บทสรุป ต่อกรณี หยางผิง(27) – ในภาพวาดจำนวน 5 แผ่นของเติ้งจั่นนั้นมี 4 แผ่นเป็นโฉมหน้าอันแท้จริงของหยางผิง มีเพียงแผ่นที่ 5 ซึ่งมาจากความตั้งใจบิดเบือนของซือหม่าอี้เท่านั้น
เป็นการบิดเบือนกระทั่งดูไม่เหมือนหยางผิงแม้แต่น้อย
เติ้งจั่นจะต้องพบกับความผิดปกตินี้อย่างแน่นอนจึงได้ตัดสินใจเดินทางกลับสวี่ตูภายในคืนนั้นเลย หากเติ้งจั่นนำภาพวาดกลับไปและเปรียบเทียบดู
หยางผิงกับสกุลซือหม่าต้องตกอยู่ในปัญหาใหญ่อย่างเลี่ยงไม่พ้น
ดังนั้น พวกเขาซือหม่าหลาง ซือหม่าอี้ พี่น้อง จึงเตรียมธนูกับลูกธนูติดตามหลังเติ้งจั่นไปหลังจากอีกฝ่ายออกจากอำเภอเวินเซี่ยน
อาศัยความคุ้นเคยกับสภาพพื้นที่ใช้เส้นทางลัดไล่ตามมาติดๆ
ในที่สุดก็สกัดเติ้งจั่นไว้ได้ก่อนที่อีกฝ่ายจะถึงสวี่ตู ขณะเดียวกัน ทหารม้ากองนั้นจากไปโดยพาเติ้งจั่นไปด้วยแต่กลับไม่สนใจภาพวาดที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น
พี่น้องสกุลซือหม่าจึงช่วงชิงโอกาสนี้เก็บมันขึ้น
แรกที่เก็บภาพวาดอันกระจัดกระจายอยู่ซือหม่าหลางคิดจะจุดไฟเผาทำลายภาพวาดทั้งหมดให้สิ้นซาก แต่กลับถูกซือหม่าอี้ห้ามปรามไว้
ซือหม่าอี้บอกว่า “ถึงเผาทิ้งก็ไม่มีประโยชน์”
เพราะถ้าเฉาเชาไม่ได้ภาพวาดย่อมต้องส่งคนเข้าไปตรวจสอบที่อำเภอเวินเซี่ยนอีกจนกว่าจะสืบสาวเรื่องราวได้กระจ่างแจ้ง
เพื่อขจัดความสงสัยของเฉาต้องให้พวกเขาได้ภาพวาดไว้และเชื่อว่าพวกมันไม่มีปัญหา
ตรงนี้คือความแตกต่างระหว่างซือหม่าหลางผู้พี่ กับ ซือหม่าอี้ ผู้น้อง นี่คือเฉลียวในรายละเอียดปลีกย่อยอันซือหม่าอี้มีอยู่ประจำตน
เป็นเงาสะท้อนในท่วงทำนองแบบ “หมาป่า” เป็นเงาสะท้อนในท่วงทำนองแบบ “หมาจิ้งจอก”
ยืนยันถึงเอกลักษณ์อันเป็นความรอบคอบ รัดกุม คิดนึกตรึกตรองอย่างรอบด้าน กะเก็งสถานการณ์ไว้ล่วงหน้า
ท่วงทำนองเช่นนี้ย่อมผ่านการสังเคราะห์มาแล้วจาก Ma Bo Yong
ต้องยอมรับว่า ไม่ว่าเรื่องราวของซือหม่าอี้ ไม่ว่าเรื่องราวของเฉาเชา ไม่ว่าเรื่องราวของโอรสสวรรค์ พระเจ้าเหี้ยนเต้ ย่อมผ่านการเขียนถึง สะท้อนถึงมาอย่างมากมาย
ทั้งในด้านของ “ยุทธนิยาย” ทั้งในด้านของ “ภาพยนตร์”
กระนั้น หากกล่าวจากมุมของ Ma Bo Yong การเน้นลักษณ์แห่งซือหม่าอี้ในกรณีของหยางผิงครั้งนี้เท่ากับเป็นการยืนยันกระบวนท่าในแบบนักวางกลยุทธ์
นั่นคือ มองสถานการณ์หยางจวิ้น หยางผิง มิได้เป็นฝ่ายถูกกระทำอย่างด้านเดียว หากมองจากด้านที่ว่าแผนการทั้งหมด ไม่ว่าการนำหยางผิงมาอยู่กับสกุลซือหม่า การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของหยางจวิ้นหลังจากเวลาผ่านไป 18 ปี
จึงมีความเป็นไปได้ที่ทุกกลยุทธ์ล้วนมีการกำหนด มีการจัดวาง ตระเตรียม
เช่นนี้เอง Ma Bo Yong จึงขีดเส้นให้ซือหม่าอี้มองสถานการณ์นี้เป็นหมากกลหนึ่งซึ่งมีการกำหนดและตระเตรียมไว้ และเปี่ยมด้วยความมั่นใจเป็นอย่างสูง
มั่นใจถึงขนาดที่มีการระบุว่าเป็นซากศพหยางผิงนั้นมิได้เป็นเช่นนั้น
กระนั้น งานนี้ก็ยากลำบากมากยิ่งกว่าการซุ่มโจมตีเพื่อสังหารเติ้งจั่นก่อนหน้านี้ เนื่องจาก 2 พี่น้องสกุลซือหม่าออกเดินทางจากอำเภอเวินเซี่ยนด้วยความ รีบร้อน
คิดแต่เพียงในด้านที่จะแย่งชิงภาพเหมือนจากเติ้งจั่น
มิได้คาดสถานการณ์ว่าเติ้งจั่นจะถูกคร่ากุมอย่างขัดขืนน้ำใจให้ต้องติดไปกับกองทหารม้าที่ควบคุมตังสินมาจากสวี่ตู
ผลก็คือภาพเหมือนที่เติ้งจั่นพกพามากระจัดกระจายเหมือนไร้ค่า
เมื่อซือหม่าอี้แย้งความคิดในการเผาทำลายของซือหม่าหลาง นั่นหมายความต้องการให้ภาพวาดตกไปถึงมือของเฉาเชาหรือพลพรรคในสวี่ตู
นั่นหมายความว่าจะต้องเก็บรักษา “ภาพวาด” เอาไว้เหมือนไม่มีอะไร เกิดขึ้น
