ์อสัญแดหวากำลังโกรธอิเหนาที่ไม่ยอมแต่งกับนางบุษบา ก็เสกรูปแล้วให้ปลิวไปจนเกิดเรื่องเกิดราวถึงขนาดวิหยาสะกำเห็นรูปแล้วสลบ ส่วนจรกานั้นแทบเป็นบ้าไปเลย นี่ก็ชี้ชัดให้เห็นอิทธิพลของการทำเครื่องรางของขลังที่ทำให้คนถึงกับคลั่งที่ปรากฏในงานวรรณคดีมาช้านาน

ขณะที่เสภาเรื่อง ‘ขุนช้างขุนแผน’ นับเป็นงานที่แสดงออกถึงวิถีชีวิตพื้นบ้านและแฝงการทำเสน่ห์เล่ห์กลเกี่ยวกับความรักความใคร่อย่างเด่นชัด

ชาวเหนือมักจะใช้วิธีแก้เคล็ดพวกจะย่องเข้าหาลูกสาวโดยติด ‘หำยนต์’ อันเป็นแผ่นไม้สลักลวดลายยันต์โบราณไว้เหนือบานประตู ไอ้หนุ่มคนไหนลอดเข้าไปของอาถรรพณ์ก็จะเสื่อมหมด และเรื่องนี้เองทำให้ผู้คนหันมานิยมพระเครื่องประเภทขุนแผนอีกทางหนึ่ง โดยเชื่อว่ามีพุทธคุณทำให้สาวรักสาวหลง

สำหรับเครื่องรางของขลังอันจะสร้างให้เกิดความรักใคร่ เมตตา นำพาความสุข สดชื่นให้แก่ชีวิต และครอบครัว มีอยู่ด้วยกันหลายอย่าง เช่น คาถาอาคมมนต์สะกด ลงนะหน้าทอง แม่นางกวัก สาลิกาคู่ อิ้น งั่ง เป๋อ ผ้ายันต์ ปลัดขิก ตะกรุด ลูกอม ลูกสะกด และพระราหู เป็นต้น

ส่วนสุดยอดของขลังอีกชนิดหนึ่งที่ทำให้สาวแก่แม่ม่ายลุ่มหลงหัวปักหัวปำก็คือ เนื้อผงคลุกรักของหลวงพ่อแก้ว วัดเครือวัลย์ ชลบุรี เล่าสืบต่อกันมาว่า ตอนตำพระสร้างพระนั้นเศษๆ กระเด็นลงไปในโอ่ง สาวๆ วักล้างหน้าล้างตาเท่านั้นแหละได้เรื่องเสียทีไอ้หนุ่มกันทุกรายไป จนหลวงพ่อท่านเห็นไม่ได้การ เลยสั่งให้จุ่มรักหรือชุบรักซะจะได้ไม่เกิดเหตุมหาเสน่ห์ที่ผู้คนอาจจะเอาไปใช้ในทางที่ผิดได้

ที่น่าจะพูดถึงอีกอย่างหนึ่งก็คือ ‘อิ้น’ บางท่านก็รู้จัก บางท่านงงๆ แล้วถามเพื่อนว่าอะไรวะ

‘อิ้น’ เป็นเครื่องรางที่มีมาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ จากการขุดค้นทางโบราณคดีจะพบตุ๊กตาดินเผาทำเป็นรูปชาย-หญิงเปลือย นั่งหรือยืนกอดกันเข้า โดยภาษาเหนือเรียก ‘อิ้น’ หรือ ‘อิ่น’ (แปลว่ากอดหรือจูบ)

มีข้อสันนิษฐานในแวดวงวิชาการว่า ‘อิ้น’ ซึ่งน่าจะเป็นเครื่องรางรุ่นแรกๆ ที่นอกจากแสดงถึงความรักระหว่างชายหญิงที่ชัดเจนแล้ว ยังเป็นเครื่องมือที่ใช้สอนให้สังคมรู้จักแสดงความรักที่มีขอบเขตตามมาตรฐานของสังคมนั้นๆ รวมทั้งเป็นเครื่องมือสอนเพศศึกษาในยุคโบราณด้วย

เนื่องจากสังคมมีวิวัฒนาการทางความเชื่อที่สลับซับซ้อน การสร้างอิ้นจึงต้องผ่านกระบวน การ ‘เสก’ คือทำให้มีพลัง มีชีวิตขึ้นมา บางสำนักจะจัดหาวัสดุ เช่น ไม้ ดิน แร่ธาตุ ที่เชื่อว่าศักดิ์สิทธิ์มีฤทธานุภาพทางด้านความรัก แล้วนำมาผ่านพิธีทางอาคม ซึ่งพัฒนามาเป็นการฝังรูปฝังรอย โดยใช้ดินเจ็ดป่าช้าและนำเส้นผม เล็บ เศษเสื้อผ้าของบุคคลมาทำพิธี เมื่อมัด ‘รูป’ (ตุ๊กตา) ไว้ด้วยกันก็จะทำให้รักกัน ก่อนจะจารอักขระให้เป็น ‘รอย’ เมื่อแยกออกก็จะทำให้อาถรรพณ์เสื่อม เป็นต้น

ประวัติดั้งเดิมของอิ้นไม่เป็นที่กล่าวแน่ชัดว่าใครผู้คิดสร้างเป็นชาติแรก ประเทศเพื่อนบ้านเราก็มีผู้นิยมนำมาใช้ เช่น เขมร เวียดนาม สำหรับไทยนั้นปัจจุบัน ‘อิ้น’ เป็นที่นิยมกันทั่วประเทศ มีทั้งพระเกจิอาจารย์และฆราวาสเป็นผู้สร้างกันมากมายหลายท่าน

แต่ละท่านจะปลุกเสกโดยคำนึงถึงพุทธคุณว่าด้วยเมตตามหานิยม ลุ่มหลงรักใคร่ และโภคทรัพย์ เป็นหลัก มีคาถาบอกไว้ประกอบความรู้ว่า ท่านให้ตั้งนโม 3 จบ แล้วว่า โอมละลวย มหาละลาย งวยงง จงใจรักกู ดั่งช้างรักงา ปลารักน้ำ เหมือนข้าวอ่อนไห เหมือนไฟอ่อนหม้อ ไอ้/อี (ชื่อ) จงรักกูอย่าละ โอมสิทธิสวาหะ สวาโหม นะมะพะทะ สาธุฯ แล้วคนว่าคาถาอย่าหลงงวยงงซะเองละครับผม