ถ้าไปดูคำพิพากษาของศาลอาญา ที่ตัดสินยกฟ้อง นายทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกฯ ในคดีที่ถูกกล่าวหาว่ากระทำผิด ม.112 จากการให้สัมภาษณ์สื่อเกาหลีใต้ เมื่อปี 2558 ซึ่งสรุปได้ว่าคำสัมภาษณ์ดังกล่าว ไม่ได้เจาะจงให้เข้าใจว่าหมายถึงพระมหากษัตริย์แต่อย่างใด
คำพิพากษาระบุว่า คำสัมภาษณ์ของนายทักษิณ ไปพาดพิงถึงองคมนตรี ทหาร “Palace Circle” และคนในวัง
ไปจนถึงสัมภาษณ์โจมตีการยึดอำนาจและรัฐประหาร โดยพาดพิงถึงนายสุเทพ เทือกสุบรรณ กับนายทหารชั้นผู้ใหญ่และองคมนตรีเท่านั้น
จึงถือว่าไม่เป็นความผิดตามที่ฟ้อง
อีกเหตุผลที่น่าสนใจ คำพิพากษาได้กล่าวถึงพยานโจทก์ ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญทางภาษา และพยานบุคคลภายนอกที่โจทก์อ้างมา
ล้วนแต่เข้าร่วมชุมนุมขับไล่จำเลยทางการเมือง อันส่อแสดงให้เห็นว่าเป็นผู้มีอคติต่อจำเลย จึงมีข้อสงสัยถึงความเป็นกลางและต้องรับฟังด้วยความระมัดระวัง!!
พยานบุคคลดังกล่าวของโจทก์ จึงไม่อาจแสดงให้เชื่อได้ว่าวิญญูชนทั่วไปจะตีความข้อความที่จำเลยกล่าวไปในลักษณะที่พยานเหล่านั้นเข้าใจ
นั่นเป็นประเด็นที่ศาลชี้ให้เห็นน้ำหนักของพยานฝ่ายโจทก์
กลายเป็นไร้น้ำหนักที่จะเอาผิดจำเลยคือนายทักษิณ!!
แน่นอนว่า มีหลายเหตุผลในการพิจารณาคดี มีรายละเอียดในการสืบพยานของทั้งฝ่ายโจทก์และฝ่ายจำเลย ก่อนจะมาเป็นคำตัดสินของศาล
เพียงแต่กรณีพยานที่มีอคติ โดยพิสูจน์จากการไปร่วมชุมนุมขับไล่จำเลยทางการเมือง เป็นเรื่องน่าคิด!?!
มีส่วนสำคัญทำให้น้ำหนักในการต่อสู้คดีในศาลลดน้อยลงไป
จริงอยู่การไปร่วมม็อบขับไล่นายทักษิณ ไม่ใช่เรื่องผิด สามารถทำได้ตามเสรีภาพ
เพียงเมื่อจะขึ้นศาลเพื่อเป็นพยานในเชิงวิชาการ ก็จะสูญเสียความเป็นกลางความน่าเชื่อถือ
เป็นกรณีศึกษาในการพิจารณาคดีในศาลที่น่าเรียนรู้ กรณีพยานที่มีอคติทางการเมือง!!
คงไม่แค่ในศาล ทุกวันนี้เรามีผู้รู้การเมือง มีนักวิเคราะห์วิจารณ์ที่พร้อมจะออกหน้าจอทีวีต่างๆ
หลายคนเห็นหน้าก็รู้ได้เลยว่าจะพูดอะไร จะด่าใคร เพราะมีปมมีอคติเด่นชัดอยู่แล้ว
ทุกวันนี้สังคมไทยแทบจะเห็นนักวิชาการ นักแสดงความคิดเห็นทางการเมือง ที่พูดจาด้วยเหตุผล ด้วยข้อมูล ด้วยหลักฐาน ได้น้อยนิดเต็มที
มีแต่พูดเอามัน และมีอคติในใจ!
แต่ที่น่าจะตั้งคำถาม เอาคนมากด้วยอคติมาแสดง ความเห็นทุกวี่ทุกวัน กรอกหูผู้คนในสังคม
แล้วเราจะได้สังคมที่เป็นเช่นไร เต็มไปด้วยบรรยากาศความเกลียดชัง ชี้หน้าตัดสินคนไปทั่วเช่นนี้ไง!?!
วงค์ ตาวัน
