วันอังคารที่ 29 ก.ค.2568 น้อมรำลึกครบรอบ 109 ปี ชาตกาล “พระครูธีรานุวัตร” หรือ “หลวงพ่อหอม รามธัมโม” พระเกจิอาจารย์ชื่อดัง เจ้าอาวาสวัดบางเตยกลาง (เปิ้ง) ต.บางเตย อ.สามโคก จ.ปทุมธานี หนึ่งในพระปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ
มีนามเดิม เปรื่อง นามสกุล ศีลปี แต่ชาวบ้านตำบลบางเตย นิยมเรียกท่านว่า หอม เกิดเมื่อวันเสาร์ที่ 29 ก.ค.2459 ที่ตำบลบางเตย อ.สามโคก จ.ปทุมธานี บิดาชื่อ แปลก ศีลปี เป็นชาวฝั่งธนบุรี แถวสามแยกไฟฉายตรงข้ามวัดรวก มารดาชื่อ เปลื้อง (ใจทน) เป็นชาวไทยเชื้อสายมอญ ต.บางเตย อ.สามโคก จ.ปทุมธานี ครอบครัวประกอบอาชีพทำนาและค้าขาย
ในวัยเด็ก เรียนหนังสือไทย ที่โรงเรียนวัดจันทร์กะพ้อ อ.สามโคก จ.ปทุมธานี จนชั้น ป.5 ลาออกไม่ได้เรียนต่ออีก พอโตวัยหนุ่มได้ช่วยบิดามารดาค้าขาย
อายุครบ 21 ปีเข้าพิธีอุปสมบทที่พัทธสีมาวัดไผ่ล้อม ต.บ้านงิ้ว อ.สามโคก จ.ปทุมธานี โดยมีพระอธิการจ่าง เกสโร อดีตเจ้าอาวาสวัดไผ่ล้อม เป็นพระอุปัชฌาย์, พระอธิการเจริญ ญาติวังโส อดีตเจ้าอาวาสวัดไผ่ล้อมลำดับต่อมา เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระอธิการช่วง อดีตเจ้าอาวาสวัดเชิงท่า เป็นพระอนุสาวนาจารย์
เมื่อวันที่ 1 ก.ค.2481 จำพรรษาอยู่วัดไผ่ล้อม เรียนพระปริยัติธรรมจนสอบได้นักธรรม สนใจในด้านทำพระเครื่องมาก จึงเรียนวิชาทำพระเครื่องทำตะกรุดและวัตถุมงคลต่างๆ ทุกชนิด เรียนกับอาจารย์มาตลอด จำพรรษาอยู่วัดไผ่ล้อม 5 พรรษา พอดีเจ้าอาวาสวัดบางเตยกลางว่างลง พระปทุมวรนายก เจ้าคณะจังหวัดปทุมธานี ในขณะนั้น และญาติโยมที่วัดบางเตยกลาง นิมนต์ให้มาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส เมื่อปี พ.ศ.2486 ขณะมีอายุ 27 ปี พรรษา 6
วัดบางเตยกลาง (วัดเปิ้ง) ตั้งอยู่ใจกลางอำเภอสามโคก วัดกับที่ทำการอำเภอสามโคกห่างกันประมาณ 200 เมตร ถนนเดียวกันคือ ปทุม-สามโคก-เสนาอยุธยา วัดอยู่ติดถนน ชุมชนส่วนมากจะเป็นคนไทยเชื้อสายมอญ (รามัญ)
วัดบางเตยกลางเดิมชื่อว่า วัดแค สร้างเมื่อปี พ.ศ.2330 ในสมัยรัชกาลที่ 1 ต่อมาชาวมอญอพยพหนีสงครามมาพึ่งโพธิสมภารอยู่กับคนไทยที่เมืองสามโคก วัดนี้จึงมีสภาพเป็นวัดมอญแปลง และชาวบ้านคนไทยเชื้อสายมอญชอบเรียกว่า วัดเปิ้ง
ต่อมาพระยาอำภัยมหัยสวรรค์กลับจากรบกับเงี้ยว ได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดนี้ให้ดีขึ้นกว่าเดิม จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น “วัดลิ้มกลีบอำภัยมหัยสวรรค์” (ลิ้มกลีบเป็นภรรยาพระยาอำภัยมหัยสวรรค์) ต่อมามีการเปลี่ยนชื่ออีกเป็นวัดบางเตยกลาง จนถึงปัจจุบัน แต่ชาวบ้านยังเรียกติดปากว่า วัดเปิ้ง อยู่บ้าง
หลังจากได้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส จึงเริ่มบูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะที่ชำรุดทรุดโทรมมากในขณะนั้น โดยสร้างกุฏิ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ หอระฆัง และสร้างอุโบสถหลังใหม่หมด
เป็นพระที่ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบมากองค์หนึ่ง นิยมสร้างพระเครื่องมาก มีทั้งพระสมเด็จ พระอม ตะกรุด เหรียญและพระพิมพ์ต่างๆ มากมาย วัตถุมงคลได้รับความนิยมอย่างมาก
ดูแลวัดวาอารามสั่งสอนลูกศิษย์และญาติโยมให้เป็นคนดีมาตลอด ไม่เคยขาดตกบกพร่อง จะสอนทั้งพระเณรลูกศิษย์ ญาติโยมทุกคนเสมอภาพกันหมด แต่ชาวบ้านเกรงเพราะดุ สอนให้เป็นคนดี ทำสิ่งที่ถูกต้อง
มรณภาพอย่างสงบด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 14 ก.ค.2550 เวลา 13.39 น. สิริอายุ 91 ปี พรรษา 70
