“วัดโพธิ์ศรี” เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่บ้านโคกศรี ต.หนองปลิง อ.เมือง จ.มหาสารคาม เป็นวัดที่ตั้งอยู่ในชนบท สภาพไม่ต่างไปจากวัดตามหมู่บ้านอื่นในภาคอีสาน
ก่อตั้งเมื่อประมาณ พ.ศ.2434 โดยพระเจริญราชเดช (ฮึง) เจ้าเมืองคนที่ 2 ได้เป็นแกนนำสร้างขึ้นแต่เดิมมีต้นโพธิ์ขึ้นอยู่บริเวณก่อสร้างวัดจึงเรียกว่า วัดโพธิ์ ในระยะแรกมีคนมาบวช 16 คน แต่ยังไม่ได้สร้างพระประธานในโบสถ์ เนื่องจากปรากฏว่าได้เกิดไฟไหม้บ้านเรือนผู้คนคุ้มหนองกระทุ่ม จึงเป็นเหตุทำให้ไฟลุกลามมาไหม้โบสถ์ที่สร้างขึ้นมา และนิมนต์ญาคูสาจากเมืองร้อยเอ็ดมาช่วยสร้างพระประธานให้ ครั้นเมื่อแล้วเสร็จจึงได้มีการสมโภชเฉลิมฉลองกันยิ่งใหญ่ทั้งโคมลอย ดอกไม้ไฟ ตะไลกันครึกครื้น
เนื่องจากวัดโพธิ์ศรี เป็นวัดที่ตั้งอยู่ใกล้ตลาดสี่กั๊ก ผู้คนที่มาค้าขายได้อาศัยเป็นที่พักแรม ดังนั้น วัดโพธิ์ศรีจึงถูกเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า วัดท่าแขก
นอกจากจะใช้เป็นสถานที่ทางศาสนา ยังเป็นสถานที่ประกอบพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยา ของเจ้าเมืองและกรมการเมืองด้วย รวมทั้งในอดีต พระเจริญราชเดช (อุ่น) ได้จัดให้ศาลาการเปรียญของวัดเป็นที่สอนหนังสือแก่เด็กของเมืองมหาสารคามด้วย (ภายหลังได้แยกออกไปเป็นโรงเรียนเทศบาลโพธิ์ศรี โรงเรียนหลักเมือง และโรงเรียนสารคามพิทยาคมในเวลาต่อมา) โดยในระยะแรกเมื่อประมาณ ปี พ.ศ.2449 ใช้เป็นที่สอนเด็กในระดับประถมศึกษาโดยมีนายบุญมา จันคามิ เป็นครูใหญ่
สำหรับถาวรวัตถุภายในวัดมีครบหมด อาทิ กำแพงแก้ว ประตูโขง ศาลาการเปรียญ หอระฆัง เป็นต้น แสดงให้เห็นถึงความมีศรัทธาของญาติโยมที่มีต่อวัดแห่งนี้
นอกจากนี้ ภายในวัดยังอุดมด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ใบหนาหลายต้น ทำให้บรรยากาศร่มรื่นเงียบสงบเหมาะแก่การปฏิบัติธรรมยิ่งนัก
ถึงแม้จะเป็นวัดในชนบท ที่ไม่มีความโดดเด่นอะไรเป็นพิเศษต่างไปจากวัดอื่นๆ แต่วัดแห่งนี้ก็เป็นที่รู้จักของพุทธศาสนิกชนในวงกว้างมานาน เนื่องจากเป็นวัดที่ “พระราชมงคลวัชรสิริ” หรือ “หลวงปู่เสาร์ ธัมมโชโต” อดีตเจ้าอาวาสวัดโพธิ์ศรี และพระเกจิชื่อดัง เคยจำพรรษาปฏิบัติศาสนกิจในตำแหน่งเจ้าอาวาสอยู่วัดแห่งนี้
เป็นพระเกจิที่มีวัตรปฏิบัติเรียบง่าย ทรงวิทยาคม และได้รับความเลื่อมใสศรัทธา อีกทั้งเป็นพระภิกษุที่มีอายุมากที่สุดของคณะสงฆ์มหาสารคาม มีชีวิตยืนยาวมาถึง 5 แผ่นดิน ท่านเกิดตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 6 อยู่มาจนถึงรัชกาลปัจจุบัน
ท่านสืบสายธรรมศึกษาไสยเวทจากพระเกจิอาจารย์หลายท่าน อาทิ หลวงปู่สิงห์ วัดหนองแวง จ.มหาสารคาม, หลวงปู่มุข วัดบ้านจันทน์ จ.อุดรธานี พระอาจารย์หล่า (พ่อจารย์ครูหล่า) ศิษย์หลวงปู่ซุน ติกขปัญโญ วัดบ้านเสือโก้ก เป็นต้น
มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักในวงกว้าง ในแต่ละวันจึงมีผู้เข้ามากราบนมัสการรับฟังธรรมอย่างไม่ขาดสาย ซึ่งท่านก็ให้ความอนุเคราะห์ จนเป็นที่พึงพอใจทุกราย
ลำดับสมณศักดิ์ วันที่ 6 พ.ค.2565 ได้รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นราช ในราชทินนามที่ พระราชมงคลวัชรสิริ
คืนวันจันทร์ที่ 12 มิ.ย.2566 หลวงปู่เสาร์มรณภาพอย่างสงบด้วยอาการโรคชรา ภายในกุฏิวัดโพธิ์ศรี สิริอายุ 105 ปี พรรษา 39
เชิด ขันตี ณ พล
