“ชี้ดาบ” นามปากกาที่ได้ยินครั้งแรกก็รู้สึกติดหู หลายคนคงเคยอ่านเรื่องราวการเดินทางของเขาผ่านทางแฟนเพจเฟสบุ๊ค ‘ชี้ดาบ’ พร้อมกันนี้เข้ายังถ่ายทอดเรื่องราวการเดินทางผ่านหนังสือเรื่อง ‘1 ปีกับชีวิตที่ผมอยู่ในอเมริกา’ และ ‘ไปญี่ปุ่นด้วยเงิน 7,000’ โดยต้องการให้ทุกคนได้รับแรงบันดาลใจจากการเดินทางของเขา
แม้จะเป็นนักเดินทางที่ไม่เคยเป็นไปตามแผนเลยสักครั้ง แถมแต่ละครั้งยังพบเจอเรื่องเหนือความคาดหมายมากมาย แต่มุมหนึ่งกลับสร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้กับผู้ติดตามเขาในเฟสบุ๊ค
ทำให้ เจมส์-ธีรนัย โสตถิปิณฑะ กลายเป็นนักเขียนขวัญใจของหลายๆคน และงานเขียนของเขาก็ถูกพูดถึงอย่างแพร่หลายในโลกออนไลน์
จุดเริ่มต้นของการเป็นนักเขียนของเจมส์ เริ่มจากการผันตัวเองจากเด็กเกรียนติดเกมส์ เข้าสอบชิงทุนเพื่อไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนไกลถึงอเมริกา แต่เมื่อไปถึงกลับไม่เป็นไปตามที่หวัง จึงจดบันทึกเรื่องราวต่างๆเพื่อเป็นการระบายผ่านการเขียนไดอารี่
‘บ้านที่ได้ไปอยู่ตอนเรียนแลกเปลี่ยน เป็นบ้านที่ค่อนข้างเก็บกด เขาจะห้ามนู้นห้ามนี่เราทำทุกอย่าง ได้เล่นคอมในวินโดวส์เก่าๆซึ่งไม่มีภาษาไทย การอยู่ในสภาพที่เราไม่รู้จักใครในต่างประเทศ ไม่สามารถสื่อสารกับใครรู้เรื่องมันอึดอัดเราต้องการระบายออกมา เลยเริ่มจดในไดอารี่ นานไปเมื่อย้อนกลับไปอ่านรู้สึกว่าความรู้สึกทั้งหมดที่เจอมายังอยู่ในไดอารี่เล่มนั้นอยู่เลย เลยอยากจะให้คนอื่นได้อ่านกัน’
แจ้งเกิดในฐานะนักเขียน จากการนำเรื่องราวที่เกิดขึ้นในต่างแดนของตัวเองไปเผยแพร่สู่สาธารณะจนกลายเป็นนักเขียนผู้สร้างแรงบันดาลใจให้กับใครหลายคน กระแสตอบรับดีมากขึ้นเรื่อยๆ จึงตัดสินใจนำเนื้อหาโพสลงเฟซบุ๊คให้อ่านฟรีๆ
‘ครั้งแรกเขียนลงในเว็บเด็กดี ซึ่งนั่นคือจุดเปลี่ยน เพราะมีเด็กหลายคนส่งข้อความมาบอกเราว่า หนูมาสอบแลกเปลี่ยนเพราะพี่เลย มันเป็นสิ่งที่เราไม่ได้คาดหวัง ไม่เคยคิดว่าเป็นความสามารถของเราอย่างการเล่าเรื่องจากความเก็บกด จะมาสร้างแรงบันดาลใจให้คนอื่นได้ เลยอยากทำงานอะไรสักอย่างที่มันได้ให้อะไรกับคนอื่นและให้ความรู้สึกกับเราแบบนี้ไปตลอด ก็คือการเป็นนักเขียนนี่แหละ’
‘เหตุผลที่เลือกการเดินทางควบคู่กับการเป็นนักเขียน คิดว่า…การเดินทางออกที่ต้องออกไปเจอกับวัฒนธรรมใหม่ๆมันเป็นเรื่องน่าตื่นเต้นเสมอ มันจะมีเรื่องเล่าสนุกๆมาเล่าให้น่าอายตลอดเวลา เวลาเราไปยืนเหวอๆในที่ที่เราไมคุ้นเคย นั่นเพราะเราไม่เข้าใจวัฒนธรรมของเขา ในขณะที่เราอยู่แต่ในวัฒนธรรมของตัวเองเอาเรื่องชีวิตในแต่ละวันในสังคมเดิมๆมาเล่า ก็เป็นเรื่องที่คนอื่นก็พบเจอเหมือนกัน เลยออกเดินทางเพื่อให้คนที่ได้อ่านงานของเรารู้สึกว่า เห้ย ใกล้ๆแค่นี้เองทำไมเราไม่ลองออกไปบ้างวะ’
การเดินทางที่ไม่เคยวางแผนของชี้ดาบทำให้พบเจอเรื่องราวที่เหนือความคาดหมายตลอดเวลา
‘การเดินทางที่พบเจอกับความลำบาก มันทำให้เราโตขึ้นและแข็งแกร่งขึ้นจากเรื่องราวที่ผ่านมา การเดินทางโดยไม่วางแผนมาจากความตั้งใจล้วนๆ เพราะการเดินทางที่วางแผนคุณจะรู้แล้วว่าจุดมุ่งหมายคุณอยู่ไหนและจบลงตรงไหน มันไม่ค่อยจะเจอกับความตื่นเต้นเท่าไหร่ แต่การที่เราเดินทางแบบไม่วางแผนมันจะทำให้เราเจอกับอะไรใหม่ๆ การแก้ปัญหาเฉพาะหน้า เราจะไม่รู้เลยว่าจะไปเจอกับอะไรบ้าง มันจะผิดความคาดหมายตลอดเวลา การเอาเรื่องซวยๆของตัวเองมาเขียน มันทำให้เรายอมรับในความผิดพลาดของตัวเอง และเราก็ต้องพัฒนาต่อไป’
อาชีพในฝันของใครหลายๆคน แต่การเดินทางแต่ละทริปก็ต้องมีทุนเช่นเดียวกัน
‘จริงๆแล้วเราก็ไม่มีทุน เราเกิดมาในครอบครัวที่ไม่ได้ร่ำรวย พ่อแม่ไม่สามารถส่งเสียเราเรียนต่อมหาวิทยาลัยได้ด้วยซ้ำ การเดินทางของเรามาจากการตั้งโจทย์ อยากเป็นนักเดินทางต้องทำยังไง ผมต้องมีเงินเท่าไหร่ ทำยังไงถึงจะได้เงินมา หลายคนไม่ได้ตั้งโจทย์ มองแค่ว่า เราไม่มีเท่าคนอื่น ทำไม่ได้หรอก มันเป็นความคิดที่ทำให้เราอยู่กับที่’
เป้าหมายหลักของเพจชี้ดาบนอกจากจะเป็นเพจของผู้ที่ต้องการเสพความซวยแล้ว ยังต้องการเห็นคนอื่นๆกล้าออกไปเผชิญกับโลกภายนอกอีกด้วย
“เรานำเสนอความซวยที่เราเจอ แบบที่ว่า ซวยก็แล้วไงอ่ะซวยแล้วเดี๋ยวมันก็ผ่านไป ปกติเราจะหงุดหงิดกับอะไรที่เราคาดหวังแล้วมันไม่เป็นไปตามที่หวัง แต่ถ้าเราเอาเรื่องนั้นมามองในมุมที่เป็นบทเรียนให้กับชีวิต มันก็จะน่าจดจำขึ้นและกลายเป็นเรื่องราวที่น่าสนุกอีกเรื่องในชีวิต”
คำนิยามของชี้ดาบในบทบาทของการเป็นนักเขียน
‘ชี้ดาบเป็นนักเขียนสายโง่ ที่เอาเรื่องความซวยความผิดพลาดของตัวเองมาเขียน ส่วนมากนักเขียนจะเอาเรื่องราวที่ดูฉลาดๆมาเขียน แต่ชี้ดาบเป็นการเล่าเรื่องโง่ๆของตัวเอง ก็เพราะเราเป็นคนธรรมดาที่สามารถผิดพลาดได้ตลอดเวลา หลังๆมานี่ก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองโง่น้อยลงละนะ’
หากใครอยากติดตามการเดินทางสนุกๆเหนือความคาดหมาย หรือผลงานการเขียนต่างๆของเจมส์ สามารถเข้าไปกดไลค์หาแรงบันดาลใจ และเสพความซวยกันได้ที่แฟนเพจเฟสบุ๊ค ‘ชี้ดาบ’ กันได้เลย
ณัฐชยา เงินรุ่ง / รายงาน
