บัณฑิต จากอิ่งชวน เหอหนาน(9) – ตามปูมอันเป็นที่ยอมรับกันอย่างกว้างขวาง สุมาอี้ถือกำเนิดที่อำเภออุน เมืองเหอเน่ย(โห้ลาย) ในศักราชกวงเหอปีที่ 2 นั่นก็คือ ค.ศ.179 ซึ่งตรงกับ พ.ศ.722
คนที่เกิดร่วมปีเดียวกันกับสุมาอี้ คือ บังทอง หรือ ผางถ่ง
ขณะที่โจโฉหรือเฉาเชา เกิดที่ตำนบเจี้ยวจวิน เมืองเพ่ยโกกัวะ(ตำบลเจียงกวน เมืองไพก๊ก) มณฑลเจียงซู เมื่อปี ค.ศ.155 ซึ่งตรงกับ พ.ศ.698
เท่ากับสุมาอี้อ่อนเยาว์กว่าโจโฉถึง 24 ปี
เปรียบเทียบกับบรรดากุนซือของโจโฉด้วยกัน ซุนฮกซึ่งเกิดเมื่อปี ค.ศ.163 อาวุโสกว่าสุมาอี้ 16 ปี กุยแกซึ่งเกิดเมื่อปี ค.ศ.173 อาวุโสกว่าสุมาอี้ 6 ปี
ขณะที่กาเซี่ยงซึ่งเกิดเมื่อปี ค.ศ.147 อาวุโสกว่าสุมาอี้ถึง 34 ปี
กล่าวสำหรับกุนซือทั้ง 4 คนนี้ ถือว่าซุนฮกมาก่อน ตามมาด้วยกุยแก ขณะที่ กาเซี่ยงแม้จะสูงวัยแต่เส้นทางเลี้ยวลดคดเคี้ยวอย่างยิ่งกว่าจะมาอยู่กับโจโฉ
ทั้งหมดนี้ถือว่าสุมาอี้อ่อนเยาว์ที่สุดและมาหลังสุด
ขณะเดียวกัน หากนำเอาแหล่งกำเนิดมาเป็นเครื่องเปรียบเทียบก็จะสัมผัสได้ในจุดร่วมและจุดต่าง กาเซี่ยงเป็นชาวกูจั้ง(ปัจจุบันคืออำเภออู่อุย มณฑลกานซู) ซุนฮกเป็นชาวตำบลอิ่งอิน เมืองอิ่งชวน มณฑลหูหนาน
กุยแก เป็นชาวอิ่งชวน เอี๋ยงตี๋(ปัจจุบันคือเมืองเทืองอวี่ มณฑลเหอหนาน)
หากพลิกหนังสือ จดหมายเหตุสามก๊กตอน “ยอดกุนซือวุยก๊ก” จากการเรียบเรียงของ ยศไกร ส.ตันสกุล โดยเริ่มจากซุนฮกก็จะสัมผัสได้ในจุดร่วมหลายประการ
เกิดในตระกูลใหญ่ที่มีชื่อเสียงและบารมีมากในจงหยวน หรือภาคกลางของจีน
ปู่คือซุนซี เคยรับราชการในสมัยพระเจ้าฮั่นซุ่นเต้และฮั่นหวนเต้ ได้รับตำแหน่งเป็นเจ้าเมืองหลางหลิง เกียรติยศชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วแผ่นดิน มีบุตรชาย 8 คน
ผู้คนมักเรียกรวมกันว่า “แปดมังกรแห่งตระกูลซุน”
บิดาของซุนฮก คือซุนกุ๋น เป็นบุตรคนรองของซุนซี มีตำแหน่งเป็นเจ้าเมืองจื้อหนาน ส่วนอาๆ ของซุนฮก แต่ละคนก็ล้วนมีตำแหน่งทำงานอยู่ในสำนักสมุหนายก
เมื่อศึกษาจากหนังสือ “เหนือขงเบ้ง คือสุมาอี้” ของ ทองแถม นาถจำนง
ก็จะเห็นถึงความเป็นมาของสุมาอี้แทบไม่ต่างไปจากซุนฮก นั่นก็คือ สุมาอี้เกิดในตระกูลขุนนาง บรรพบุรุษตั้งแต่รุ่นทวดเป็นขุนนางระดับนายพล ระดับข้าหลวงแคว้นมาโดยตลอด
บิดาของสุมาอี้ชื่อสุมาหองหรือซือหม่าฝางเคยดำรงตำแหน่งหัวหน้านคราภิบาลราชธานี
อยู่ในฐานะเป็นผู้บังคับบัญชาของโจโฉในวัยหนุ่ม มีส่วนอย่างสำคัญในการสนับสนุนโจโฉให้ก้าวหน้าในตำแหน่งงานระหว่างรับราชการอยู่ในราชธานีลั่วหยาง
โจโฉจึงให้ความเคารพและยกย่องสุมาหองเป็นอย่างสูง
สุมาหองเป็นนายอำเภอเวินเสี้ยน เมืองโห้ลาย(เหอเน่ย) มณฑลเหอหนาน มีสมญานามว่า “เจี้ยนกง” มีบุตรชายหลายคนซึ่งล้วนแต่เก่งกาจทั้งนั้น แต่มีชื่อปรากฏในนิยายเพียง 3 คน
1 คือสุมาหลัง(ซือหม่าหลาง)พี่ชายสุมาอี้ ทำราชการกับโจโฉตั้งแต่วัยหนุ่ม
1 คือสุมาหู(ซือหม่าฝู) น้องชายสุมาอี้ เข้ารับราชการกับโจโฉ ตอนที่โจโฉตาย(ค.ศ.220) ขุนนางทั้งหลายเอาแต่ร่ำไห้ แต่สุมาหูเตือนให้รีบแต่งตั้งโจผีขึ้นรับสืบทอดตำแหน่งทันที
1 คือสุมาอี้ซึ่งไต่เต้าจากเลขานุการจนกระทั่งได้เป็นแม่ทัพ
ไม่ว่าซุนฮก ไม่ว่ากุยแก ไม่ว่ากาเซี่ยง ไม่ว่าสุมาอี้ ล้วนเกิดและเติบโตอยู่ในตระกูลใหญ่ รับราชการเป็นขุนนาง มีชื่อเสียงเกียรติภูมิ เป็นที่ยกย่องในเรื่องความรู้ความสามารถ
พื้นฐานก็คือเป็น “บัณฑิต” ผู้คงแก่เรียนทั้งบุ๋น บู๊
ทางหนี่ง อาศัยรากฐานของตระกูล สะสมความรู้ สะสมประสบการณ์ สะสมบารมี ขณะเดียวกัน ทางหนึ่ง เข้ารับราชการบนเส้นทางแห่งอาชีพและวิทยายุทธ์ที่ร่ำเรียนมา
ความน่าสนใจอย่างที่สุด คือ ล้วนเติบใหญ่ในพื้นที่อิ่งชวน มณฑลเหอหนาน
กระบวนการเรียนรู้ กระบวนการฝึกปรือ กระบวนการสะสมความจัดเจนทางด้านวิชาการอันเป็นพื้นฐานอย่างสำคัญล้วนมาจากอิ่งชวน มณฑลเหอหนาน ทั้งสิ้น
พวกเขาล้วนได้รับผลสะเทือนจากกรณีของตั๋งโต๊ะที่เข้ามายึดนครหลวง
