“พระวิสุทธิรังสี” หรือ “หลวงปู่เปลี่ยน อินทสโร” ที่ชาวเมืองกาญจนบุรีและในแวดวงนักนิยมสะสมพระเครื่องเรียกขานว่า หลวงพ่อวัดใต้ หรือ หลวงปู่วัดใต้ อดีตเจ้าอาวาสวัดใต้ หรือ วัดไชยชุมพลชนะสงคราม ต.บ้านใต้ อ.เมือง จ.กาญจนบุรี
นอกเหนือจากกิตติศัพท์ทางวิทยาคมแล้ว ยังเป็นพระเถระชั้นผู้ใหญ่ที่มีคุณูปการ และเคยดำรงตำแหน่งเจ้าคณะจังหวัดกาญจนบุรี
เป็นบ้านม่วงชุม อ.ท่าม่วง จ.กาญจนบุรี เกิดวันเสาร์ เดือน 5 ปีจอ ตรงกับวันเสาร์ที่ 5 เมษายน พ.ศ.2405 ที่เรียกกันว่า “เสาร์ห้า” บิดา-มารดา ชื่อ หมื่นอินทร์รักษา (นิ่ม) – นางจีบ พูลสวัสดิ์
ในวัยหนุ่มมีความเป็นนักสู้ เข้มแข็ง ทรหดอดทน เรียกได้ว่าเป็นนักเลงเต็มตัวตั้งแต่ยังเด็ก รูปร่างล่ำสัน ผิวดำ จึงเรียกชื่อว่า “ทองดำ”
ด้วยบิดามารดามีความเป็นห่วง เกรงว่าต่อไปในอนาคตจะเอาดีได้ยาก จึงนำไปฝากให้เรียนหนังสือที่วัดใต้ เป็นศิษย์พระครูวิสุทธิรังษี (หลวงปู่ช้าง) เจ้าอาวาสและเจ้าคณะเมืองกาญจน์ในสมัยนั้น ท่านพระเกจิผู้มีวิทยาคมแก่กล้า เป็นที่เคารพนับถือ
เมื่อมาอยู่วัดพฤติกรรมก็เปลี่ยนไป กลายเป็นคนสุขุมเยือกเย็น สุภาพเรียบร้อย และโอบอ้อมอารี บิดาเลยเปลี่ยนชื่อให้ใหม่ว่า “เปลี่ยน” นับแต่นั้นมา
เมื่ออายุครบบวช อุปสมบทที่วัดใต้ มีหลวงปู่ช้างเป็นพระอุปัชฌาย์, พระอธิการรอด วัดทุ่งสมอ และพระอธิการกรณ์ วัดชุกพี้เป็นพระคู่สวด ได้รับฉายา “อินทสโร” ซึ่งเป็นฉายาของผู้เกิดวันอาทิตย์ เนื่องจากพระอุปัชฌาย์เห็นว่า “เสาร์ห้า” เป็นคนชะตากล้าแข็ง ถ้าให้ฉายาเป็นคนวันเสาร์เกรงว่าจะกล้าแข็งเกินไป
แต่เดิมตั้งใจจะบวชเพียง 7 วัน แต่ก็อยู่ในสมณเพศจวบจนสิ้นอายุขัย
มุ่งมั่นศึกษาเล่าเรียนทั้งหนังสือขอม-หนังสือไทย และพระปริยัติธรรมอย่างมุ่งมั่น ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคต่างๆ สำเร็จในทุกวิทยาการที่ได้รับการสอนสั่ง เป็นที่ถูกใจของพระอุปัชฌาย์ จึงตั้งให้เป็นพระใบฎีกา พระฐานาของท่าน
เมื่อหลวงปู่ช้างมรณภาพทางการจึงแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาสสืบแทน และได้รับพระราชทานสมณศักดิ์ที่พระครูวิสุทธิรังษี
ปกครองและพัฒนาวัดจนเจริญรุ่งเรือง ส่งเสริมและพัฒนาด้านการศึกษาทั้งด้านปริยัติธรรมและกุลบุตรกุลธิดา โดยจัดตั้งโรงเรียนประจำจังหวัด คือ โรงเรียนวิสุทธิรังษี
นอกจากนี้ ยังร่วมพัฒนาวัดวาอารามต่างๆ ในจังหวัดมาโดยตลอด จนได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าคณะจังหวัดกาญจนบุรี
ต่อมารัชกาลที่ 6 โปรดเกล้าฯ เลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะ ที่ พระวิสุทธิรังษี และสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส สมเด็จพระสังฆราช ได้พระราชทานสร้อยต่อท้ายเป็น พระวิสุทธิรังษี ชินศาสนโสภี สังฆปาโมกข์
เป็นพระเถระอีกรูปที่มีชื่อเสียงในยุคสงครามอินโดจีน เป็นที่กล่าวขานว่า มีวิทยาคมเข้มขลัง แม้ขุนโจรชื่อดังยังต้องเคารพยำเกรง พิธีปลุกเสกและพุทธาภิเษกต่างๆ ต้องมีส่วนร่วมด้วยเสมอ แม้แต่พระราชพิธีสำคัญๆ อาทิ งานถวายพระเพลิง ร.5, พระราชพิธีบรมราชาภิเษก ร.6, งานฉลองกรุงรัตนโกสินทร์ 150 ปี ฯลฯ
มีลูกศิษย์มากมายที่เป็นพระเกจิผู้มีชื่อเสียงต่อมา เช่น พระเทพมงคลรังษี (หลวงปู่ดี) วัดเหนือ จ.กาญจนบุรี และพระเทพสังวรวิมล (หลวงปู่เจียง) วัดเจริญสุทธาราม จ.สมุทรสงคราม เป็นต้น
ละสังขารอย่างสงบ เมื่อปี พ.ศ.2490 สิริอายุ 85 ปี พรรษา 64
ปัจจุบันวัตถุมงคลยังคงเป็นที่ต้องการและแสวงหา มีทั้งพระเครื่องและเครื่องรางของขลัง อาทิ พระผง เหรียญ เสื้อยันต์ ผ้าประเจียด ชานหมาก ตะกรุด ลูกอม หนังหน้าผากเสือ ฯลฯ ซึ่งล้วนทรงพุทธาคมเป็นที่นิยมและแสวงหา
โดยเฉพาะ “เหรียญรูปเหมือนรุ่นแรก ปี 2472” สร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ระลึกในการทำบุญอายุครบ 67 ปี
ลักษณะเป็นรูปทรงอาร์ม หูในตัว ขอบเลื่อย เนื้อทองแดงกะไหล่ทอง
ด้านหน้าตรงกลางเป็นรูปเหมือนเต็มองค์ นั่งสมาธิบนธรรมาสน์ ด้านล่างระบุปีที่สร้าง ”พ.ศ.๒๔๗๒” โดยรอบจารึกอักษรไทยว่า “ที่ระลึกในการทำบุญอายุครบปีพระวิสุทธิรังษี วัดไชยชุมพรการบุรี”
ด้านหลังพื้นเรียบ ผูกเป็นยันต์รูปสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัด จำนวน 4 ช่อง แต่ละช่องบรรจุอักขระหัวใจพระอริยสัจสี่ 1 ตัว มีด้วยกัน 2 บล็อก คือ บล็อกยันต์ตรง และบล็อกยันต์เบี่ยง จำนวนจัดสร้างทั้งหมดประมาณ 2,000 เหรียญ
นับเป็นเหรียญอันทรงคุณค่าและทรงไว้ซึ่งพุทธคุณ
