บนเส้นทาง เวินเซี่ยน สวี่ตู(22) – ถนนหนทางราบเรียบและกว้างมากขึ้นเรื่อยๆ รอยเกือกม้าและรอยล้อรถก็ปรากฏมากขึ้น ภายใต้ม่านราตรี ดำสนิท ทัศนวิสัยไม่ชัดเจนนัก เติ้งจั่นได้แต่อาศัยสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติรอบตัวตัดสินว่า
ตัวเองเข้าใกล้สวี่ตูแล้ว
บางทีอีกแค่ 1 ชั่วยามเขาอาจจะได้เห็นไฟบนซุ้มประตูเมืองสวี่ตูที่เผาไหม้อยู่ตลอดเวลา เวลานี้เองสัญชาตญาณการเป็นทหารของเติ้งจั่นพลันตื่นตัว
เตือนเขาว่ามีไอสังหารที่สังเกตได้ไม่ง่ายนักลอยออกมาจากจุดใดจุดหนึ่งบริเวณใกล้ๆ
แต่เขาเดินทางเหน็ดเหนื่อยมาทั้งคืน ร่างกายอ่อนเพลียถึงขีดสุด กล้ามเนื้อและประสาทสัมผัสมิอาจตอบสนองได้ทันที
ทันใดนั้นเสียงสายธนูพลันดังขึ้น
ลูกธนูประดับขนนกดอกหนึ่งแหวกฝ่าความมืดปักลงบนคอม้าของเติ้งจั่น ม้าแผดเสียงร้องทีหนึ่งและล้มลงพื้นทันที เติ้งจั่นเบี่ยงตัวกระโดดลงมาทันเวลา
ร่างกายที่หมอบอยู่บนพื้นหิมะจึงไม่ถูกร่างหนักอึ้งของม้าทับแบน
อีกฝ่ายไม่ได้ยิงพลาด แต่กำลังลอบสังหารด้วยวิธีที่แน่นอนที่สุด ม้ารูปร่างค่อนข้างใหญ่ยามอยู่ในความมืดสังหารได้ง่ายกว่าคน
ขอเพียงม้าตายเติ้งจั่นย่อมสูญเสียความคล่องตัวกลายเป็นเนื้อบนเขียงของผู้อื่น
จังหวะที่เติ้งจั่นร่วงลงบนพื้นเขาตระหนักว่ามือสังหารผู้นั้นเป็นศัตรูที่ความคิดรอบคอบและสุขุมเยือกเย็นเป็นที่สุด
ถึงอย่างไรเติ้งจั่นก็เป็นทหาร เขาถึงพื้นแล้วมิได้หยุดอยู่กับที่
กลิ้งตัวอย่างต่อเนื่องไปจนถึงข้างต้นไม้ใหญ่ เหี่ยวแห้งต้นหนึ่ง และซ่อนตัวคุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยขาข้างเดียว ทำแบบนี้ช่วยลดพื้นที่ในการถูกลูกธนูยิง
ทั้งยังทำให้ร่างกายอยู่ในสภาพพร้อมที่จะยืดตัวออกไปโจมตีกลับ
การประเมินของเขาแม่นยำมาก ที่นี่เป็นถนนใหญ่ในรัศมี 100 กว่าจั้งล้วนเป็นที่ราบกว้างขวาง มีเพียงต้นไม้ใหญ่ต้นนี้ยืนต้นอย่างเดียวดาย
กลายเป็นสัญลักษณ์ของถนน กลายเป็นทางเลือกเดียวในการหาที่ซ่อนตัว
อีกฝ่ายไม่ได้ยิงธนูต่อ ในความมืดมิดจึงมีแต่ความเงียบ ราตรีนี้ไม่ดำเข้ม ขอเพียงดวงตาคุ้นเคยกับความมืดแล้วก็พอมองเห็นความเคลื่อนไหวรอบด้านในรัศมี 10 กว่าก้าวได้
เติ้งจั่นรู้ว่าชีวิตของตัวเอง (เพียง) ปลอดภัยชั่วคราว
แต่เขาก็เชื่อและมั่นใจว่า ทัศนวิสัยในที่มืดของมือธนูผู้นั้นกว้างไกลกว่า ขอเพียงเขาขยับตัวแม้เพียงน้อยนิดก็มีโอกาสจะถูกยิงทะลุร่างอย่างไม่ปรานี
อากาศตอนกลางคืนหนาวเหน็บอย่างยิ่ง
เติ้งจั่นกลั้นหายใจสุดกำลัง ฝืนอดทนกับความเจ็บปวดรุนแรงอันแผ่ซ่านออกมาจากบริเวณแผ่นหลัง
มือคลำไปยังมีดสั้นด้ามไม้หวงหยางบริเวณเอว
และค่อยๆ ชักมันออกจากปลอกหนังอย่างเชื่องช้าและแผ่วเบา ปักลงบนพื้น ตระหนักว่าตนเองออกจากอำเภอเวินเซี่ยนอย่างเร่งร้อนเกินไป
นี่จึงเป็นเพียงอาวุธอย่างเดียวในมือ
ไม่ควรลืมเป็นอันขาดว่าเป้าหมายของเติ้งจั่นอันได้รับมอบหมายจากกัวจยา (กัวเจีย) ที่อำเภอเวินเซี่ยน คือสภาพที่แวดล้อมอยู่โดยรอบของตระกูลซือหม่า
เพราะว่าหยางผิงเคยอาศัยอยู่อย่างยาวนาน
เป้าหมายอย่างแท้จริงก็คือ 1 ความสัมพันธ์ของหยางผิงกับตระกูลซือหม่าดำเนินมาและดำเนินไปอย่างไร เพราะนี่จะเป็นคำตอบต่อการตายอย่างกะทันหันของหยางผิง
ขณะเดียวกัน 1 ซึ่งมีความสำคัญไม่น้อย
การเดินทางจากสวี่ตูไปยังอำเภอเวินเซี่ยนของเติ้งจั่น ก็เท่ากับเป็นการไปแจ้งข่าวการตายอย่างมีเงื่อนงำของหยางผิงในระหว่างการเดินทาง
ปฏิกิริยาอันมาจากคฤหาสน์ตระกูลซือหม่าจึงมีความสำคัญเป็นอย่างสูง
